ตะวัน (ลับ) ที่กลางใจ...๑

..

ทะเลนั้นเป็นเหมือนถิ่นของเรา

จะขอเฝ้าตราบจนชีวิตเราสิ้น

ยามคลื่นซัดกระเซ็นเช้าเย็นสำเนียงเคยยิน

เลือดไหลริน เพื่อคงเกียรติของนาวี.......

                ขณะที่กำลังทำพิธีลอยอังคารอยู่นั้น พลันแว่วเสียงเพลงวอลซ์นาวีทำให้หญิงสาวรำลึกถึงชายคนหนึ่งซึ่งจากไปอย่างสงบหลังจากที่นอนเป็นเจ้าชายนิทราเมื่อสองเดือนที่ผ่านมา

                ก่อนที่เรือตรีตะวัน แสงฉานจะลงพื้นที่เพื่อปฏิบัติงานราชการ ได้สนทนากับลูกผู้น้องในห้องสนทนาของเว็บไซต์ ซึ่งยอแสงกำลังสนทนาอยู่กับเพื่อนๆ

                ยอแสง       :       สวัสดีพี่ชาย อยู่ไหนคะ

                ตะวัน         :       สัตหีบ ... เราล่ะ

                ยอแสง       :       ออฟฟิศค่ะ เมื่อไรจะได้พบกันอีกสักครั้งคะ

                ตะวัน         :       พี่มีกำหนดการลงชายแดนใต้ในวันพรุ่งนี้จ้ะ ช่วยงานราชการเฉพาะกิจ ประมาณสัปดาห์หนึ่ง กลับมาแล้วจะไปหานะ

               ยอแสง       :       ว้า ... พอหาจังหวะว่างๆ จะได้พบกันต้องทำงานอีกแล้ว

               ตะวัน         :       เอาน่ะ ไม่ตายก็ต้องได้พบกันนั่นแหละ เออ... แล้วอาทั้งสองท่านสบายดีนะ เจ้าหลานชายล่ะ

               ยอแสง       :       สบายดีทั้งพ่อและแม่ค่ะ น้องภูก็สบายดี ซนตามประสา

               ตะวัน         :       ฝากบอกด้วยพี่กลับมาจะไปกราบท่าน

               ยอแสง       :       ค่ะ แล้วจะบอกให้

               ตะวัน         :       ออยไปบ้านปู่บ้างหรือเปล่า ท่านสบายดีมั้ย

               ยอแสง       :       ไม่ได้ไปค่ะ ได้แต่โทรฯ คุยกันเท่านั้น คุณตาสบายดีค่ะ

               ตะวัน         :       พี่ฝากโทรศัพท์มือถือไว้กับนาวา นะ เจ้าเอ น่ะ จำได้มั้ย ถ้ามีอะไรพี่จะให้เอติดต่อมาที่ออย หรือเข้ามาดูในห้องนี้

               ยอแสง       :       ค่ะจำได้ … แหม สั่งเสียอย่างกับจะไปเป็นปี

               ตะวัน         :       จะรู้ได้รึ ไปแล้วจะได้กลับมาหรือเปล่าก็ไม่รู้

               ยอแสง       :       อย่าพูดเป็นลางอย่างนี้สิ ใจไม่ดีนะ

               ตะวัน         :       เถอะน่ะ… อย่างที่พี่บอก ไม่ตายคงได้เจอกัน พี่ไปเตรียมตัวก่อนนะ รักษาสุขภาพด้วย ไปก่อนนะครับทุกคน

               คำสนทนาเหล่านี้ ยังอยู่ในความทรงจำของยอแสง น้ำอุ่นๆ ค่อยๆ ไหลรินอาบแก้มของเธออีกครั้ง

               ตะวันและยอแสงเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน ตะวันคือลูกผู้พี่ ส่วนยอแสงเป็นลูกผู้น้อง ทั้งคู่เติบโตมาในแวดวงทหาร ต่างคนต่างมีสายเลือดของความเป็นทหารอยู่ในตัว อุดมการณ์รักชาติรักแผ่นดิน ถูกปลูกฝังมาตั้งแต่ครั้งยังเป็นเด็ก

                ตะวันกับยอแสง จะมีความรู้สึกที่พิเศษต่อกัน หรือ ที่เรียกกันว่า สัมผัสที่หก ตั้งแต่เล็กจนโต หากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเจ็บไข้ได้ป่วย อีกฝ่ายก็จะรู้สึกได้ทันที และรบเร้าให้พ่อกับแม่ติดต่อหรือพาไปพบ

                หลังจากเรียนจบชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น ตะวันเข้าศึกษาต่อในโรงเรียนจ่าทหารเรือ จนจบหลักสูตร สำเร็จการศึกษาและเป็นทหารประจำการกองพลนาวิกโยธิน เหล่าทหารราบ

                ส่วนยอแสง ศึกษาทางด้านเทคโนโลยีทางการศึกษา จนจบหลักสูตร สำเร็จการศึกษาในระดับปริญญาตรีและเข้าทำงานในตำแหน่งนักวิชาการ ของสำนักพิมพ์ที่เกี่ยวกับการศึกษา

                เมื่อเติบโตขึ้นมาแล้ว ต่างคนต่างก็มีหน้าที่ของตน พบกันไม่บ่อยเหมือนครั้งยังเป็นเด็ก

                ตะวันแต่งงานมีครอบครัว มีลูกสาวหนึ่งคน แต่ต้องหย่าร้างกับภรรยา ด้วยเหตุที่ตะวันออกปฏิบัติหน้าที่ทางราชการจนไม่มีเวลาให้กับครอบครัว ต่อมาได้พบรักกับสาวชาวดอย มีบุตรชายอีกหนึ่งคน

                ยอแสงสมรสกับทหารนายหนึ่งมีบุตรชายหนึ่งคน ชีวิตสมรสของยอแสงดูจะเป็นไปด้วยดีในระยะแรก แต่สุดท้าย ผู้เป็นสามีนำความเดือดร้อนมาให้ในเรื่องของหนี้สิน เธอตัดสินใจหอบลูกชายที่มีอายุได้สิบวัน กลับไปอยู่กับพ่อแม่ที่ต่างจังหวัดและฟ้องหย่าสามีในที่สุด ด้วยเหตุนี้ตะวันจึงมีความเป็นห่วงน้องสาวคนนี้มาก

                ‘ออย เธอทำถูกต้องแล้ว ไม่ต้องไปเสียใจกับมัน ชีวิตเราทั้งชีวิตต้องเลือกทางที่ดีที่สุดของเรา’

                นั่นคือสิ่งที่ตะวันคอยปลอบและให้กำลังใจน้องสาว

                เรือตรีตะวัน แสงฉาน รู้สึกสังหรณ์ใจว่าการไปทำงานครั้งนี้ ต้องมีเหตุที่ทำให้ตัวเองเพลี่ยงพล้ำ จึงกล่าวกับพันจ่าเอกพิเศษนาวา เกรียงไกร หรือ เอ เพื่อนสนิทเพื่อฝากเรื่องบางอย่างไว้

                 “เอ นายจำน้องสาวฉันได้มั้ย ที่ไปเจอกันที่บ้านปู่เมื่อสมัยเป็นนักเรียนจ่าน่ะ”

                  “คนไหนวะ ฉันจำไม่ได้หรอก น้องนายมีตั้งหลายคน”

                  “ยัยออยไง ... ยอแสง น่ะ นึกออกหรือยัง”

                  “อ๋อ … นึกออกแล้ว ยัยหางเปียคนที่นายห่วงนักห่วงหนาน่ะรึ หวงด้วยไม่ได้ห่วงอย่างเดียว”

                  “เออ ๆ คนนี้แหละ ฉันอยากฝากนายหน่อยช่วงที่เราจะลงใต้ด้วยกัน นายประจำอยู่ที่หน่วยอยู่แล้วนี่ หากมีอะไรไม่ชอบมาพากลให้ติดต่อน้องคนนี้นะ เอ้านี่ ... โทรศัพท์มือถือฝากไว้ด้วย ชื่อและเบอร์โทรฯ ของยัยออยอยู่ในนี้แล้ว”

                  “อะไรวะเพื่อน นายบ้าหรือเปล่า ทำอย่างกับจะไปตาย”

                  “อืม... ฉันสังหรณ์ใจบอกไม่ถูกว่ะ ถ้าติดต่อออยไม่ได้ นายเข้าไปในห้องสนทนาของเว็บไซต์นี้นะ ฉันจะบอกวิธีเข้าไปในห้องสนทนานี้ให้ แล้วถ้าติดต่อได้แล้ว บอกออยว่าต้องการความช่วยเหลือจากอาสุวิทย์”

                  “อาสุวิทย์?!?! ... เออ เข้าใจแล้ว ท่านทำงานเฉพาะกิจเหมือนกันนี่หว่า ตอนนี้อยู่ที่ไหนล่ะ”

                  “อือ...ใช่ ตอนนี้ท่านอยู่ชายแดนแม่สาย เผื่อว่ามีเหตุอะไร ขึ้นมาจริงๆ ท่านจะได้ขอกำลังเคลื่อนที่เร็วมาช่วยเหลือ”

                  “ได้เพื่อน ไม่มีปัญหา แต่สงสัยว่าให้ฉันติดต่ออาสุวิทย์โดยตรงไม่ได้หรือ ทำไมต้องผ่านออยด้วย”

                  “ท่านอยู่ไม่เป็นที่เป็นทางน่ะ เบอร์โทรฯ ก็เปลี่ยนบ่อยๆ มีเบอร์แปลกๆ โทรฯ เข้าไปท่านจะไม่รับสายเลย แต่กับออยท่านจะรู้ ฉันเองบางครั้งไม่ได้ติดต่อท่านนานๆ ยังไม่รู้เลยว่าท่านเปลี่ยนหมายเลขโทรศัพท์ แล้วก็อีกอย่างหนึ่ง ท่านกับยัยออยจะมีรหัสพิเศษสำหรับการติดต่อด้วยป้องกันการดักฟังทางโทรศัพท์”

                   “โอเค ฉันจะจัดการให้ถ้าเกิดปัญหาขึ้นมาจริงๆ”

                   “ขอบใจเพื่อน ... อ้อ วันที่ 23 ที่จะถึงนี้ เป็นวันเกิดยัยออยด้วย ถ้านายเข้าไปคุยในห้องสนทนาฝากเบิร์ทเดย์ให้ด้วยนะ”

                   “ได้สิ ... เฮ้ย ! นายกับยัยออยเกิดวันเดียวกันเลยนี่หว่า”

ขอบคุณเพลงจาก http://www.imeem.com/people/ijAW2k/music/wSEC2vqf/hongfha31/