ฟ้าสางของวันใหม่

 “ออยเป็นยังไงบ้าง น้าหาโจ๊กมาให้ กินซะกำลังร้อนๆ จะได้มีแรง”

“ยังไม่กินได้มั้ยคะ ไม่หิวเลย”

“ยังไม่กินตอนนี้น่ะได้ ... แต่ไม่ใช่ไม่กินเลยล่ะ ... วันนี้ไม่ต้องไปทำงานหรอก พักให้มากๆ แล้วไม่ต้องคิดอะไรแล้ว น้าจะออกไปทำเรื่องย้ายตะวันมาที่สระบุรี เย็นๆ น้าจะไปส่งที่บ้าน”

สุวิทย์ขยี้ผมหลานอย่างเอ็นดู

น้องปรายฟ้า

 เมื่อคืนพี่ไม่ได้นอนเลยทั้งคืน ช่วยกันกับอาสุวิทย์ดูแลออย มีไข้และเพ้อทั้งคืนเลยครับ

 เช้านี้พี่ออกมาหาอะไรกิน แล้วก็หาที่ส่ง E-mail ถึงน้องฟ้า

 ฟ้าเคยสงสัยมั้ยว่าทำไมทั้งตะวันกับออยถึงได้ผูกพันกันมากขนาดนี้ ฟ้าเชื่อเรื่องชาติที่แล้ว ชาตินี้และชาติหน้ามั้ย ลองอ่านสิ่งที่พี่กำลังจะบอกให้ฟ้ารู้ พี่ว่าอาจจะทำให้ฟ้าเข้าใจอะไรมากขึ้น

 อาสุวิทย์เล่าให้ฟังเมื่อคืนว่า ทั้งสองคนมีความรู้สึกที่พิเศษต่อกันมาตั้งแต่เล็กๆ ฝ่ายหนึ่งเจ็บไข้อีกฝ่ายหนึ่งจะรู้สึกได้ และจะหาคำตอบว่าจริงหรือเปล่าโดยการให้ผู้ใหญ่พาไปหาหรือติดต่อทางบ้านของอีกฝ่ายหนึ่ง จนกระทั่งโตขึ้นมา คุณย่าของตะวันตอนที่ยังมีชีวิตอยู่เคยเปรยว่า เวรกรรมอุตส่าห์ตามกันมาเกิด แต่กลับมาเกิดในวงศ์ตระกูลเดียวกัน นั่นแหละ คือสิ่งที่พี่ได้รับรู้จากอาสุวิทย์ เข้าใจแล้วล่ะว่า ทำไมตะวันมันจึงห่วงน้องของมันนัก

 พี่ต้องกลับไปดูออยก่อนนะ แล้วบ่ายๆ จะส่งข่าวอีกที

                                                                                       พ.จ.อ.พิเศษนาวา เกรียงไกร ...

 กล่าวถึงปรายฟ้า เมื่อมาถึงที่ทำงานแล้วอันดับแรกเธอทำการเช็ค E-mail ก่อนว่าจะมีข่าวอะไรคืบหน้าบ้าง เมื่ออ่านจบ เธอกดโทรศัพท์ถึงยอแสงทันที หวังเพียงว่าคงจะมีใครรับสายบ้างไม่ว่าจะเป็นนาวาหรือสุวิทย์ แต่แล้วก็ไม่มีใครรับสาย ปรายฟ้าจึงโทรศัพท์เข้าออฟฟิศของยอแสง

 “สวัสดีครับ”

 “ขอพูดสายกับพี่ออยค่ะ”

 “พี่ออยยังไม่มาครับ”

 “พี่ออยโทรฯ มาลางานหรือเปล่าคะ”

 “เอ … ผมยังไม่เห็นมีใครโทรฯ เข้ามานะครับ อาจจะสายๆ หน่อยถ้าไม่มาจริงๆ คงโทรฯ มาครับ”

 “ขอโทษนะคะ เมื่อวานนี้เกิดอะไรขึ้นกับพี่ออยหรือคะ”

 “ผมเห็นพี่เป็นลมนิ่งเลยครับแต่ไม่ทราบว่าเรื่องอะไร”

 “ค่ะไม่เป็นไร ขอบคุณนะคะ สวัสดีค่ะ”

พี่เอ

 เช้านี้ฟ้ารีบเปิด E-mail อ่านก่อนอื่นพบว่าได้รับจากพี่เอถึงสองฉบับ

 พี่เอคะ สิ่งที่ฟ้ากลัวมาตลอดกับการที่รับรู้เรื่องราวของพี่ตะวันมันเกิดขึ้นแล้วจริงๆ  ฟ้าคาดไว้ตั้งแต่ต้นว่า หากพี่ออยรู้เรื่องเข้าต้องช็อกแน่ ถึงได้เปรยกับพี่ออยว่าให้นั่งสมาธิแต่ก็สายเกินไป

เมื่อวานตอนเที่ยงฟ้ายังโทรศัพท์คุยกับพี่ออยอยู่เลย แต่เช้าวันนี้ต้องมารับข่าวว่าพี่ออยเป็นมากกว่าที่คิด อาการตอนนี้เป็นอย่างไรบ้างอย่าปล่อยให้พี่ออยอยู่คนเดียวนะคะ

สงสัยจังค่ะว่า พี่เอเดินทางมายังไง ถึงมาหาพี่ออยได้เร็วทั้งๆ ที่ก่อนเที่ยงยังคุยกับฟ้าในห้องสนทนาอยู่เลย

 หลังจากที่อ่าน E-mail หมดแล้ว ฟ้าได้โทรศัพท์เข้าเครื่องพี่ออย หวังว่าคงจะมีใครสักคนรับสาย ไม่ว่าจะเป็นพี่เอหรืออาสุวิทย์ ฟ้าแค่อยากจะถามว่าพี่ออยได้สติหรือยัง แต่ไม่มีคนรับสายเลยค่ะพี่เอ

 ฟ้ารอฟังข่าวอยู่นะคะ บอกพี่ออยด้วยว่าให้เข้มแข็งและอดทน พี่ออยเป็นน้องทหารต้องผ่านตรงนี้ไปได้ ฟ้าเป็นกำลังใจให้ทั้งพี่ออย พี่เอและพี่ตะวัน

                                                                                                ปรายฟ้า นภจร ...

 ยอแสงออกจากห้องน้ำ เดินมาดูโทรศัพท์ที่เงียบเสียงไปนานแล้ว จึงต่อกลับไปยังหมายเลขที่ปรากฏอยู่ที่หน้าจอ

 “ฟ้า โทรฯ หาพี่มีอะไรหรือเปล่าคะ พอดีกำลังอยู่ในห้องน้ำ เลยออกมารับไม่ทัน”

 “เสียงไม่ค่อยดีเลยค่ะ เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นคะ”

 “อืม … คือ ... ฟ้ารู้???”

 “ค่ะ พี่เอส่งข่าวให้ทราบค่ะ ก็เลยโทรฯ มา คิดว่าถ้าพี่ออยไม่รับเองคงเป็นพี่เอหรืออาสุวิทย์ ตอนนี้อยู่คนเดียวเหรอ”

 “ค่ะ น้าวิทย์ไปทำเรื่องย้ายพี่ตะวันมาสระบุรี ส่วนพี่เอคงหาอะไรทานแถวนี้ค่ะ สักพักคงมา”

 “พักผ่อนเยอะๆ นะ ทานอะไรหรือยัง”

“น้าวิทย์ซื้อโจ๊กมาให้แล้วค่ะ สายๆ พี่จะออกไปทำงาน ไม่อยากอยู่ห้องขี้เกียจฟุ้งซ่านอีก”

“อย่าไปเลย เป็นอะไรกลางทางขึ้นมาจะหากันไม่เจอนะ”

 “พี่ว่าจะให้พี่เอไปส่งค่ะ ฟ้าไม่ต้องห่วงนะพี่ยังไหวอยู่”

 “ค่อยหมดห่วงหน่อยนึกว่าจะไปเอง ดีเหมือนกันให้พี่เอไปส่ง”

 “ขอบคุณนะฟ้า”

 “ไม่เป็นไรค่ะ ว่าแต่พี่ออยอย่าโกรธพี่เอกับฟ้านะ”

 “โกรธเรื่องอะไรล่ะ”

 “ก็ … เรื่องที่พี่ตะวัน ...”

 “คิดมากน่ะ พี่จะโกรธทำไมกัน”

 “งั้นก็สบายใจแล้วค่ะ พี่ออยพักผ่อนเถอะ ฟ้าไม่รบกวนแล้ว รอพี่เอนะ อย่าออกไปคนเดียว”

 “จ้ะ”

 จังหวะเดียวกัน นาวาเข้ามาถึงห้องพักของยอแสง

  “อ้าว พี่เอ ฟ้าเพิ่งวางสายเมื่อครู่นี่เอง ... เดี๋ยวไปส่งออยที่ทำงานหน่อยนะคะ”

 “ไหวเหรอออย หน้ายังซีดอยู่เลย พี่ว่าพักผ่อนเถอะ”

 “ไม่ล่ะ ขืนอยู่ นั่งๆ นอนๆ เดี๋ยวจะแย่กว่าเดิม ขี้เกียจรบกับความคิดของตัวเองกลัวฟุ้งซ่าน ... นะคะ ... นะ ไปส่งหน่อย”

 “ก็ได้จ้ะ ไหวจริงๆ นะ”

 “ไหวค่ะ ไม่ต้องห่วง ร้องไห้พอแล้วพี่เอ ขอเข้มแข็งเพื่อพี่ตะวันบ้างสิ ถ้าออยล้ม แล้วใครจะช่วยฉุดพี่ตะวันให้ตื่นขึ้นมาเร็วๆ ล่ะ ส่งออยแล้วอนุญาตให้มานอนพักที่ห้องได้ค่ะ”

 “จ้ะ แล้วตอนเย็นพี่ไปรับก็แล้วกันนะ”

 หลังจากส่งยอแสงแล้ว นาวาปรี่เข้าร้านอินเทอร์เน็ต เพราะหวังว่าคงได้คุยกับปรายฟ้าบ้าง … เป็นอย่างที่คิด

 นาวา          :       ฟ้า สวัสดีจ้ะ นึกแล้วเชียวว่าต้องเจอฟ้าแน่ๆ

 ปรายฟ้า     :       เหมือนกันพี่เอ คิดว่าต้องเจอพี่เอแน่ๆ เป็นไงคะ เหมือนยกภูเขาออกจากอกเลยนะคะ

 นาวา          :       ใช่ สบายใจแล้วครับ พี่เพิ่งไปส่งออยที่ทำงานมา แกบอกว่าไม่อยากอยู่ที่ห้องกลัวฟุ้งซ่าน

 ปรายฟ้า     :       ได้คุยกับพี่ออยแล้วเมื่อช่วงสายๆ คิดว่าพี่เอ หรืออาสุวิทย์จะเป็นคนรับสาย

 นาวา          :       พี่กลับเข้าไปที่ห้อง ออยบอกว่าเพิ่งวางสายจากฟ้าพอดี

 ปรายฟ้า     :       พี่ออยดีขึ้นมั้ยพี่เอ

 นาวา          :       ดีกว่าเมื่อวาน... ภายนอกน่ะใช่ แต่ภายในนี่สิพี่กลัวเหลือเกินฟ้า แต่ถ้าอยู่กับงานอยู่กับเพื่อนน่าจะดีกว่า

 ปรายฟ้า     :       หมดกังวลไปเปราะหนึ่งแล้ว พี่เอจะไปไหนต่อหรือเปล่า

 นาวา          :       พี่ว่าจะกลับไปนอนที่ห้องของออยสักหน่อย เจ้าของห้องอนุญาตแล้ว เย็นๆ จะไปรับออยกลับบ้าน

 ปรายฟ้า     :       งั้นพี่เอกลับไปนอนเถอะ เอาแรงไว้ก่อน ฝันดีนะคะ

ยอแสง นั่งทำงานอย่างไม่มีสมาธิ เรื่องของพี่ชายเข้ามารบกวนประสาทของเธอตลอดเวลา นึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวาน ทำไมไม่มีใครยอมบอกความจริงกับเธอ แต่เธอไม่ถือโทษโกรธใคร เพราะความห่วงใย ความหวังดีของคนรอบข้างนั่นเอง ...

น้องปรายฟ้า

 ขอบคุณฟ้าอีกครั้งสำหรับความห่วงใย พี่ไม่ยักรู้นะว่าฟ้ามีสายคอยรายงานเรื่องของพี่ สงสารพี่เอจังค่ะ ต้องมาแบกรับภาระอะไรก็ไม่รู้ แทนที่จะเอาเวลาไปพักผ่อนไปดูแลครอบครัวตัวเอง กลับต้องมาวุ่นวายกับเรื่องของพี่

 พี่เอพูดถึงพี่อย่างไรบ้าง ชักจะอายแล้วสิ แต่เมื่อวานไม่อายใครเลย คนรอบข้างตกใจกันหมด

 ก่อนที่น้าวิทย์จะมาหา ท่านโทรศัพท์ถามทางไปออฟฟิศบอกว่าอยากจะซื้อหนังสือ ตอนนั้นไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพี่เอมาด้วย พอได้พบหน้าทั้งคู่หูอื้อตาลาย บอกว่าพร้อมที่จะรับฟังเรื่องราวทั้งหมด แต่แล้วมันเหมือนอยู่คนเดียว มองอะไรไม่เห็นแล้วขาวไปหมด ออกอาการฟูมฟาย รู้ว่าน้า วิทย์กอดไว้แน่นแล้วเรียกชื่อพี่ วูบไปตอนไหนไม่รู้ รู้สึกตัวอีกทีก็นอนอยู่ที่ไหนสักแห่ง โดนจิ้มน้ำเกลือด้วย พี่เอไปรับกลับห้องก็มืดแล้วล่ะ ไม่รู้ว่ากี่โมง กินอะไรไม่ได้เลยมันร้อนผ่าวไปทั้งตัว เพลียมาก

 หลังจากวางสายจากฟ้าพี่ก็ปรับตัว เพราะถ้าหากเราไม่สู้ ความอ่อนแอครอบงำเราแน่นอน พี่เลยรบกวนให้พี่เอมาส่งที่ทำงาน ป่านนี้คงนอนหลับสบายอยู่ที่ห้องแล้ว

   ขอบคุณอีกครั้งค่ะ

                                                                                             ยอแสง อัสดง ...

สวัสดีค่ะพี่ออย

สายที่คอยบอกเล่าข่าวของพี่ออยเป็นสายลับสุดยอดเลยนะ เอาเป็นว่าฟ้ากับพี่เอคอยเป็น

สายให้แก่กัน ที่ทำไปทุกอย่างที่ไม่บอกเรื่องพี่ตะวัน เพราะพี่เอกับฟ้าเป็นห่วงพี่ออยนะคะ อยากให้พี่ออยเข้มแข็ง

 เมื่อฟ้ามารับรู้เหตุการณ์ รู้ชีวิตของทหารคนหนึ่งที่ต่อสู้เพื่อประเทศชาติ มันพูดไม่ถูกค่ะ รู้แต่ว่าอะไรที่พอช่วยได้ ก็ยินดีที่จะช่วย แม้เพียงคำพูดหรือกำลังใจก็ยินดี ถ้าจะทำให้รู้สึกดีขึ้นมาบ้าง

 สายของฟ้าไม่เคยพูดถึงพี่ออยในทางที่ไม่ดีเลยแม้แต่นิดเดียว กล่าวฝากพี่ออยเสมอ พี่เอลำบากใจมาก เพราะรับรู้เหตุการณ์ตั้งแต่ต้นแต่ไม่สามารถบอกได้ แม้ว่าพี่ออยจะซักขนาดไหนก็ตาม พี่ออยควรจะขอบคุณพี่เอที่ดูแลพี่ตะวัน แล้วยังดูแลห่วงใยความรู้สึกของพี่ออยอย่างมาก

 การที่คนคนหนึ่งในโลกนี้มีเพื่อนแท้ ถือว่าเป็นความโชคดีอย่างมาก เมื่อพี่ตะวันตื่นขึ้นมาแล้วฝากบอกด้วยนะคะว่า พี่ตะวันโชคดีที่มีเพื่อนแท้อย่างพี่เอ น่าอิจฉาจริงๆ ค่ะ

 ดูแลรักษาสุขภาพตัวเองนะคะ

                                                                                               ปรายฟ้า นภจร...

 หลังจากที่นาวาพักผ่อนอย่างเต็มที่แล้ว ซึ่งเป็นวันพักผ่อนที่เรียกได้ว่า พักจริงๆ หลับสนิทในเวลากลางวันอย่างที่เขาไม่เคยได้สัมผัสมานานแล้ว เมื่อตื่นขึ้นรู้สึกสดชื่น และสบายใจจึงเตรียมตัวไปรับยอแสงที่ทำงาน แต่ขอแวะส่ง E-mail ถึงปรายฟ้าก่อน นาวาเริ่มรู้ตัวแล้วว่าตนเองติดอินเทอร์เน็ต

สวัสดีครับ น้องปรายฟ้า

 เป็นวันที่พี่นอนกลางวันแล้วหลับยาวที่สุดเลย ตื่นขึ้นมางงๆ ว่าเรานอนอยู่ที่ไหน คงเป็นวันที่พี่สบายใจสุดๆ พรุ่งนี้พี่จะได้ไปปฏิบัติงานตามปกติเสียที ส่วนเรื่องตะวันอาสุวิทย์รับไปจัดการแล้ว ตกลงว่าย้ายตะวันมาที่สระบุรี ใกล้พี่น้องและญาติส่วนใหญ่ที่นั่น คงย้ายมาได้ประมาณ วันอาทิตย์

 พี่ขอกำลังใจจากฟ้าติดตัวไปด้วยนะ กลับมาแล้วคงได้คุยกันอีก ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างอีกครั้ง ถ้ามีโอกาสพี่คงได้พบฟ้านะครับ

                                                                                          พ.จ.อ.พิเศษนาวา เกรียงไกร ...