ที่ทำงาน

                                                                                                   4 มีนาคม 2551

สวัสดี "บุหรี่" ที่รัก

อย่าเพิ่งสงสัย และอย่าถามว่าฉันเขียนถึงเธอทำไม ทั้งๆที่เราก็เลิกคบกันมานานแล้ว ฉันรู้ว่าไม่ควรที่จะติดต่อกับเธออีก แต่ที่ฉันเขียนถึงเธอครั้งนี้ ไม่ใช่เพราะความคิดถึง แต่เป็นเพราะต้องการจะบอกเธอว่า ฉันดีใจแค่ไหนที่เลิกคบกับเธอได้

จำได้ว่าเรารู้จักกันครั้งแรกตอนฉันอยู่ปี2 เพื่อนที่คณะแนะนำให้เรารู้จักกัน ตอนแรกๆฉันไม่อยากรู้จักเธอเลยแม้แต่น้อย แต่ด้วยความที่ไอ้เพื่อนที่น่ารักแต่ละคนมันยุเหลือเกิน ว่าเธอก็ไม่ได้น่ารังเกียจอะไร ผ่านไปได้สี่เดือน ฉันก็ดันใจอ่อนยอมทำความรู้จักกับเธอจนได้

แต่เธอนี่แย่มาก คนเรารู้จักกันวันแรกแทนที่จะทำให้ฉันยิ้มได้ กลับทำให้ฉันสำลักอยู่หลายหน จนเพื่อนๆหัวเราะเยาะ แต่ก็นั่นแหละ ไม่นานเราก็เป็นเพื่อนกัน แต่จะเรียกว่าเพื่อนสนิทก็ไม่น่าจะใช่ เราเป็นเพื่อนกิน เพื่อนเที่ยวกันมากกว่า ใช่มั้ย?

ฉันได้รู้จักกับเธอมาเกือบหกเดือน ตลอดเวลาเธอเป็นเพื่อนที่ตามใจฉันทุกอย่าง ฉันจะอยากเจอเธอเมื่อไหร่เธอก็มาหาฉันได้ทุกเมื่อ ไม่มีสักครั้งที่เธอจะปฏิเสธที่จะเจอฉัน อ้อ ยกเว้นตอนฉันไม่มีเงิน เธอนี่มันเพื่อนกินเพื่อนเที่ยวที่สมบูรณ์แบบจริงๆ

แต่แล้วก็ถึงวันที่ฉันเลิกคบกับเธอ ฉันจำได้ว่าวันนั้นอาจทำให้เธอเสียใจ เนื่องจากหลังจากเกิดเหตุการณ์นั้นขึ้น ฉันก็ไม่ได้ติดต่อเธออีกเลย แต่เธอเข้าใจฉันใช่มั้ย เป็นเธอ เธอก็ตัดสินใจแบบฉันเหมือนกัน ก็ในเมื่อเธอเข้ากับแม่ฉันไม่ได้ แม่ไม่ชอบเธออย่างมาก แม่บอกฉันว่า แม่เคยรู้จักเธอมาก่อนตอนสมัยที่แม่ยังป็นสาว และแม่ก็รู้ว่าเธอไม่ดี ไม่อยากให้ฉันคบด้วย ในความรู้สึกของฉันตอนนั้นฉันรู้แค่ว่า ฉันไม่ได้ขาดเธอไม่ได้แต่ยังไม่อยากขาดต่างหาก

จนวันที่แม่ฉันทนไม่ไหว เมื่อเห็นฉันพบกับเธออีก แม่ดึงฉันไปหน้ากระจกแล้วถามฉันว่า ดูดีมั้ย? แล้วดึงเธอออกจากมือฉัน แล้วถามอีกครั้งว่า แบบนี้คนไหนดูดีกว่า แล้วแม่ก็บอกว่า ผู้หญิงถึงแม้จะดูดีแค่ไหน หากมีบุหรี่อยู่ในมือ ก็ดูแย่ลงได้ อยากทำให้ตัวเองดูดีหรือดูแย่ก็เลือกเอา

ในเมื่อแม่ถามแบบนี้ ฉันก็ต้องเลือกที่จะไปจากเธอ เพราะเธอทำให้ฉันดูแย่ลงจริงๆ แน่นอนเธอไม่ผิดอะไรเลย เธออยู่ข้างฉันมาตลอด แต่ฉันรู้ว่าถ้าฉันยังคบเธอต่อไป วันนึงเธอจะทำร้ายฉัน เหมือนกับที่เธอกำลังทำร้ายพ่อฉันในวันนี้

พ่อฉันมีเธอเป็นเพื่อนตั้งแต่หนุ่มๆจนมาถึงตอนนี้พ่ออายุ54แล้ว พ่อฉันถึงรู้ว่าโดนเธอทำร้ายมากแค่ไหน เธอใจร้ายมากนะที่ทำร้ายเพื่อนที่คบกับเธอมานานได้ขนาดนี้ พ่อต้องเข้าห้องไอซียู นานเกือบสองอาทิตย์เพราะเป็นน้ำท่วมปอด และเป็นเส้นเลือดหัวใจตีบ เพราะเธอ

ถึงแม้ตอนนี้คุณหมอจะรักษาพ่อฉันจนหายดีขึ้น แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกกับเธอดีขึ้น ฉันรู้นะว่าเธอไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายใคร แต่มันเป็นเงื่อนไขที่ทุกคนที่รู้จักเธอต้องรู้ว่า เธอจะต้องทำร้ายทำลายพวกเขาในที่สุด

ฉันดีใจที่เรายุติความสัมพันธ์ลงก่อนที่เธอจะไม่รักฉัน จนทำร้ายฉัน แต่อยากให้รู้ว่า ตอนนี้พ่อฉันก็ไม่รักเธอแล้วนะ

อย่าเสียใจเลยนะที่เราไม่รักเธอแล้ว เพราะฉันมั่นใจเหลือเกินว่า ยังมีอีกหลายคนที่อยากจะรู้จักเธอ และก็เต็มใจให้เธอทำร้าย อย่างที่พ่อฉันเป็น

อย่าโกรธฉันนะที่ต่อไปนี้ฉันจะเกลียดเธอ

จันทร์จ้า