ในวันนี้ เมื่อสองปีที่แล้ว

วันอังคารที่ ๑๑ เมษายน ๒๕๔๙

พวกเรา เหล่าญาติพี่น้อง ต่างมุ่งหน้าตรงไปยังโรงพยาบาลที่พี่ตะวันรักษาตัวอยู่

น้าสุวิทย์เป็นธุระจัดการส่งข่าวถึงญาติๆ

ตัวฉันเองอยู่เฝ้าพี่ตะวันเป็นเวลา ๔ คืน

ในระหว่าง ๔ คืนนั้น ฉันพยายามคุยกับพี่ตะวันที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง

เพียงเพื่อให้พี่ตะวันได้รับรู้ว่า น้องสาวของเขานั่งคุยเรื่องเก่าๆ ที่ผ่านมาในวัยเด็กให้ฟัง

มันอาจจะมี "ปาฏิหาริย์" เกิดขึ้นก็ได้ ฉันคิดอย่างนั้น

"ปาฏิหาริย์" ที่พี่ตะวันอาจจะรู้สึกตัวฟี้นขึ้นมาน่ะสิ

แต่ในที่สุด "ปาฏิหาริย์" ที่ฉันหวัง มันไม่บังเกิดเลยแม้แต่น้อย

วาระสุดท้ายของพี่ตะวัน มาถึงในเย็นวันนั้น

ชีพจรของพี่ตะวันอ่อนลงเต็มที

หลวงพี่เอ (ในขณะนั้นซึ่งบวชให้พี่ตะวัน) สวดมนต์นำ

"พี่ตะวัน เรามาสวดมนต์พร้อมๆ กันนะคะ"

เสียงสะอื้นไห้ปะปนกับเสียงสวดมนต์ของทุกๆ คนในห้องนั้น

จนกระทั่ง พี่ตะวันไปจากเรา

ในเวลาเดียวกันกับที่ดวงตะวันลับขอบฟ้า

น้าสุวิทย์กล่าวว่า "ถึงตะวันจะลับ แต่ก็ลับที่กลางใจเราทุกคน"

เป็นเวลาสองปีแล้วที่พี่ตะวันจากพวกเราไป

อยากจะบอกพี่ตะวันว่า พวกเรายังคงคิดถึงพี่ตะวันอยู่นะคะ

รำลึก...ตะวัน (ลับ) ที่กลางใจ

ตะวันลับลาไกลในวันนี้   แต่ลับที่กลางใจไทยทั้งผอง

หมู่ญาติมิตรร่ำไห้น้ำตานอง   วางกองดอกไม้จันทน์พร่ำอาลัย

ขอวิญญาณจงสู่สรวงสวรรค์     อภิวันท์ตั้งจิตพิสมัย

คุณความดียังคงอยู่คู่แดนไทย     อริราชศัตรูไกลไม่มาเยือน

เคยปกป้องแดนสยามจากเหล่าร้าย     เคยทำลายยาเสพติดที่คิดเฉือน

เคยป้องกันชาวใต้ไม่แชเชือน     เคยยลเยือนพี่น้องผองปวงชน

เขาสมัครรับใช้ชาติด้วยใจภักดิ์     เขาพิทักษ์รักษ์ถิ่นทุกแห่งหน

เขาสละแม้ชีพชีวิตตน     ขอทุกคนระลึกถึงตะวันวาน

หลับเถิดหนาอย่ากังวลคนข้างหลัง     ด้วยพลังแรงจิตอธิษฐาน

ขอชาติหน้าให้เกิดมาพบพาน     ทหารหาญผู้นี้เถิดจงนำพา

ตะวันลับลาแล้วในวันนี้     แต่ลับที่กลางใจไทยทั้งหล้า

เพื่อนญาติมิตรร่วมกันส่งดวงวิญญา     สู่สัมปรายภพชั่วนิรันตร์

(สัมปรายภพ อ่านว่า สำ-ปะ-รา-ยะ-พบ)

แด่พี่ชายที่รัก

แสนเจ็บปวดเหลือคณาคราคิดถึง     แสนคะนึงถึงพี่ยาคราห่างหาย

แสนวิโยคโศกศัลย์คราวางวาย     แสนเสียดายคราตะวันด่วนลับลา

...

เมื่อชีพยังตะวันดุจพี่เลี้ยง     คอยกล่อมเกลี้ยงเคียงอยู่คู่ทิศา

แม้ไกลห่างพี่ชายยังนำพา     ยามนิทราน้องผู้นี้มิอาดูร

...

โอ้นาเวศลอยล่องกลางสมุทร     มิสิ้นสุดความห่วงใยใช่ดับสูญ

นทีรัยใช่ขวางกั้นการเกื้อกูล     ขอเทิดทูนยกย่องระบือนาม

...

นาวาล่องลอยลำในน้ำโขง     ไกลสุดโต่งชายแดนแห่งสยาม

แม้นลำบากยังคงคอยติดตาม     เฝ้าสอบถามความเป็นอยู่ดีหรือไร

...

เมื่อถึงคราวทำงานเฉพาะกิจ     ยาเสพติดระบาดยังชายแดนใต้

พี่ร่ำลาเพื่อปกป้องผองแดนไทย     ให้พ้นภัยจากอริที่มืดดำ

...

ฝากนงนุชสุดห่วงกับเพื่อนรัก     ช่วยฟูมฟักรักษ์ใจยามครวญคร่ำ

นึกสังหรณ์ถูกสังหารงานที่ทำ     อาจเพลี่ยงพล้ำด้วยชีวินสิ้นบรรลัย

...

อัปภาคย์มาเยือนเฉือนนาวิก     เสียงกระซิกจากน้องครวญร่ำไห้

อริราชทำร้ายยอดชายไทย     สุดอาลัยตะวันจากชั่วนิรันดร์

...

หลับเถิดหนาหลับเถิดอย่าเป็นทุกข์     ขอจงสุขทุกสถานอย่าโศกศัลย์

ปรโลกนวสถานแห่งตะวัน     ขอชีวันสถิตด้วยดวงวิญญาณ