ตะวัน (ลับ) ที่กลางใจ ... ๖

...

นาวาไปเยี่ยมเรือตรีตะวันที่โรงพยาบาล เขานั่งมองเพื่อนแล้วลอบถอนหายใจ

“ตะวัน ... ทุกคนเป็นห่วงนายนะ ทั้งคนที่นายรู้จักและไม่รู้จักนาย อย่าให้พวกเขาทุกข์ใจมากไปกว่านี้เลย นายได้ยินที่ฉันพูดมั้ย น้องสาวนายน่ะ ... ยัยออย ไม่ได้กินไม่ได้นอนมาหลายวันแล้ว นายไม่รู้สึกเป็นห่วงบ้างรึไง ถ้านายเป็นอะไรไป ใครจะคอยเป็นกำลังใจให้ ลูกชายของนายอีกล่ะ ยังเล็กนักใครจะดูแล...”

ฉับพลัน ... ตะวันขมวดหัวคิ้ว นาวาตื่นเต้นเมื่อเห็นเช่นนั้น จึงเรียกพยาบาลและหมอมาดูอาการของเพื่อน

 “พยาบาลครับ หมอครับ เร็วครับ ตะวัน ขมวดคิ้วแล้วครับ”

สองวันต่อมา ตะวันเริ่มรู้สึกตัวแล้ว

 “เป็นไงบ้างเพื่อน”

“อือ ... ปวดหัว มากด้วย แผลที่หัวฉันคงใหญ่มากเลยมั้ง  ... ฉันหลับไปกี่วันล่ะ”

“ไม่กี่วันหรอกเพื่อน ... หลับไปแค่ ... สิบวันเอง ... ส่วนที่หัว ... แผลเบ้อเริ่มเลย”

“ตั้งสิบวัน โอย ... ปวดหัวชะมัด ... น้องฉันเป็นไงบ้าง ขี้มูกโป่งเลยสิ”

 “จะเหลือเรอะ เครียดตามกันไปหมด นี่ถ้าไม่ได้ปรายฟ้าคอยคุยด้วย ฉันว่าออยคงทรุดไปแล้ว”

“ใครกัน ปรายฟ้า?”

“น้องในห้องสนทนานั่นแหละ ฉันได้น้องคนนี้ช่วยบอกว่า ออยจะเข้าห้องสนทนาเวลาไหนบ้าง น้ำใจน้องคนนี้ดีมากๆ ให้กำลังใจพวกเราในการทำงานด้วย ช่วงนั้นประสาทจะกิน ไม่มีใครเชื่อว่าฉันหาออย เพราะนายหายตัวไป หนำซ้ำยังคิดว่าเป็นตัวป่วนอีก”

“ขอบใจนายนะ ที่ช่วย ... ฝากขอบคุณน้องปรายฟ้าให้ด้วย แล้วอย่าเพิ่งบอกออยเรื่องอาการปวดหัวของฉันล่ะ บอกแค่ว่าฟื้นแล้วก็พอ”

“แล้วเรื่องที่นายปวดหัว หมอบอกรายละเอียดแล้วใช่มั้ย”

“อืม ... นายช่วยตามอาวิทย์ให้ฉันหน่อย จะรบกวนท่านให้เซ็นหนังสือยินยอมเรื่องผ่าตัด”

“ได้สิ ฉันจะจัดการให้ นายพักผ่อนเถอะ”

“นายช่วยต่อโทรศัพท์ถึงลูกชายฉันหน่อยสิ”

แล้วนาวาก็ทำตามประสงค์ของเพื่อน จากนั้นจึงส่งข่าวไปยังยอแสงและปรายฟ้า

สวัสดีครับ น้องทั้งสองคน

ตอนนี้ตะวันรู้สึกตัวดีแล้ว พูดคุยกับพี่ได้บ้างแล้ว ฝากมาบอกว่าไม่ต้องห่วง แถมยังติดตลกอีกว่าไกลหัวใจแยะ ก็หมดห่วงกันไปซะทีนะ พี่เองก็ต้องไปทำหน้าที่แทนตะวัน อาจจะไม่ค่อยได้เข้ามาคุยด้วย และยังไม่รู้ว่าภารกิจจะเรียบร้อยเมื่อไหร่

สำหรับออยนะ ตะวันบอกว่าถ้าแข็งแรงดีแล้วจะโทรศัพท์คุยด้วย เลิกขี้แยได้แล้ว ฝากมาอย่างนี้จริงๆ พี่ไม่ได้ว่าเองนะจะบอกให้

สำหรับปรายฟ้า ตะวันฝากขอบคุณที่ให้กำลังใจทั้งตะวันเอง เพื่อนๆ และน้องของตะวันด้วย

ไม่รู้ว่าฟ้าสอบเสร็จเรียบร้อยหรือยัง พี่ก็ขอให้สอบผ่านทุกวิชาก็แล้วกันนะ

โชคดีครับน้องๆ

                                                                              พ.จ.อ.พิเศษนาวา เกรียงไกร ...

เมื่อได้รับข่าวดีเช่นนี้ ยอแสงจึงรีบร้อนโทรศัพท์ถึงตะวันทันที

“สวัสดี พี่เอ ขอพูดกับพี่ตะวันหน่อยสิคะ”

“ออยเหรอ ... เอ่อ ... คือ ตะวัน ... ตะวัน หลับอยู่จ้ะ ถ้า ... ถ้าตะวัน ...”

นาวาอ้ำๆ อึ้งๆ ลำดับไม่ถูกว่าจะพูดอะไรก่อนดี ได้แต่มองหน้าตะวัน

“พี่เอ เป็นอะไรหรือเปล่า เสียงแปลกๆ ชอบกล”

“ปละ ... เปล่าจ้ะ พี่รู้สึกเหนื่อยเรื่องงานครับ”

น้ำเสียงของนาวาเริ่มไม่ปกติ ทำให้ตะวันต้องพยักหน้าให้เพื่อนรู้ว่าต้องการคุยด้วย แล้วส่งสายตาเป็นเชิงบอกว่าอย่ามีพิรุธ

“เอ่อ ... ตะวันตื่นพอดี สักครู่นะจ๊ะ”

“ว่าไงยัยน้องสาวขี้แย”

เรือตรีตะวันฝืนตัวเองอย่างมากที่จะปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด

“สวัสดีพี่ชาย เจ็บมากมั้ย หายดีแล้วหรือยัง จะกลับบ้านได้เมื่อไหร่ จะไปหาได้มั้ย แล้ว ....”

“แม่คู้น ... ช้าๆ ก็ได้ ทีละข้อสิจ๊ะ พี่ยังต้องรักษาตัวอีกนานแค่ไหนยังบอกไม่ได้ แล้วไม่ต้องลงมาหาพี่มันอันตราย”

“ก็คนมันห่วงนี่คะ น้าวิทย์ก็ไม่ยอมให้ไปหา”

“อาวิทย์ท่านห่วงความปลดภัยออยน่ะสิอย่าไปว่าท่านเลย แล้วเราเป็นอย่างไรบ้าง กินข้าวกินปลาบ้างนะ ไม่ใช่ห่วงแต่พี่แล้วตัวเองจะแย่เอาล่ะ”

 “ค่ะ ได้ยินเสียงพี่ตะวันก็โล่งอกแล้วล่ะค่ะ หายไวๆ นะคะ พี่ตะวัน”

 ตะวันเริ่มรู้สึกว่าฝืนต่อไปไม่ไหว จึงมุสากับลูกผู้น้อง

 “ออย หมอเข้ามาตรวจพี่แล้ว วางสายก่อนนะจ๊ะ”

 “ค่ะพี่ตะวัน พระคุ้มครองนะคะ”

เมื่อวางสายแล้วตะวันอ่อนแรงลง

 “เอ เรียกหมอให้ฉันหน่อย ปวดหัวทนไม่ไหวแล้ว”

 จากนั้นยอแสงโทรศัพท์คุยกับปรายฟ้าเรื่องอาการของพี่ชายของเธอ

  “น้องฟ้า พี่ได้คุยกับพี่ตะวันแล้วนะคะ”

 “ค่ะ ได้รับ E-mail จากพี่เอเหมือนกันค่ะ แล้วพี่ตะวันเป็นอย่างไรบ้างพี่ออย”

  “น้ำเสียงบ่งบอกว่าดีขึ้นนะคะฟ้า แต่พี่เอนี่สิ น้ำเสียงแปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้ เห็นบอกว่าเหนื่อยเรื่องงาน”

   “คงเพราะงานด้วยแล้วก็ต้องเฝ้าพี่ตะวันด้วยมั้งคะ”

“นั่นสินะ น่าเห็นใจพี่เอเหมือนกันนะคะ”

“พี่ตะวันปลอดภัยแล้ว พี่ออยก็หมดกังวลแล้วใช่มั้ยคะ”

“พี่รู้สึกดีขึ้นเป็นกองเลย... พี่ส่งข่าวให้ฟ้ารู้เท่านี้ก่อน ไม่รบกวนเวลาแล้วค่ะ ขอตัวทำงานก่อนนะคะ”

“ค่ะพี่ออย วันนี้ฟ้ากลับเย็นต้องอยู่เวรค่ะ เจอกันในห้องสนทนาก็ได้นะคะ”

สวัสดีตอนเย็นค่ะพี่เอ

เมื่อรู้ว่าพี่ตะวันรู้สึกตัว และพูดคุยกับพี่เอได้แล้วก็สบายใจ ความกังวลที่มีอยู่ก็หมดลง เห็นมั้ยฟ้าบอกแล้วว่าพี่ตะวันต้องไม่เป็นอะไร คนดีทำเพื่อชาติก็ต้องมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครอง แต่เมื่อรู้ว่า พี่เอต้องออกไปปฏิบัติภารกิจแทนก็กังวลนิดหน่อย แต่ก็เข้าใจว่าเป็นหน้าที่ ใช่มั้ยคะ

พี่เอต้องระมัดระวังตัวด้วยนะคะ ขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครองให้ปลอดภัยแคล้วคลาดจากอันตรายใดๆ ทั้งปวงนะคะ ถ้าไปเยี่ยมพี่ตะวัน บอกด้วยว่าดีใจที่พี่ตะวันไม่เป็นอะไร แล้วก็ขอบคุณที่พี่ตะวันทำเพื่อชาติ

 เรื่องสอบ ก็จะสอบวันศุกร์กับวันเสาร์นี้ หลังจากนั้นก็ต้องเตรียมสอบเทอมสอง ช่วงต้นเดือนมีนาคม ก็หนักพอสมควร เพราะช่วงนี้งานค่อนข้างเยอะ

โทรศัพท์คุยกับพี่ออยแล้ว แหม ... น้ำเสียงใสเชียว เห็นบอกว่าได้คุยกับพี่ตะวันแล้วคงจะสบายใจขึ้นมามากแล้วล่ะ

ขอตัวทำงานก่อนนะคะ วันนี้ฟ้าอยู่เวรด้วย

                                                                               ปรายฟ้า นภจร ...