ตะวัน (ลับ) ที่กลางใจ ... ๑๑

...

ขณะที่ยอแสงกำลังนั่งรถเพื่อเดินทางกลับต่างจังหวัด เหม่อมองออกไปนอกรถอย่างไร้จุดหมาย  เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นปลุกให้เจ้าของตื่นจากภวังค์

 “สวัสดีค่ะ”

 “พี่ออยนี่ฟ้านะ เดินทางถึงไหนแล้วคะ”

 “เพิ่งพ้นปิ่นเกล้ามาค่ะ ตอนนี้อยู่คู่ขนานลอยบรมฯ”

 “แล้วเป็นอย่างไรบ้าง”

 “ก็โอเคค่ะฟ้า แต่รู้สึกปวดต้นคอมากเลยจ้ะ”

 “เมื่อคืนเพ้อจนตกหมอนล่ะสิ”

 “ฮื่อ … เพ้อ? ใช่เหรอ พี่เอบอกอีกล่ะสิ”

 “ไม่รู้ ไม่บอก ถามเอาเองสิก็นั่งอยู่ข้างๆ ไม่ใช่เหรอคะ”

 “พี่เอแยกตัวไปแล้วจ้ะ เค้าต้องกลับไปหาลูกสาว”

 “อ้าว แล้วพี่เอปล่อยให้พี่ออยกลับคนเดียวได้ไง”

 “เปล่าค่ะ น้าวิทย์ไปด้วย เอารถตู้ที่หน่วยไปส่ง ไม่ต้องห่วงนะคะ”

 “ค่ะพี่ออย เดินทางปลอดภัยค่ะ”

 “ขอบคุณค่ะฟ้า”

 “ใครล่ะ ออย”

 สุวิทย์ถามหลานสาวหลังจากจบการสนทนาทางโทรศัพท์แล้ว

 “น้องปรายฟ้าค่ะน้า”

 “เห็นเอเล่าให้ฟังว่า เด็กคนนี้ที่ช่วยเอเรื่องตามหาออย”

 “ค่ะ เด็กคนนี้มีน้ำใจมาก ให้กำลังใจมาตลอดค่ะ ไม่ว่าจะเป็นออยเอง พี่เอ พี่ตะวัน แล้วก็เพื่อนๆ ของพวกพี่ๆ เค้าด้วย”

 “หายากนะคนแบบนี้ เคยเจอกันหรือยัง”

 “ไม่เคยค่ะได้แต่โทรศัพท์คุยกัน”

 “เดี๋ยวน้าส่งเราแล้วจะกลับเลยนะ”

 “อ้าว ... ไม่ค้างเหรอคะ”

 “ไม่ล่ะ น้าต้องไปเดินเรื่องย้ายตะวันมาที่สระบุรีอีก รอเวลากลัวจะช้า”

 “พี่ตะวันจะย้ายมาได้เมื่อไหร่คะ”

 “อย่างเร็วน่าจะเป็นวันอาทิตย์บ่าย อย่างช้าก็เช้าวันจันทร์ ไม่ต้องคิดอะไรมาก ดูแลสุขภาพเราด้วยล่ะ จะเป็นอะไรไปอีกคน”

 ยอแสงถึงบ้านโดยสวัสดิภาพ ผู้เป็นน้าจึงขอตัวกลับเพื่อไปดำเนินการเรื่องย้ายตัวตะวัน มายังสระบุรี

 ในค่ำคืนนั้น ขณะที่ยอแสงนั่งทำงานอยู่หน้าเครื่องคอมพิวเตอร์ พลันก็คิดถึงปรายฟ้า จึงส่ง E-mail ไปยังเด็กสาวทันที

สวัสดีวันใหม่จ้ะ ปรายฟ้า

 ตอนนี้ก็ตีหนึ่งกว่าๆ แล้ว นั่งทำงานจ้ะ พี่มาถึงบ้านเวลาสามทุ่ม น้าวิทย์เอารถตู้ของกองพันฯ มาส่ง ห้าทุ่มก็กลับแล้ว เพราะต้องตีรถไปยังจังหวัดสระบุรีอีก เพื่อติดต่อเรื่องห้องกับทางโรงพยาบาลที่จะย้ายพี่ตะวันมา อีกไม่กี่วันพี่ก็จะได้พบพี่ตะวันแล้ว ดีใจที่สุด แม้ว่าการพบกันในครั้งนี้จะเป็นการพบกันแบบที่พี่ตะวันหลับไม่รู้เรื่องก็ตาม พี่จะสู้นะคะให้สมกับที่เป็นลูกหลานทหารและน้องทหารค่ะ

พี่เอฝากบอกฟ้าว่า ไปราชการคราวนี้คงอีกนานกว่าจะได้มาคุยกันอีก และอาจจะส่ง E-mail มาบ้างเป็นระยะๆ แล้วแต่โอกาสจะอำนวย

 แล้วเจอกันวันอังคาร วันแห่งความรักนะจ๊ะ

                                                                                           ยอแสง อัสดง ...

สวัสดีครับน้องปรายฟ้า

พี่ทำหน้าที่ของพี่เรียบร้อยแล้วโดยการอยู่เป็นเพื่อนและให้กำลังใจออย (พูดแบบนี้ถูกมั้ยเอ่ย) ตอนนี้พี่คงต้องไปทำภารกิจของพี่เสียที นึกแล้วสงสารออยนะ เมื่อวานยังมีอาการเหงา น้ำตาซึมอยู่เลย เค้าชวนพี่ไปที่บ้านด้วย แต่พอดีพี่ต้องไปหาลูกสาวที่โคราช (เห็นว่ามีอาสุวิทย์ไปด้วย คงไม่มีอะไร) อยากเจอลูกสาวก่อนลงไปทำงานน่ะ อยู่กับเค้าสักสองคืนให้หายคิดถึงก่อน ก็ไม่รู้ว่าจะว่างไปหาลูกสาวได้อีกเมื่อไหร่ พรุ่งนี้บ่ายๆ คงเดินทาง แล้วคุยกันใหม่นะครับ

                                                                                       พ.จ.อ.พิเศษนาวา เกรียงไกร ...

สวัสดีค่ะพี่เอ

ดีค่ะที่เดินทางไปหาลูกสาวและครอบครัวก่อนออกไปทำงาน อย่างน้อยๆ ก็ไปเติมพลังใจและกำลังใจก่อนนะคะ ส่วนพี่ออยคงไม่มีอะไรมากแล้วล่ะ เท่าที่ได้โทรศัพท์คุยกันฟ้าคิดว่าก็โอเคมากแล้ว ออกไปปฏิบัติหน้าที่เถอะค่ะ อย่าได้เป็นห่วงหรือกังวลใจอะไรอีกเลย ขอให้เดินทางปลอดภัยนะคะพี่เอ

 กลับมาแล้วคงได้คุยกันค่ะ

                                                                                      ปรายฟ้า นภจร ...

“ฟ้า พี่ออยเองนะ คุยได้มั้ย”

“สวัสดีพี่ออย คุยได้ค่ะ”

“พี่ไปเยี่ยมพี่ตะวันมาค่ะ อยู่โรงพยาบาลที่จังหวัดสระบุรีแล้วนะคะ พี่ตะวันตอบความรู้สึกออกมาได้จากการสัมผัสมือ แต่ช้ามาก”

“ฟ้าดีใจด้วยพี่ออย แล้วตอนนี้พี่ออยอยู่ไหนคะ”

“พี่เพิ่งมาถึงที่ทำงานเดี๋ยวนี้เองค่ะ เพลียมากๆ เลย”

“ขอให้พี่ตะวันหายเร็วๆ ฟ้าจะช่วยสวดมนต์ภาวนาให้ค่ะ”

“จ้ะ ขอบคุณนะ พี่ขอตัวทำงานก่อนค่ะ ... อ้อ พี่เอฝากรูปมาให้แต่รอก่อนนะคะ ยังไม่ได้สแกนเลย แล้วจะส่งไปให้แต่เป็นรูปสมัยเมื่อสักยี่สิบปีที่แล้วนะคะ”

“ค่ะ พี่ออย แล้วฟ้าจะรอดูนะคะ”

สวัสดีครับน้องทั้งสองคน

พี่เข้ามารายงานตัวที่กองพันฯ เลยแวะมาส่ง E-mail ถึงน้องๆ

ออยคงได้พบตะวันแล้ว สบายใจขึ้นบ้างมั้ย วันนั้นพี่ต้องรีบเดินทางลงใต้เลยไม่ได้รอรับตะวันที่โรงพยาบาล เพื่อนพี่มันดีขึ้นบ้างมั้ย

 ฟ้า ... ขอบคุณครับสำหรับกำลังใจ E-mail หาพี่ทีไร กำลังใจเพียบ พี่เอาไปฝากพวกเพื่อนๆ ด้วย ดีใจกันยกใหญ่ ‘สาวที่ไหนหว่าส่งกำลังใจไปให้’ ก็ฮากันไป

 เท่านี้ก่อนนะครับน้องๆ

                                                                                             พ.จ.อ.พิเศษนาวา เกรียงไกร ...

สวัสดีค่ะ พี่เอ

 แหม ... ได้รู้ว่าเอากำลังใจของฟ้าแบ่งปันให้เพื่อนๆ ด้วยยิ่งทำให้ฟ้ารู้สึกดีใจ คนเรากำลังใจเป็นสิ่งสำคัญนะคะพี่เอ ไม่ว่าจะทำอะไรก็ตาม งานเล็กหรือว่างานใหญ่ หากไม่มีกำลังใจแล้ว งานง่ายๆ อาจจะไม่ง่ายอย่างที่คิด การให้กำลังใจคนอื่นไม่ได้ทำให้กำลังใจเราลดลง ตรงกันข้าม ได้เห็นคนอื่นยิ้มเราก็มีความสุขด้วยพี่เอว่าจริงมั้ย

 ฟ้าเองก็สบายดีงานไม่หนัก แต่ยุ่งมากกว่าค่ะ กับพี่ออยก็มีโอกาสได้โทรศัทพ์คุยกันบ้าง E-mail หากันอยู่เกือบทุกวันก็คงไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงค่ะพี่เอ พี่ออยเข้มแข็งขึ้นเยอะ มีงานพิเศษมาทำคงจะช่วยให้ไม่คิดอะไรเกินไปเพราะมัวแต่ยุ่งกับงาน

ต้นเดือนหน้าฟ้าสอบเทอมสอง ยังจัดสรรเวลาอ่านหนังสือไม่ลงตัวเลย กลับถึงบ้านกินแล้วก็หลับ อาทิตย์หน้าว่าจะจับหนังสือสักหน่อย

 ขอให้พี่เอและเพื่อนๆ ที่ออกปฏิบัติงานปลอดภัยนะคะ

 ขอบคุณแทนคนไทยด้วยค่ะ

                                                                                           ปรายฟ้า นภจร …

  ในห้องสนทนา

 ปรายฟ้า     :       สวัสดีค่ะพี่ๆ วันนี้พร้อมหน้าพร้อมตากันทั้งคู่เลยค่ะ

 ยอแสง       :       สวัสดีปรายฟ้า สวัสดีพี่เอ

 นาวา          :       สวัสดีจ้ะ ทั้งสองคน และทุกๆ คนครับผม

 อร               :       สวัสดีด้วย เป็นอย่างไรบ้างยอแสงเรื่องพี่ชาย เรียบร้อยดีมั้ย

 ยอแสง       :       พี่ตะวัน ตอนนี้ย้ายมาอยู่โรงพยาบาลที่สระบุรีแล้วค่ะอร ยังไม่รู้สึกตัวค่ะ

 บี                 :       ขอให้หายไวๆ นะคะพี่ยอแสง

 ปรายฟ้า     :       พี่เออยู่ไหนคะ

 นาวา          :       พี่อยู่กองพันฯ ครับ รอคำสั่งเดินทางค่ำนี้

 ยอแสง       :       พี่เอมีกำหนดกลับหรือเปล่าคะ

นาวา          :       ยังไม่มีกำหนดครับออย

 อร               :       ขอให้พระคุ้มครองนะคุณนาวา

 ทุกคนต่างก็สนทนากันตามปกติอย่างสนุกนาน ถามไถ่เรื่องราวต่างๆ แต่นาวาไม่ได้ร่วมสนุกด้วยเลย

 ปรายฟ้า     :       พี่เอ เป็นอะไรหรือเปล่าคะ เงียบผิดปกตินะคะ

 นาวา          :       เปล่าครับฟ้า พี่คิดเรื่องงานไปด้วยสามาธิเลยกระเจิงครับวันนี้

 ยอแสง       :       พี่เอแน่ใจนะว่าไม่ได้เป็นอะไร

 นาวา          :       ครับ ... แน่ใจครับ

 ยอแสง       :       สะดวกโทรฯ หาออยได้หรือเปล่าพี่เอ

 นาวา          :       สักครู่ใหญ่ๆ ได้มั้ยออย พี่รองานก่อน ขอออกจากห้องนี้ก่อน ขอตัวครับทุกคน

 นาวาออกจากห้องสนทนาไปแล้ว ทิ้งไว้แต่ความสงสัยของเพื่อนสมาชิก

 บี                 :       คุณนาวา แกเครียดงานเหรอพี่ยอแสง

 ปรายฟ้า     :       วันนี้พี่เอดูแปลกๆ ไปนะ

 ยอแสง       :       คงเครียดงานมั้งคะ

 จากนั้นไม่นานยอแสงได้รับโทรศัพท์จากนาวา

 “สวัสดีพี่เอ เป็นอะไรไปคะ”

 “อืม ... เรื่องไม่ค่อยดีเท่าไหร่”

 “พี่เอ เล่าให้ออยฟังได้มั้ย”

 “เรื่องของพี่ ... คล้ายกับของตะวันเมื่อคราวที่ตะวันออกฝึกภาคทะเล”

 “พี่เอมั่นใจแค่ไหนคะ”

 “ค่อนข้างมั่นใจ แต่ยังจับไม่ได้คาหนังคาเขา”

 “พี่เอใจเย็นนะคะ ทำอะไรรอบคอบ ค่อยๆ คิด อย่าใจร้อน”

 “ครับ พี่จะระวัง”

 “ตอนนี้ออยว่า พี่เอคิดเรื่องงานก่อนดีมั้ยคะ อย่างเพิ่งกังวลเรื่องทางบ้านเลยนะคะ คิดซะว่า อะไรมันจะเกิดให้เกิดไปก่อน ค่อยว่ากันทีหลังดีมั้ยคะ”

 “พี่ก็คิดอย่างนั้นออย แต่อดคิดถึงลูกไม่ได้เท่านั้น”

 “แม่เค้าคงไม่ปล่อยให้ลูกเค้าลำบากหรอกค่ะพี่เอ”

 “พี่กลัวว่าลูกจะรับไม่ได้น่ะสิ”

 “พี่เอวางแผนไว้อย่างไรคะ”

 “พี่กะว่าถ้าจริงร้อยเปอร์เซ็นต์ พี่คงหย่าแล้วเอาลูกให้ญาติทางพี่เลี้ยง”

 “เฮ้อ ... ซ้ำรอยพี่ตะวันเลยนะคะ”

 “พี่ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมพวกเราถึงเจอแต่เรื่องที่ซ้ำซากแบบนี้ไม่รู้จักจบสิ้น”

 “เวรกรรมค่ะพี่เอ”

 “พวกหล่อนให้เหตุผลที่ใกล้เคียงกันมาก”

 “เหตุผลที่พวกพี่ทำงานแล้วไม่มีเวลาให้อย่างนั้นหรือพี่เอ สิ้นคิดจริงๆ”

 “จะมีอีกกี่ครอบครัวกันที่จะจบลงอย่างนี้”

“พี่เอไม่ต้องคิดเลยค่ะ แล้วตอนแรกก่อนที่จะตกลงใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันทำไมเค้ารับได้ล่ะ ในเมื่อเค้าก็รู้ว่าพวกพี่ทำงานกันแบบไหน มันอยู่ที่จิตสำนึกค่ะพี่เอ”

“พี่ไม่ได้คิดว่าจะเสียศักดิ์ศรีอะไรหรอกนะออย แต่พี่ข้องใจมากว่าว่าทำไมคิดแต่เพียงว่าหัวหน้าครอบครัวจะต้องมีเวลาให้ แต่แท้ที่จริงแล้วความกระหายใคร่อยากต่างหากล่ะที่หล่อนต้องการ!!!”

ในท้ายประโยคนี้ น้ำเสียงของนาวาดุดันเกี้ยวกราดทำให้ผู้ฟังรู้สึกตกใจ พลางเรียกชื่อนาวาแผ่วเบา

 “พี่เอ ...!!!”

 “พี่ขอโทษออย เพราะพี่รู้สึกอย่างนั้นจริงๆ”

  “พี่เอ อย่าโกรธสิคะ”

 “พี่ขอโทษออย พี่ไม่ได้ตั้งใจจะเสียงดัง อารมณ์พี่ขุ่นมัวไปหน่อยไม่เป็นอะไรใช่มั้ยครับ”

 “ค่ะ ออยไม่เป็นอะไร”

 “พี่ว่าเราเลิกคุยเรื่องนี้กันดีกว่า ไม่ต้องกังวลเรื่องพี่ เอาแรงไว้ไปเยี่ยมตะวันนะครับ”

  “ค่ะ พี่เอ งั้นออยวางหูนะคะ อย่าคิดมากล่ะสวัสดีค่ะ”

ถึงน้องออย น้องฟ้า

 พี่เหนื่อยเหลือเกินครับ เหนื่อยมากๆ แต่พี่ไม่ท้อนะครับ

                                                                                        พ.จ.อ.พิเศษนาวา เกรียงไกร ...

 เป็นข้อความใน E-mail ที่สั้นที่สุด และได้ใจความที่สุด

 “พี่ออย นี่ฟ้าเอง สวัสดีค่ะ”

 “สวัสดีจ้ะ ปรายฟ้า คงได้รับ E-mail จากพี่เอแล้วล่ะสิคะ”

 “ได้รับแล้วค่ะ ถึงได้โทรฯ หาพี่ออยไงคะ พี่เอเป็นอะไรไปคะ พี่ออยพอจะทราบหรือเปล่าคะ”

 “พี่เอมีเรื่องรบกวนจิตใจค่ะฟ้า”

 คำบอกเล่าของนาวาจึงถูกถ่ายทอดไปยังปรายฟ้า

 “ฟ้าเห็นใจพวกพี่ๆ ทหารจังค่ะ ทำงานเพื่อประเทศเสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย ยังต้องมาเจอะเจอเรื่องร้ายๆ อย่างนี้อีก”

 “สมัยพี่ตะวันก็เหมือนกัน ออกฝึกภาคทะเลเพียงแค่สามอาทิตย์เท่านั้น ถูกเพื่อนหัวเราะเยาะว่าไม่รู้เรื่องอะไรเลย ถ้าอยากรู้ว่าอะไรเป็นอะไรก็ให้ไปดูที่ห้องพักของรุ่นน้อง เท่านั้นแหละ พี่ตะวันก็รู้ว่าคำตอบคืออะไร เลยขอหย่า ลูกสาวก็อยู่กับแม่ไป”

 “แล้วทุกวันนี้พี่ตะวันไม่มีภรรยาใหม่หรือ?”

“ใครว่าไม่มีล่ะ มีลูกด้วยกันด้วยเป็นลูกชาย อ่อนกว่าน้องภูปีเดียว”

“แล้วนี่พี่เอ คิดจะทำอะไรมั้ยคะพี่ออย”

“คงคิดน่ะฟ้า คงหาทางออกที่ดีที่สุด แต่ชนิดที่ว่าข้าไม่ได้เอ็งก็อย่าได้เลย คงไม่ใช่หรอก พี่ว่าพี่เอคงมีสามัญสำนึกที่ดีนะ”

“นั่นสินะ หากไม่รักกันแล้วก็ไม่ควรอยู่ให้อีกฝ่ายเป็นภาระทางใจ”

 “พี่ก็ว่าอย่างนั้น กังวลเรื่องงานแล้วยังจะเรื่องครอบครัวอีก การโดนคนที่เรารักและไว้ใจทำเหมือนทรยศมันเจ็บปวดนะฟ้า”

 “พี่เอเป็นทหารด้วย ศักดิ์ศรีมันก็ค้ำอยู่ การโดนหักหลังคงสุดจะบรรยาย”

 “เราก็ได้แต่ให้กำลังใจพี่เค้าน่ะฟ้า”

 “ตอนนี้พี่ตะวันมีข่าวอะไรคืบหน้ามั้ยคะ”

 “เมื่อวานพี่สาวโทรฯ มาบอกว่าการตอบสนองความรู้สึกดีขึ้นกว่าเดิมนิดหน่อย วันนี้พี่ว่าจะไม่กลับบ้านนะคะ จะเคลียร์งานให้ได้มากที่สุด แล้วเย็นวันเสาร์จะไปหาพี่ตะวัน ฟ้ามีอะไรฝากถึงพี่ตะวันบ้างมั้ย”

 “เอ ... ฝากบอกอะไรดีล่ะ ... พี่ออยช่วยกระซิบข้างหูพี่ตะวันนะคะ บอกว่าตื่นได้แล้ว มัวแต่นอนอยู่ได้ รู้มั้ยว่าเพื่อนกำลังไม่สบายใจรีบๆ ตื่นมาดูแลจิตใจพี่เอด้วย ตื่นซะทีเถอะ ฟ้าขอร้อง”

 “แหม ... เอาอย่างนั้นนะฟ้า”

 แล้วทั้งคู่ก็หัวเราะกัน

 “ว่าแต่ไม่กลับบ้านนี่ น้องภูไม่บ่นแย่เหรอคะพี่ออย”

 “ไม่หรอกค่ะ พี่บอกน้องภูว่า ต้องทำงานมีประชุมมีอบรม เค้าก็เข้าใจค่ะ”

 “ยังไงก็แบ่งเวลาดีๆ นะคะ ... เอาล่ะฟ้ารบกวนเวลาพี่ออยนานแล้ว ทำงานกันซะทีนะคะ”

  “จ้ะ สวัสดีจ้ะฟ้า”

ยังมีต่อนะคะ