ตะวัน (ลับ) ที่กลางใจ ... ๒

...

     หลังจากตะวันอำลาลูกผู้น้องในห้องสนทนาแล้ว สามวันต่อมาในยามดึกคืนหนึ่ง  นาวา ตามหายอแสงในห้องสนทนาของเว็บไซต์ ตามที่เพื่อนรักเคยบอกไว้ พยายามถามกับเพื่อนสมาชิกในห้องสนทนา แต่ไม่ได้รับความร่วมมือที่ดีนัก บางคนคิดว่านาวาเป็นตัวป่วนที่แอบอ้าง เพื่อทำสิ่งไม่ดีกับยอแสง บางคนสงสัยว่ารู้จักกันแต่ทำไมติดต่อกันไม่ได้ แม้แต่โทรศัพท์

      นาวา    :       ผมเป็นเพื่อนของตะวัน ซึ่งเป็นพี่ชายของยอแสง เขาไปราชการฝากผมว่าหากเกิดเหตุอะไรขึ้นให้ติดต่อยอแสง จะด้วยโทรศัพท์มือถือหรือเข้ามาในห้องนี้ก็ได้ ผมติดต่อยอแสงทางโทรศัพท์ ไม่ได้ ผมมีความจำเป็นต้องติดต่อให้ได้

       บี      :       ตะวัน? ยอแสง? พี่น้องกันจริงๆ หรือว่าเป็นแฟนกัน

      นาวา   :       ไม่ใช่ครับ เป็นลูกพี่ลูกน้องกันโปรดอย่าเข้าใจผิดๆ ครับ ผมมีความจำเป็นจริงๆ ครับ ไม่ได้ล้อเล่น

                หลายคนเริ่มสงสัยในความร้อนรนของนาวาว่า ความจริง มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

       บุญเกิด    :       คุณนาวา บอกเราได้มั้ยมีอะไรที่มากกว่าที่คุณบอกหรือเปล่า

       อร     :       นั่นสิ เราชักสงสัยเหมือนกัน ในเมื่อรู้จักกันแล้วทำไมถึงติดต่อกันไม่ได้

       บี      :       มีใครรู้จักยอแสงบ้าง ช่วยคุณนาวาหน่อยสิ

       นาวา     :       ผมเป็นเพื่อนกับตะวัน ผมรู้จักยอแสงเพราะเป็นน้องของเพื่อน เคยพบกันนับครั้งได้ ตะวันบอกเพียงว่าให้ติดต่อเบอร์ที่ให้ไว้ หรือมาตามหาที่ห้องสนทนาแห่งนี้

       อร     :       E-mail ไปก็ได้นี่ มี E-mail ของยอแสงหรือเปล่า

     นาวา   :       ผมไม่ค่อยถนัด บอกตรงๆ เข้ามาตรงนี้ได้ก็นับว่าดีมากแล้วครับ ผมไม่เคยใช้คอมพิวเตอร์ในการสื่อสาร

       บุญเกิด    :       ตกลงบอกเราได้หรือยังว่ามีอะไรมากกว่าที่คุณบอกหรือเปล่า

       นาวา     :       คือว่า … ตะวันหายไป พวกเราตามหากันไม่เจอ ทั้งชุดหายไปสามคน

       อร     :       แค่คนหายไปจะมาบอกให้ยอแสงไม่สบายใจทำไมกัน ค้นหาให้เจอก่อนสิ

      นาวา   :      ไม่ใช่อย่างที่คุณอรเข้าใจนะครับ ยอแสงมีน้าชาย ซึ่งเป็นอาของตะวันด้วย ท่านทำงานด้านนี้เหมือนกันแต่คนละกองทัพกัน จะขอความช่วยเหลือจากท่านโดยผ่านยอแสง จะได้กระชับเวลาในการติดตามหาให้เร็วขึ้น

      อร     :      แล้วทำไมไม่ติดต่อด้วยตัวเองโดยตรงล่ะ

     นาวา    :     ผมอธิบายไปคุณคงไม่เข้าใจ ... อาชีพอย่างผม จะเปิดเผยตัวเองน้อยที่สุด แล้วคุณอาท่านก็จะติดต่อเฉพาะกับคนที่ท่านสนิทและรู้จักเท่านั้นครับ นอกจากนี้ ก็ยังมีอะไรอีกเยอะที่ผมพูดตรงนี้ไม่ได้ครับ

     อร      :  เอาอย่างนี้ ... เราไม่เคยเห็นยอแสงเข้ามาในห้องสนทนาตอนดึกๆ แบบนี้ เห็นแต่ช่วงเช้าก่อนเข้าทำงานประมาณเจ็ดโมงกว่าๆ กับช่วงเย็นๆ ก่อนเลิกงาน คุณลองเข้ามาดูอีกทีในช่วงเวลานั้น

     บุญเกิด   :     เราจะช่วยบอกให้ถ้าเห็นยอแสงเข้ามา

     นาวา    :   ขอบคุณทุกคนครับ พรุ่งนี้เช้าผมจะเข้ามาดูอีกครั้ง

     บี     :      พวกเรายินดีช่วยนะคะคุณนาวา

                เช้าวันต่อมา นาวา ก็เข้ามาในห้องสนทนา

     นาวา    :       มีใครเห็นยอแสงบ้างครับ

     อร      :       ยังไม่เจอกันอีกหรือ

     น้ำหวาน   :    เช้านี้ยังไม่เห็นเลยค่ะ คุณนาวา

     อร     :     ลองโทรศัพท์อีกครั้งหรือยัง

     นาวา    :      ผมลองพยายามติดต่อทั้งคืนเลยครับ แต่ติดต่อไม่ได้

     น้ำหวาน  :      มีอะไรหรือเปล่าคะ ท่าทางร้อนรน เดี๋ยวหวานจะไปดูในเอ็มให้ว่าอยู่หรือเปล่า

     ปรายฟ้า    :      ช่วงนี้พี่ออยไม่ค่อยเข้ามาค่ะ แต่เห็นวันก่อนคุยกับพี่ตะวันเรื่องพี่ตะวันไปราชการที่ใต้แล้วรู้สึกกังวลใจ

     อร     :      นาวามาหายอแสงเพราะตะวันหายไประหว่างปฏิบัติหน้าที่

     น้ำหวาน    :       ตะวันพี่ชายของยอแสงน่ะหรือหายไป? หายไปได้อย่างไรคะ รอให้พบตัวตะวันก่อนแล้วค่อยมาตามยอแสงไม่ดีกว่าหรือ? จะให้ไม่สบายใจทำไม

      นาวา     :     คุณน้ำหวานอย่าเข้าใจผมผิดๆ อีกคนสิครับ

               อรจึงทำหน้าที่อธิบายเรื่องขอความช่วยเหลือของนาวาให้ทุกคนรับทราบอีกครั้ง

      ปรายฟ้า     :     ถ้าฟ้าเจอพี่ออย ฟ้าจะบอกให้นะคะคุณนาวา แล้วก็จะส่ง E-mail ไปบอกให้ด้วยค่ะ

      นาวา       :     ขอบคุณครับ

        วันที่สามในการตามหายอแสง นาวาเข้าไปในห้องสนทนาอีกครั้ง พบเพื่อนสมาชิก ทั้งปรายฟ้า อร น้ำหวาน ชายหนุ่ม และอีกหลายคน เขาเฝ้าภาวนาว่าวันนี้คงต้องเจอยอแสงแน่ๆ ทักทายเพื่อนๆ  แล้วคอยว่าเมื่อไรยอแสงจะเข้ามา

       ปรายฟ้า     :       มารอพี่ออยหรือคะคุณนาวา

       นาวา          :       ครับ มาคอยตั้งแต่เช้าแล้วครับ

       ปรายฟ้า     :       รออีกสักนิดนะคะ พี่ออยจะมาเวลาประมาณนี้ค่ะ

       จากนั้นประมาณสิบนาทียอแสงก็ล็อกอินเข้ามา

       ปรายฟ้า     :       สวัสดีพี่ออย มีคนมารอนานแล้ว

       ยอแสง       :       สวัสดีทุกคน สวัสดีหนูฟ้า ใครมารอพี่คะ

       นาวา          :       พี่เอง นาวา จำได้มั้ย พี่เอ เพื่อนของตะวัน

       ยอแสง       :       อ๋อ … พี่เอ สวัสดีค่ะ ไม่ได้ไปกับพี่ตะวันหรือ?

      นาวา       :   ไปด้วยกันนั่นแหละ แต่ทำงานคนละอย่าง พี่มาหาออยมาตั้งแต่คืนวันศุกร์แล้ว

       ยอแสง       :       ?? หาทำไมคะ ??

       นาวา          :       อย่างแรก ตะวันฝากแฮปปี้เบิร์ทเดย์แทนครับ

       ยอแสง       :       ขอบคุณนะคะพี่เอ  แล้วอย่างที่สอง?

       นาวา          :       พี่โทรฯ หาออยไม่ได้ มีเรื่องสำคัญอยากคุยด้วย

       ยอแสง       :       เครื่องเสียอยู่ค่ะ … เรื่องสำคัญ? โทรฯ เข้าออฟฟิศได้มั้ย

       นาวา          :       พี่ไม่มีเบอร์ที่ออฟฟิศครับ

       ยอแสง       :       อืม …. เอาอย่างนี้ เครื่องพี่ตะวันอยู่ที่พี่เอใช่มั้ย เดี๋ยวออยโทรฯ ไปหาเองค่ะ ... ปรายฟ้า เดี๋ยวพี่มานะคะ ... ทุกคนคะขอคุยธุระกับพี่เอก่อนนะคะ เดี๋ยวมาคุยด้วยใหม่

      มื่อได้รับรู้เรื่องราวทั้งหมด ยอแสงตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

               “พี่เอ … พี่ตะวันหายไปได้อย่างไร”

      ยอแสงถามนาวาด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า

               “ชุดเฉพาะกิจของตะวันออกปฏิบัติหน้าที่และมีการปะทะกัน ในเส้นทางที่ชุดของตะวันไปนั้นทั้งรกและทึบ หลังจากปะทะกันแล้ว เพื่อนในชุดจึงรู้ว่ามีเพื่อนหายไปสามคน เราโดนฝ่ายตรงข้ามชิงตัวไป”

               “สามคน ...”

       เป็นน้ำเสียงที่แหบแห้งเต็มที

               “ออย เป็นอะไรหรือเปล่า ทำใจดีๆ ไว้นะครับ พี่จะช่วยหาตะวันให้นะ แต่ตอนนี้พี่ต้องการติดต่อกับอาสุวิทย์ให้เร็วที่สุด จะทำอย่างไรได้บ้างครับ”

               “ออยจะบอกน้าวิทย์ให้ค่ะ แล้วให้น้าโทรฯ เข้าเครื่องของพี่ตะวันนะคะ”

               “ครับ ได้ครับ”

               “พี่เอ ... ช่วยตามหาพี่ตะวันให้พบด้วยนะคะ”

               “ครับ ... รักษาสุขภาพด้วยนะครับออย แล้วพี่จะส่งข่าวมาครับ”

               “ส่งทาง E-mail ก็ได้นะคะถ้าโทรฯ ไม่สะดวก”

        ยอแสงจึงแนะนำการใช้คอมพิวเตอร์ในการสื่อสาร โดยการส่งจดหมายอิเล็กทรอนิกส์ (E-mail) หรือการติดต่อทาง messenger (msn) นาวาจึงมีความเข้าใจในการสื่อสารทางคอมพิวเตอร์มากขึ้น

โปรดติตตามอ่านในตอนต่อไปค่ะ