จะถือว่าเป็นโชคดีหรืออะไรก็ตามแต่ ผมเกิดมาพอจำความได้ก็ได้ขลุกอยู่กับการ"หาเสียง"เลือกตั้งแล้ว คุณแม่ผมเป็นเพื่อนกับภรรยาของอดีตสส.ชื่อดังท่านหนึ่ง ซึ่งท่านสามารถไต่เต้าขึ้นจนถึงตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรีก่อนที่จะอำลาการเมืองไป  แม่ผมก็เลยมีสถานะภาพเป็น"หัวคะแนน"ไปโดยปริยาย แต่คำว่า"หัวคะแนน"ในสมัยนี้กับสมัยเมื่อ 20-30 ปีที่แล้วมาค่อนข้างมีความหมายที่แตกต่างกัน สมัยนี้คำว่า"หัวคะแนน"มันมักจะถูกเหมารวมไปว่าคือพวก"ซื้อเสียง"ให้กับสส.ซึ่งก็ค่อนข้างชัดเจนดี  ในอดีตการ"ซื้อเสียง"มีน้อยหรือแทบจะไม่มีเลย การหาเสียงส่วนมากก็จะไปพบกับผู้นำตามชุมชน ผู้ที่ชาวบ้านนับหน้าถือตา หรือแม้กระทั่งพระที่ชาวบ้านนับถือศรัทธา มีการเลี้ยงข้าวปลาอาหาร พูดคุย แจกบัตรผู้สมัครใบเล็กๆ ที่มีด้านหนึ่งเป็นยามอุบากองพิมพ์ไว้ ซึ่งยามอุบากองนี้เป็นที่นิยมในการถือฤกษ์ถือยามของชาวบ้านในการที่จะประกอบกิจการงานต่างๆ ส่วนตามวัดตามโรงเรียนก็อาจจะมีการบริจาคทำบุญบ้างซึ่งในปัจจุบันถือว่าผิดกฎหมายทำไม่ได้ แต่ที่ผมชอบมากที่สุดคือ"หนังกลางแปลง"หาเสียงของพวกสส. แต่ก่อนยังไม่มีโทรทัศน์ อาจจะมีแต่บ้านผมมันไกลปืนเที่ยงไฟฟ้าเข้าไม่ถึงจึงไม่มีโทรทัศน์ดู อย่างดีก็มีแต่วิทยุฟังซึ่งเป็นแบบหลอดแก้วใส่ถ่านทีละ20-30 ก้อน แล้วต้องใช้เสาไม้ไผ่โยงสายอากาศสูงท่วมหลังคาบ้านถึงจะฟังได้ หนังกลางแปลงของสส.จึงเป็นสิ่งโปรดปรานสำหรับเด็กๆรวมทั้งผู้ใหญ่ทั้งหลาย เวลาหนังฉายได้ประมาณครึ่งเรื่องเขาก็จะหยุดพักให้ สส.ยืนปราศรัยหาเสียงมันเป็นบรรยากาศที่ใกล้ชิดกันระหว่างนักการเมืองกับประชาชนที่เขาจะเลือก ผมว่ามันเป็นความรู้สึกที่ดีน่ะ ผู้สมัครกับประชาชนได้พบปะเห็นหน้าค่าตากัน ผิดกับปัจจุบันการเลือกตั้งทุกวันนี้มันเป็นระบบตัวแทนผ่านทาง"หัวคะแนน" เชื่อมั้ยว่าบางคนเป็นสส.ในพื้นที่มาแล้วหลายสมัยชาวบ้านบางคนที่เลือกเขายังไม่เคยเห็นตัวเป็นๆของสส.เลย ผมอยากเห็นบรรยากาศแบบเดิมๆกลับมาแต่ก็คงจะเป็นไปไม่ได้ ในอดีตไม่มี กกต.ผมว่าการเลือกตั้งยังบริสุทธิ์กว่านี้อีกน่ะอย่าว่ายังงั้นยังงี้เลยผมว่ามีก็เหมือนไม่มี ก็ไม่เห็นจะทำอะไรได้ซักเท่าไหร่ เลือกซ่อมแล้วซ่อมอีกก็พวกหน้าเดิมๆเข้ามาทุกที เสียดายงบประมาณ มีใครที่จะคิดอะไรได้แบบใหม่ๆบ้างไม๊ครับ ไม่ได้งอนใครหรอก แต่แว่บๆหวนหาอดีตนิดหน่อยครับผม