งบโฆษณาประชาสัมพันธ์ของหน่วยราชการไทยนั้นมีไว้สำหรับการนำเสนอวิธีการที่ประชาชนจะได้ประโยชน์จากนโยบายรัฐ เช่น ถ้านโยบายรักษาพยาบาลฟรีของกระทรวงสาธารณสุข ก็ต้องลงโฆษณา หรือมีกิจกรรมประชาสัมพันธ์ว่า ประชาชนจะเข้ารับการรักษาพยาบาลได้อย่างไร มีขั้นตอนอะไร ใครมีสิทธิ เพื่อที่จะได้รับบริการที่ดีและสะดวกที่สุด

หากเป็นเรื่องข้อกฎหมายที่ควรระวัง เช่นกรณีการรณรงค์ โทรไม่ถือ ก็จะเป็นการเตือนให้ผู้ขับขี่รถยนต์ให้ระมัดระวัง ไม่ใช้มือถือในระหว่างการขับขี่ โดยบอกอย่างชัดเจนว่า กฎหมายจะมีผลบังคับใช้เมื่อใด มีช่วงผ่อนผันตักเตือนอย่างไร และโทษของการละเมิดอะไรบ้าง ซึ่งการรณรงค์ในช่วงที่ผ่านมาทำได้ดี มีความชัดเจน

แต่จะสังเกตได้ว่า มีโฆษณาประชาสัมพันธ์ของหน่วยราชการอีกประเภทหนึ่งที่เน้นการนำเสนอตัวบุคคลหัวหน้าหน่วยงาน หรือรัฐมนตรีที่กำกับดูแล โดยเมื่ออ่านแล้วก็ดูออกว่าเป็นการนำเสนอ หรือโปรโมทคนๆนั้น แต่ตอบไม่ได้ว่าแล้วผู้อ่านได้อะไร มีป้ายบิลบอร์ดหลายแห่งที่รูปของผู้บังคับบัญชาใหญ่โตมโหฬาร หรือโฆษณาในหนังสือพิมพ์และทีวีที่มีรัฐมนตรีหรืออธิบดีเป็นพรีเซ็นเตอร์ กินเวลาและเนื้อที่ที่แพง กินพื้นที่เนื้อหาที่น่าจะให้ประโยชน์กับประชาชนมากกว่า

การโฆษณาประชาสัมพันธ์ การจัดกิจกรรมแต่ละครั้ง ใช้เงินมหาศาล บางครั้งเป็นสิบๆล้าน ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นภาษีอากร ของพวกเราทั้งสิ้น ผู้สมประโยชน์ คือ พรีเซ็นเตอร์ เอเจนซี่โฆษณา และคนจัดการที่ได้เปอร์เซ็นต์ ควรหรือยังที่จะมีมติครม.ที่ควบคุมเรื่องนี้ และทำให้ผู้บริหารมีจิตสำนึกรับผิดชอบต่อการใช้งบที่มาจากภาษีอากรให้คุ้มค่าเพื่อคนส่วนใหญ่ ไม่ใช่เพื่อการโฆษณาตัวเอง