แถวหน้ากระดานเรียงหก ปฏิบัติ!!!

หลังสิ้นเสียงนี้ไม่ถึง10วินาที พวกเราเด็กปีหนึ่ง คณะวิศกรรมศาสตร์ ภาควิชาไฟฟ้า ทั้ง212 คน ก็จัดแถวเสร็จ เพราะทุกคนคงเริ่มชินกับการจัดแถวที่มีมาทุกวันนับตั้งแต่เหยียบเข้ามหาลัยมาเกือบสามอาทิตย์ เพียงแต่ครั้งนี้มีการเปลี่ยนการฝึกจากใต้ตึกเรียนเป็นถนนในมหาลัย (ไม่รู้คิดได้ไง)

"มองไร" พี่ว๊ากคนหนึ่ง ชื่อพี่เหลิม หน้าตากวนส้น...มาก ถามดิชั้นระหว่างที่สายตาของดิชั้นมองรถคนนึงซึ่งเป็นรถในฝันเลยก็ว่าได้แล่นผ่านหน้าไป

"......." ดิชั้นไม่พูดอะไร แต่หันกลับมามองหน้าพี่ว๊ากคนนี้ แล้วยิ้ม

"ยิ้มไร นึกว่าสวยเหรอ กระดานชัดๆ" เสียงพี่เหลิใมใกล้มาก เพราะยืนห่างดิชั้นเพียงหนึ่งไม้บรรทัด

"......" ดิชั้นโกรธเล็กน้อยกับคำถาม แต่ไม่พูดไร ได้แต่มองหน้า แล้วก็เอามือมาปิดจมูก ตั้งใจกวนกลับ

"ได้เจอกันแน่" พี่เหลิมพูดทิ้งท้าย แล้วเดินไปตะโกนว๊ากพวกปีหนึ่งข้างหลังต่อ

ดิชั้นแอบสะใจเล็กน้อย แล้วหันมายิ้มกับ ฝ้าย เพื่อนที่สนิทที่สุดที่ยืนติดกัน

เราฝึกเข้าแถว ร้องเพลงเชียร์ ซ้อมบูม ทั้งเหนื่อยทั้งหิว พอถึงเวลาหนึ่งทุ่มพวกพี่ปีสองซึ่งเป็นพี่สวัสดิการที่คอยดูแลน้องปีหนึ่งอย่างพวกเราก็นำข้าว น้ำ มาส่งให้พวกเรา ซึ่งก็ทำแบบนี้ทุกวัน

แต่วันนี้คงเพราะซ้อมบูมหนักมาก บางคนถึงกับเป็นลม ทำให้พวกเรากินข้าวไม่ค่อยได้ กินกันแต่น้ำอย่างเดียว พอทานอาหารเสร็จระหว่างกำลังจะเข้าแถวเพื่อแยกย้ายกันกลับบ้าน เหตุการณ์ที่ดิชั้นยังจำได้ติดตาก็เกิดขึ้น

"แถวหน้ากระดานเรียงสิบ ปฏิบัติ" พวกพี่ว๊ากจู่ๆก็กลับลงมาหลังจากขึ้นตึกไปแล้ว

"นี่อะไร " หัวหน้าว๊ากพูดพลางยกถุงข้าวที่พวกเรากินเหลือ

"พวกคุณไม่สงสารชาวนาบ้างเลยเหรอ ไม่สงสารไอ้พวกปีสองที่มันอุสห่าส์หาข้าวมาให้พวกคุณกิน รวยมากหรือครับ ผมถาม" หัวหน้าว๊ากถามด้วยน้ำเสียงแดกดัน

"ปีสอง ปีสอง แถวหน้ากระดานเรียงหก ปฏิบัติ"  สิ้นเสียง พี่ปีสองกว่าสี่สิบชีวิตรีบวิ่งมาเข้าแถว

"พวกมันเป็นน้องพวกมึงใช่มั้ย ดี ถ้าน้องมึงทำผิด พวกมึงก็รับผิดชอบ" พูดจบ หัวหน้าว๊ากก็เอาข้าวที่เราทานเหลือทั้งหมดเทลงกับพื้นถนน

"ปีสอง หมอบคลาน มากินของเหลือน้องมึงให้หมด" หัวหน้าว๊ากสั่ง

"คลานมา กินของเหลือ น้องมันไม่อยากกิน พวกมึงก็กิน กินให้หมด" เสียงกวนๆของพี่ว๊ากทุกคนเริ่มดังขึ้น

พี่ปีสองทั้งหมดคลานมากินข้าวที่เทรวมกันบนถนน โดยต่างใช้มือหยิบกินกันอย่างรวดเร็ว

"พี่ หยุดเถอะค่ะ" ฝ้ายพูดไปพลางร้องไห้ไปพลาง

"ใครสั่งให้พูด" พี่ว๊ากตะโกนใส่ฝ้าย   ในขณะที่พี่ว๊ากคนอื่นๆต่างพูดจายียวน  " อร่อยมั้ย ของเหลือน้องมึงอ่ะ"

จู่ๆ วิทย์ เพื่อนปีหนึ่งก็ลุกออกจากแถวไปดึงพี่ปีสองที่กำลังกินกันอยู่ให้หยุดกิน พวกเราปีหนึ่งทั้งหมดเริ่มออกไปห้ามพี่ปีสอง ห้ามไปร้องไห้ไป

"กลับไปเข้าแถว ถ้าไม่กลับ ปีสองโดนหนักแน่" คำพูดนั้นทำให้พวกเราเดินกลับมายืนในแถวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"ปีสอง น้องมันรักพวกมึงว่ะ เมตตาให้ข้าวกิน แล้วยังร้องไห้ที่เห็นมึงกินของเหลือเหมือนหมาข้างถนน กูซาบซึ้ง ไป พวกมึงไปกราบขอบคุณพวกมัน"

ปีสองคลานมาในแถวที่เรายืนกันอยู่เอามือกอดขาแน่น

"ยืนเฉยๆ อย่าเอาเท้าหนี พวกพี่มันมาขอบคุณ ปีสอง บอกขอบคุณน้องมึงเสียงดังๆ ปฏิบัติ"

"พี่ลุกขึ้นเถอะ อย่าทำแบบนี้" ดิชั้นก้มลงบอกพี่ผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังกอดขาดิชั้นอยู่

"ทำบ้าอะไร" ดิชั้นทนไม่ไหว ตะโกนถามหัวหน้าว๊ากที่ยืนตรงหน้า ทั้งน้ำตา "บ้าไปแล้วเหรอ"

"เก๋าเหรอ เก๋าเหรอ" พี่ว๊ากกว่า30คนเดินมาตะโกนใส่หน้าดิชั้น

"อย่าทำน้องผม พี่อย่าทำน้องผม" เสียงจากพี่ที่กำลังกอดเท้าดิชั้นอยู่ดังขึ้น

ตอนนี้พวกพี่ปีสองยังคงนอนหมอบกับพื้นถนน มือกอดเท้า หน้าแนบเท้าของเรา ส่วนปีหนึ่งทุกคนไม่ว่าหญิงหรือชายมีน้ำตาอาบแก้มแทบทั้งสิ้น

"ปีหนึ่งกลับบ้าน ปีหนึ่งกลับบ้าน" หัวหน้าว๊ากให้พวกเรากลับบ้าน แต่ไม่มีใครก้าวเท้าเลยแม้แต่คนเดียว

"พี่ยังนอนอยู่ครับ ถ้าพี่ยังอยู่พวกเราก็อยู่ครับ " เสียงจากเพื่อนปีหนึ่งดังมาจากด้านหลัง

"เหยียบมันไปเลย เหยียบเลย" พวกพี่ว๊ากต่างตะโกนใส่พวกเรา

หัวหน้าว๊ากยกกำปั้นซ้ายขึ้น นั้นเป็นสัญญลักษณ์ที่บอกว่า วันนี้พอแล้ว

"พวกคุณกลับไปคิดให้ดี แล้วอย่าทำอีก อย่าทำน้องผมอีก ปีสองมันน้องผม ผมรัก แต่พวกคุณไม่ใช่ "

"กลับ" พี่ว๊ากทุกคนเดินกลับไปยังตึกภาค ปล่อยให้ปีหนึ่งกับปีสองกอดคอกันร้องไห้เพียงลำพัง

หลังจากเหตุการณ์นั้น ปีหนึ่งกับปีสองสนิทกันมาก โดยเฉพาะพี่คนที่กอดขาดิชั้น "พี่นัท" ที่ดิชั้นมารู้ทีหลังว่าเป็นพี่รหัสของดิชั้นเอง (น่ารักมากขอบอก) และพวกเราก็ไม่เคยกินข้าวเหลืออีกเลย

ครั้งนั้นอาจจะโหดร้ายไปบ้างในสายตาคนอื่น แต่สำหรับปีหนึ่ง "เรารักพี่ปีสองมากที่สุด"

แต่เกลียดพี่ว๊าก(ปีสาม)สุดๆเช่นกัน