ตะวัน (ลับ) ที่กลางใจ ... ๔

...

วันต่อมายอแสงและปรายฟ้าก็ได้รับข่าวดี

สวัสดีครับ ออย และคุณปรายฟ้า

อาสุวิทย์วิทยุเข้ามาบอกว่าพบตัวตะวันแล้ว ชาวบ้านช่วยเหลือไว้จริงๆ ตอนนี้ส่งหน่วยเคลื่อนที่เร็วไปรับตัวแล้ว อาสุวิทย์บอกว่า ตะวันเจ็บหนักยังไม่รู้สึกตัว ต้องส่งไปยังศูนย์ส่งกลับ พี่จะไปรับตัวตะวันที่นั่น แล้วพี่จะโทรฯ หาออยนะครับ ไม่ต้องกังวลแล้วนะครับ

ขอบคุณคุณปรายฟ้าที่เป็นกำลังใจให้พวกเราครับ

                                                                                               พ.จ.อ.พิเศษนาวา เกรียงไกร

 เมื่ออ่านข้อความจบลงแล้ว ความใจร้อนของยอแสง จึงตัดสินใจโทรศัพท์ถึงนาวา แต่ก็ต้องหัวเสียที่ช่องสัญญาณโทรศัพท์ไม่อำนวยให้เลย

 ระหว่างที่รอคอยอยู่นั้น สัญญาณโทรศัพท์มือถือของยอแสงก็ดังขึ้น ทำเอาเจ้าตัวคว้าแทบไม่ทัน

 “สวัสดีค่ะ พี่เอ ไปรอรับพี่ตะวันแล้วใช่มั้ย พี่ตะวันเป็นอย่างไรบ้าง รู้สึกตัวหรือยัง ตอนนี้อยู่ที่ไหน ... แล้ว...”

 “เดี๋ยวๆๆๆๆ ใจเย็นๆ สิ ทีละคำถาม รัวเป็นเอ็มสิบหกเลย เดี๋ยวก็หายใจไม่ทันหรอกครับ”

  “ก็คนมันใจร้อนนี่คะ บอกมาเร็วๆ สิพี่เอ”

  “เอาล่ะ ฟังพี่นะ ตอนนี้ตะวันถึงมือหมอแล้วไม่ต้องห่วงอะไรใดๆ ทั้งสิ้น แล้วพี่จะโทรฯ มาบอกความคืบหน้าของอาการของตะวัน สัญญานะครับว่าจะไม่คิดอะไรมาก พักผ่อนให้มากๆ ทานอาหารตามเวลา ตอนนี้อาสุวิทย์คอยดูแลให้แล้ว ฝากมาบอกออยว่าไม่ต้องห่วงไม่ต้องกังวล ให้วางใจได้ครับ”

  “แล้วถ้าออยจะลางานลงไปเยี่ยมพี่ตะวันจะได้มั้ยคะ”

 “อย่ามาเลย สถานการณ์ไม่ค่อยดี ไม่ปลอดภัย เอาเป็นว่ารอฟังข่าวอยู่ที่กรุงเทพฯ นี่แหละ ถ้าตะวันฟื้นแล้วอาการดีขึ้นพี่จะโทรฯ มาให้คุยด้วยนะครับ”

 “ค่ะ พี่เอ ฝากดูแลพี่ตะวันให้ด้วยนะคะ”

 ในห้องสนทนา

    ปรายฟ้า     :       สวัสดีพี่ออย

    ยอแสง       :       สวัสดีจ้ะ ปรายฟ้า

    ปรายฟ้า     :       ได้รับข่าวแล้วนะคะ ดีใจด้วยที่พบตัวพี่ตะวัน อาการคงไม่มากใช่มั้ยคะ

    ยอแสง       :       พี่เองก็ไม่ทราบเหมือนกัน เพราะพี่เอกับน้าวิทย์ไม่ยอมบอกอาการเลย ขอไปเยี่ยมก็ถูกปฏิเสธ บอกแต่เพียงว่าถึงมือหมอแล้วไม่ต้องเป็นห่วง

   ปรายฟ้า     :       เมื่อถึงมือหมอแล้วคงไม่น่าห่วงหรอกค่ะพี่ออย อย่างไรแล้วหมอก็ต้องพยายามช่วยกันอย่างเต็มที่นั่นแหละ เดี๋ยวนี้หมอเก่งออกจะตาย

  ยอแสง       :       แต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้นี่คะ

  ปรายฟ้า     :       พี่ออยก็ต้องห่วงตัวเองด้วยนะคะ ถ้าเป็นอะไรขึ้นมาอีกคนจะแย่นะ ต้องรักษาสุขภาพตัวเองด้วย

 ยอแสง       :       ค่ะปรายฟ้า

 ปรายฟ้า     :      ฟ้าเชื่อในปาฏิหาริย์นะ พี่ตะวันปฏิบัติหน้าที่เพื่อชาติ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ย่อมคุ้มครองค่ะพี่ออย เราช่วยกันสวดมนต์ภาวนา คงจะช่วยเรียกให้พี่ตะวันรู้สึกตัวในเร็ววันนะคะ

 ยอแสง       :       พี่ก็เชื่อเหมือนกันว่า พี่ตะวันจะต้องปลอดภัย

ปรายฟ้า     :       ดีค่ะ อีกอย่างหนึ่งนะคะ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นขอให้สติอยู่กับพี่ออยนะคะ ฟ้าจะเป็นกำลังใจให้ค่ะ

  ยอแสงเฝ้าภาวนาขอให้พี่ชายปลอดภัย แต่แล้วเธอได้รับข่าวไม่สู้จะดีของตะวัน

ถึงออย

อาการของตะวัน ขณะนี้ เสียเลือดมาก ไม่รู้สึกตัวมาหลายวัน ผู้ที่ช่วยเหลือไว้บอกว่าเห็นถูกนำตัวไปทิ้งในป่ารกเลยช่วยไว้ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นเจ้าหน้าที่ของรัฐ ตอนแรกก็นึกว่าตายแล้ว ตะวันถูกยิงตามลำตัว ส่วนที่หัวมีรอยถูกตี ชาวบ้านช่วยทำแผลให้แล้วรอว่าเมื่อฟื้นขึ้นมาจะถามไถ่ว่าเป็นใครมาจากไหน จนกระทั่งมีเจ้าหน้าที่เข้าไปสอบถาม แล้วพี่จะดูแลให้นะครับ

                                                                                                พ.จ.อ.พิเศษนาวา เกรียงไกร

หลังจากที่นาวาส่งข่าวอาการของตะวันถึงยอแสงแล้ว เมื่อมีเวลาและโอกาสจึงโทรศัพท์ไปหายอแสงที่ทำงาน

 “สวัสดีครับ ขอพูดสายกับยอแสงครับ”

 “พี่ยอแสงไม่สบายค่ะ”

 “ลางานหรือครับ”

 “เอ่อ … คือว่า ...”

 “ผมเป็นเพื่อนพี่ชายของยอแสงครับ พี่ชายเธอป่วย ขอผมพูดสายด้วยนะครับ”

“พี่ยอแสงขังตัวเองอยู่ในห้องประชุมเป็นชั่วโมงแล้วค่ะ สั่งว่าไม่ให้ใครรบกวน”

 “ครับ ไม่เป็นไรครับ เวลานี้เธอคงอยากอยู่เงียบๆ คนเดียว ผมฝากน้องดูแลเธอหน่อยนะครับ ขอบคุณครับ”

  นาวาเริ่มกังวลใจ กลัวว่ายอแสงจะเป็นอะไรไปอีกคน แล้วจะไม่มีใครคอยดูแล

   ‘ทำอย่างไรดีล่ะ … เฮ้อ ... ไม่น่าส่งข่าวไปเลยเรา ........ ใช่แล้ว คุณปรายฟ้า น่าจะช่วยได้’

นาวาเริ่มนึกถึงปรายฟ้า เด็กสาวที่ตอบรับกลับหลังจากตามหายอแสง

สวัสดีครับคุณปรายฟ้า

 ช่วยเหลือผมสักหน่อยได้ไหมครับ ตั้งแต่ส่งข่าวของตะวันให้กับออย ผมมีโอกาสโทรศัพท์ไปหาอีกครั้งหนึ่ง เธอไม่ยอมรับสายครับ เห็นเพื่อนร่วมงานบอกว่า เธอขังตัวเองในห้องไม่ให้ใครรบกวน ผมเข้าไปรอในห้องสนทนาก็ไม่เจอ กว่าผมจะโทรศัพท์ได้อีกครั้งก็คงช่วงเย็นหรือค่ำไปแล้ว ไม่ทราบว่าคุณปรายฟ้าสนิทกับออยขนาดไหนนะครับ เห็นคุณปรายฟ้าเรียกชื่อเล่นของออย จึงคิดว่าน่าจะสนิทกันระดับหนึ่ง ผมห่วงความรู้สึกของออย เธอน่าจะมีใครคอยคุยด้วยครับ ยิ่งรู้ว่าเธอพักอยู่เพียงลำพังคนเดียวด้วย ผมยิ่งกังวล รบกวนหน่อยเถอะนะครับ

 เท่าที่ผมเคยรู้มาจากตะวัน ออยเป็นคนที่เข้มแข็งมาก แต่เรื่องนี้คงรับไม่ได้จริงๆ ผมจะ E-mail ไปหาเธออีกหน และจะส่งถึงคุณปรายฟ้าอีกครั้งนะครับ

                                                                                               พ.จ.อ.พิเศษนาวา เกรียงไกร...