แถวหน้ากระดานเรียงหนึ่ง  ปฏิบัติ

อย่าเพิ่งคิดว่าฝึกทหารนะคะ

แต่ทุกครั้งที่พี่ว๊าก ลงมาต้องเริ่มด้วยคำนี้ทุกทีสิน่า

คณะวิศวะจะมีการรับน้องปีหนึ่งเข้าคณะโดยการว๊ากน้อง การว๊ากเป็นประเพณีมานานแล้ว บางคนบอกว่าเป็นการแสดงละคร บางคนก็บอกว่าเป็นเรื่องจริง เดี๋ยวจะเล่าให้ฟัง แล้วตัดสินกันเองละกันว่ามันเป็นละครรึปล่าว

ตอนนั้นเพิ่งเข้าปีหนึ่ง เพิ่งเข้าสู่การเป็นเด็กมหา'ลัย ได้ 3 อาทิตย์ ก็จะมีรุ่นพี่ปีสอง มาบอกน้องๆปีหนึ่งว่า ต่อไปนี้ทุกคนต้องมารวมกันใต้ตึกเวลา 17.00 น ทุกวันเป็นเวลาหนึ่งเดือน เพื่อเข้าร่วมกิจกรรมรับน้อง หากใครไม่เข้าร่วมจะมีผลสองอย่างคือ หนึ่งรุ่นพี่ไม่รับเป็นรุ่นน้อง สองไม่ได้รับเกียร์ (เครื่องหมายสัญญลักษณ์ประจำคณะ)

เพราะอย่างนั้นทุกวันเราจะลงมารวมกันเพื่อทำกิจกรรม เนื่องจากมหาลัยที่เรียนส่วนใหญ่เป็นวิศวะ การรับน้องจึงแยกกันตามภาควิชา เราอยู่ในส่วนของภาคไฟฟ้า นั่งเล่นกันสักพัก พูดคุยกันเพราะต่างคนก็ต่างทำความรู้จักกับเพือ่นใหม่

"ทำอะไร นั่งทำอะไร" เสียงตะโกนดังมาจากกลุ่มคนที่พวกเราไม่เคยเห็นหน้าประมาณ30 คนที่มุ่งตรงมาหาพวกเรา  ทุกคนสวมเสื้อสีเลือดหมู (เป็นสีประจำคณะ) หน้าตาบึ้งตึง ไม่ยิ้มแย้ม ไม่มีแม้แต่รอยยิ้ม แต่ถึงอย่างไรเสียงนั้นก็ทำให้ทุกคนเงียบ พวกพี่ปีสองวิ่งหนีไปหลบอีกด้าน

"แถวหน้ากระดานเรียงหนึ่ง ปฏิบัติ" สิ้นเสียง พวกเราปีหนึ่งก็รีบทำตามเสียงนั้น

"ช้ามาก เข้าแถวไม่เป็นเหรอ" ทุกคำที่คนเสื้อสีเลือดหมูพูด ล้วนเป็นเสียงตะโกน ที่ห้วน พร้อมหน้าตาที่กวนเบื้องล่างมาก

เมื่อเราเข้าแถวพวกที่สวมเสื้อสีเลือดหมู ซึ่งก็คือพี่ว๊ากนั่นเอง จะยืนล้อมพวกเราโดยมีพี่ว๊ากเพียง 1 คนยืนด้านหน้าเราที่หัวแถว นั่นคือ หัวหน้าว๊าก

"ปีสอง มึงทำเหี้ยอะไร สอนพวกมันมั้ยเนี้ย " หัวหน้าว๊ากหันไปหาพวกปีสอง

"ปีสอง หน้ากระดานเรียงหนึ่ง" ไม่ทันขาดคำ พี่ปีสองกว่า60ชีวิต วิ่งแบบหนีตายมาที่หน้าพี่ว๊ากพร้อมเข้าแถวหน้ากระดาน ไม่ถึง10 วินาที ทุกอย่างเรียบร้อย

"สก็อตจั๊ม 50 ครั้ง ปฏิบัติ" แน่นอนพวกพี่ปีสองทำตามโดยขัดขืน เสียงนับ 1 2 3 ....50 ดังทั่วตึก

"เก๋าเหรอ มึงแน่เหรอ มองหน้ากูทำไม" พี่ว๊ากเริ่มจัดการกับพวกเราที่นั่งมองปีสองถูกลงโทษ

"ใครแน่มึงออกมา" ทุกครั้งที่หัวหน้าว๊ากพูด จะมีเสียงเหล่าพี่ว๊ากคอยตะโกนใส่พวกเรา

"กูลงโทษน้องกู พวกมึงเป็นใคร "

"ปีสอง ไอ้พวกที่นั่งอยู่นี่ใครวะ มันเห็นมึงโดยทำโทษแล้วยิ้มว่ะ " ไม่รู้ใครในพวกเรายิ้มออกมา เท่านั้นแหละ เกิดเรื่อง

"ปีสอง ผู้หญิงสก็อตจั๊ม 100  ครั้ง ผู้ชายวิดพื้น 100 ครั้ง ปฏิบัติ" พี่ปีสองตายแน่ ดิชั้นคิดในใจ

ทันใดนั้น ก็มีเพื่อนปีหนึ่งคนนึง จำได้ว่าเป็น ไอ้บอมบ์ พูดขึ้นว่า "ขออนุญาตช่วยพี่ครับ"

"ใครพี่มึง พวกมันพี่มึงเหรอ เฮ้ย ปีสอง ไอ้เหี้ยนั้นบอกว่ามึงเป็นพี่มันว่ะ มึงเป็นพี่มันเหรอ"

"พวกเราช่วยพี่กันเถอะ" บอมบ์ยืนขึ้น แล้วบอกพวกเราปีหนึ่งให้ทำร่วมไปกับพี่ปีสอง แล้วทุกคนก็ทำ

"หยุด ใครสั่ง "  นั่นไม่สามารถทำให้พวกเราหยุดได้ 58 59 60 ทำไปเรื่อยๆ

"พอ หยุดได้แล้ว" หัวหน้าว๊ากสั่งปีสอง เมื่อปีสองหยุด พวกเราก็หยุดด้วย

"ปีสอง มึงต้องสอนให้พวกเหี้ยนี้ เข้าแถวให้ได้ภายใน 10 วิ ร้องเพลงมหาลัยได้ และร้องเพลงเชียร์ได้5เพลง ภายในพรุ่งนี้แล้วกูจะมาฟัง"

"ทุกคนกลับ" แล้วพี่ว๊ากก็ขึ้นตึกไป

บรรยากาศเริ่มคลายความตึงเครียดลง พี่ปีสองแจกน้ำ แจกสมุดเพลงให้พวกเรา แล้วก็เข้ามาคุย สอนเข้าแถว สอนร้องเพลงเชียร์ พี่ปีสองจะทำหน้าที่เป็นพี่สวัสดิการ คือ คอยดูแลน้อง พี่ทุกคนจะรักน้อง สนิทกับน้อง หาข้าว หาน้ำให้พวกเราตลอด

ส่วนพวกพี่ว๊าก คือพี่ปีสาม พวกเค้าเคยเป็นพี่สวัสดิการให้พี่ปีสองที่ตอนนั้นคือปีหนึ่ง แต่วันนี้ เค้าทำหน้าที่เป็นพี่ว๊ากของพวกเรา

นี่แค่วันแรกนะคะ พรุ่งนี้จะมาเล่าต่อ

*****สำหรับผู้อ่านที่อายุต่ำกว่า18ปี ควรมีผู้ปกครองแนะนำเพราะมีคำพูดไม่เหมาะสม*****