ตะวัน (ลับ) ที่กลางใจ ... ๑๔

...

อรุณสวัสดิ์ พี่เอ

 เป็นไงคะ หลังจากส่ง E-mail ถึงฟ้าแล้ว นอนหลับสบายดีมั้ย บอกแล้วไงว่า อย่ากังวลเรื่องของฟ้า มันไม่มีอะไรจริงๆ หากรู้ว่าบอกไปแล้วทำให้พี่เอรู้สึกว่าแย่ ฟ้าคงไม่บอกหรอก

 ความจริงแล้วฟ้ารักษาโรคนี้มาก็เข้าปีที่เก้าแล้ว เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อครั้งยังเรียนปวช. ขณะที่โดนทำโทษให้วิ่งทั้งห้อง วิ่งไปได้ประมาณสิบห้านาที หลังจากนั้นฟ้าก็เหนื่อย เหนื่อยมากเหมือนหอบ จนเพื่อนๆ แปลกใจ เหนื่อยแบบนี้เกือบหนึ่งสัปดาห์ เลยไปหาหมอประจำตัวที่รักษาตั้งแต่เด็ก ให้ยามากิน ถัดจากนั้นไม่กี่เดือนเผอิญที่บ้านมีปากเสียงกันค่อนข้างรุนแรง เท่าที่จำได้ฟ้าช็อก จึงถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลเอกชนใกล้ๆ บ้าน ทางโรงพยาบาลกักตัวไว้ ยังไม่ทันได้ตรวจอะไรก็ให้นอนเตรียมจะผ่าตัดหัวใจ แต่ฟ้าดื้อขอกลับบ้าน วันรุ่งขึ้นจึงเข้าตรวจที่โรงพยาบาลจุฬา

 หลังจากนั้นก็เข้ารับการรักษาอย่างละเอียดที่นั่น จนทุกวันนี้คุณหมอวินิจฉัยว่าคงเป็นตั้งแต่เด็ก แต่อาการมาสำแดงตอนโต มันไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิดหรอกค่ะพี่เอ

 ฟ้าจึงฝึกนั่งสมาธิ สาเหตุที่นั่งสมาธิก็เพราะว่าเริ่มแรกที่เป็นนั้น ร่างกายยังอ่อนแออยู่เลยต้องเอาสมาธิเข้าข่ม ได้ผลนะพี่เอ อย่างน้อยก็ลดอาการขี้ตกใจไปได้เยอะ ทำให้มีสติมากขึ้น หกปีที่ผ่านมาไม่มีอาการอะไรรุนแรง นอกจากปัจจัยเดียวคือ หากอยู่ในภาวะที่มีปากเสียงกันอย่างรุนแรง ก็มีอาการออกมาบ้างเล็กน้อย แต่ฟ้าก็จะหลีกเลี่ยง ทำให้ที่บ้านพ่อกับแม่ไม่ค่อยจะทะเลาะกันเท่าไหร่ กลัวลูกช็อก พวกท่านกลัวกันมาก

 ในส่วนที่ฟ้าทำงานนั้น เกี่ยวกับการให้คำปรึกษากับนักเรียนนักศึกษาอยู่แล้ว ดังนั้นเรื่องของพวกพี่ๆ ไม่ได้ทำให้ฟ้าหนักใจหรือมีผลต่อสุขภาพเลยค่ะ อย่าโทษตัวเองเลยนะคะ ฟ้าก็ระวังรักษาตัวเองอยู่แล้ว ไม่ต้องเป็นห่วง

 โปรดเห็นฟ้าเป็นคนปกติธรรดาด้วยเถิด มีคนเป็นส่วนน้อยนัก ที่รู้ว่าฟ้าเป็นโรคนี้ ไม่ใช่ว่าอายหรืออะไร แต่ไม่อยากให้ใครมาเป็นกังวลมากกว่าอยากให้มองว่าฟ้าก็ทำอะไรได้เหมือนคนอื่นทั่วไป มันอาจจะไม่หายแต่ฟ้าก็อยู่ร่วมกับมันได้อย่างมีความสุขดี

 พี่เอห่วงตัวเองให้มาก ยังมีภาระหน้าที่อีกมากมายนักที่ต้องทำและสะสาง ทำอะไรก็ขอให้พี่ชายมีสติ อย่าประมาท ทำในสิ่งที่ตัวเองสบายใจและไม่ทำร้ายใครก็พอแล้ว โลกนี้อะไรที่ว่าแน่ก็ยังไม่แน่นอนเลย

 เมื่อวานเย็นได้โทรศัพท์คุยกับพี่ออย ลูกชายดีขึ้นแล้ว อาการที่เป็นคือไข้สูงและมีเลือดกำเดาออก เลยแกล้งแซวไปว่าน้องภูอ้อนแม่หรือเปล่า ก็เล่นไม่กลับบ้านตั้งหนึ่งอาทิตย์ อย่างนี้แหละ ลูกเป็นแก้วตาดวงใจเสมอ เหนื่อยแทนคนที่เป็นพ่อแม่จริงๆ ทุกวันนี้ฟ้าเองก็พยายามดูแลตัวเองให้มากที่สุด เพราะว่าที่บ้านมีฟ้าเพียงคนเดียว หากเป็นอะไรไปพวกท่านคงเสียใจน่าดู

 พักนี้เราคุยกันแต่เรื่องเครียดๆ มากเกินไปหรือเปล่าพี่เอ ป่านนี้หน้ายุ่งแล้วกะมัง ยิ้มสู้นะคะ ทุกอย่างย่อมมีทางออก เคยมีคนพูดว่าหากถึงทางตันมักจะมีทางออกในวินาทีสุดท้าย

 ฉบับนี้รู้สึกว่าจะยาวเป็นพิเศษ ขอตัวไปทานมื้อเช้าก่อนนะคะ

 แล้วค่อยคุยกันใหม่ค่ะ

                                                                              ปรายฟ้า นภจร

 “ยังไงเรา เมื่อคืนเป็นเอามากเลยเหรอ”

 สุวิทย์ตบไหล่ทักทายนาวาในเวลาอาหารเช้าที่หน่วย

  “สวัสดีครับอา ไม่มากหรอกครับ แล้วอามาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมผมไม่ทราบ”

 “เห็นนอนสลบไสลในห้องพยาบาลอย่างนั้น คงจะรู้หรอก ว่าอามาถึง ... อามาถึงหลังจากเอกับพวกประมาณครึ่งชั่วโมงเห็นจะได้ พักผ่อนซะบ้างนะ กลับจากงานแล้วพักให้มากๆ อย่ามัวเอาเวลามานั่งคิดนั่นคิดนี่ให้รกสมอง”

 “ครับอา”

 “คนทำงานประเภทอย่างเราๆ น่ะ ถวายชีวิตให้แผ่นดินไปแล้ว ถือว่าตายไปแล้ว ฉะนั้น เราก็ไม่มีตัวตนให้กับใครข้างหลัง ตัดได้ก็ตัดไปเสีย”

 “โธ่ ... อาครับ ไอ้ที่ผมห่วงน่ะ ห่วงลูกสาวครับ แม่มันน่ะช่างหัวมัน มันอยากจะสุขเกษมเปรมปรีดิ์กับใครปล่อยมันไป”

 “แล้วจะทำยังไง ตัดสินใจหรือยัง”

 “ผมว่าจะให้ญาติทางผมเลี้ยงลูกให้ครับ”

 “อืม ... คิดอะไรให้รอบคอบก็แล้วกัน”

 “ว่าแต่ ... อามีงานด่วนหรือครับ ถึงมาที่นี่”

 “ใช่ ... อามาสมทบกับหน่วยนี้ เห็นว่างานนี้หนักพอสมควร ตัวการใหญ่อยู่นอกประเทศนั่น”

 “งานเดียวกันกับผมหรือเปล่านี่...?”

สวัสดีน้องปรายฟ้า

 เห็นฟ้าเข้มแข็งอย่างนี้ สบายใจขึ้นเยอะเลย ยิ้มออกแล้วครับ นับว่าฟ้าเก่งที่สู้กับโรคได้ดีทีเดียวแสดงว่ากำลังใจดีมากๆ พี่ขอเป็นกำลังใจให้นะ สู้ๆๆๆๆ แล้วก็สู้

 ได้รับ E-mail จากออย เห็นส่งถึงฟ้าด้วย สงสารหลานจังโดนเจาะเลือด แต่ก็ดีจะได้รู้ว่าเป็นอะไร

 หากว่าคืนนี้พี่นอนไม่หลับอีกคงต้องออกไปยืนมองท้องฟ้าจะได้เห็นดาว เผื่อว่ามันอาจทำให้พี่สบายใจดีขึ้นมาบ้าง

 พี่ขอดูสรุปงานก่อนนะครับ ยังต้องมีอะไรสะสางอีกเยอะแยะ อย่างที่ฟ้าเข้าใจ

 แล้วจะเมล์มาคุยด้วยใหม่

                                                                              พ.จ.อ.พิเศษนาวา เกรียงไกร ...

 เมื่อเสร็จสิ้นงานที่ต้องทำแล้ว นาวามีเวลาพอที่จะคุยกับยอแสงทางโทรศัพท์

 “สวัสดีค่ะพี่เอ อยู่ที่ไหนคะ โทรฯ มาได้ไง ได้พักเหรอคะ พักนานแค่ไหน แล้วจะ ...”

 “โห ... หายใจบ้างสิแม่คุณ ได้คุยกันทีไรถามเป็นชุดเหมือนเอ็มสิบหกทุกที จะให้ตอบคำถามไหนก่อนดีล่ะ”

 “แซวอีกแล้วนะคะ ตอบมาเถอะ คำถามไหนก่อนก็ได้ค่ะ”

 “อยู่ที่หน่วย กำลังจะเตรียมตัวลงพื้นที่อีกแล้ว”

 “อืม ... น้าวิทย์ลงไปถึงแล้ว เจอกันแล้วใช่มั้ย”

 “จ้ะ เจอกันแล้ว”

 “แล้วพี่เอ ... หายดีแล้วเหรอคะ ทำงานไหวเหรอ”

 “ออยรู้ !?!”

 “รู้สิ ... ก็น้าวิทย์ไปถึงเห็นพี่เอนอนจิ้มน้ำเกลือที่แขน อย่าคิดอะไรมากเลยนะคะพี่เอ”

 “ครับ หมอฉีดยาบำรุงให้ ดีขึ้นแล้ว ทำงานได้สบายมาก”

 “แหม ... เสียงใสแบบนี้ก็หมดห่วงแล้วล่ะค่ะ”

 “น้องภูเป็นไงบ้าง”

 “ไข้ลดก็ซนได้แล้วค่ะ แต่ตกเย็นต้องระวังไข้ขึ้นอีก”

 “อืม ... ออยเองก็ระวังสุขภาพตัวเองด้วยล่ะ”

 “ขอบคุณค่ะ พี่เอก็เหมือนกันนะคะ ขอให้พระคุ้มครองพี่เอกับทีมงานค่ะ”

 “ขอบคุณครับออย”

สวัสดีพี่เอ

 ไม่ต้องแปลกใจว่าทำไมวันนี้ฟ้าส่ง E-mail ถึงพี่เอได้ ก็เพราะว่าวันนี้มาที่มหาวิทยาลัยตั้งใจว่าจะมาเช็คเกรด แต่เกรดยังไม่ออกเลยสักตัว เลยแว้บมาที่ร้านอินเทอร์เน็ต

 รู้ว่าพี่เอสบายใจก็ดีแล้วล่ะ บอกแล้วไงคะว่าฟ้าเฉียดตายมาก็หลายครั้ง คนเราไม่ถึงคราวก็ไม่ต้องหวั่นอะไร ทำตามโปรแกรมที่หมอจัดให้ก็พอแล้ว ทำอะไรก็ตาม ใจสำคัญที่สุดค่ะพี่เอ หากใจเราเต็มร้อยคิดว่าไม่เป็นอะไร มันก็ไม่เป็นจริงมั้ย

 ส่วนหลานคงไม่เป็นอะไรมาก เจาะเลือดไปตรวจก็ดี เพราะว่าเดี๋ยวนี้เป็นอะไรก็ควรหาสาเหตุ โรคเยอะไปหมดกันไว้ดีกว่าแก้ค่ะ

 ไม่ยักรู้ว่าพี่เอดูดาวด้วย ก่อนนอนฟ้าก็ชอบดูดาวนะ รู้สึกว่าดูแล้วมันสบายใจดี ดูดาวไปปล่อยอารมณ์ให้ลอยไปเรื่อยๆ ไม่ต้องคิดอะไรมาก อยู่กับตัวเองท่าจะดีนะพี่เอ

 ยังไงก็ตามแต่ ยังส่งกำลังใจให้ทหารไทยเสมอนะคะ เดินทางไปไหนๆ ก็ขอให้ปลอดภัย เกิดแต่สิ่งที่ดีๆ

 คุณพระคุ้มครองค่ะ

                                                                                ปรายฟ้า นภจร

 หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจที่ต้องทำร่วมกันระหว่างทีมสุวิทย์และนาวา ทั้งคู่จึงตรงไปเยี่ยมเรือตรีตะวันทันที ดวงกมลทำการต้อนรับผู้มาเยือน

 “สวัสดีค่ะ อา ... เอ เป็นไง สบายดี”

 “สวัสดีครับพี่น้อง สบายดีครับ”

 “ยัยน้อง ตะวันเป็นไงบ้างดีขึ้นมาบ้างมั้ย”

 สุวิทย์ถามถึงอาการของตะวัน

 “ทั่วๆ ไปก็ยังทรงอยู่ค่ะอา”

 “คืนนี้อากับเอจะอยู่เฝ้าเอง ยัยน้องกลับไปพักผ่อนเถอะ”

 “ทานอะไรกันมาหรือยังคะ น้องจะได้ไปจัดหามาให้”

 “เรียบร้อยแล้วล่ะ อาขอกาแฟอย่างเดียวก็แล้วกัน เอล่ะ กาแฟมั้ย”

 “ก็ดีครับ ขอบคุณครับพี่น้อง”

 ระหว่างที่รอดวงกมลนำกาแฟมาให้  สุวิทย์และนาวานั่งสนทนากันไป พลันก็เห็นตะวันลืมตานิ่ง

 “เอ ดูนั่น!!!”

  นาวามองตามที่สุวิทย์บอก ตาเบิกกว้างด้วยความดีใจอย่างมาก ที่เห็นเพื่อนลืมตาขึ้นมา

 “ตะวัน ... นายฟื้นแล้ว ... นายฟื้นแล้ว ... ฟื้นแล้วจริงๆ ด้วย ตะวัน นายได้ยินฉันมั้ย ตะวัน ... ตะวัน”

 เรือตรีตะวันลืมตาขึ้นมาได้เพียงประมาณหนึ่งนาทีเท่านั้น

 “อาครับ ตะวัน ...”

 “เป็นสัญญาณที่ดีแล้วล่ะ เอ ตะวันคงจะรู้สึกตัวในเร็ววันนี้ ไปตามหมอเร็ว”

 สุวิทย์จึงส่งข่าวไปทางยอแสงในเช้าวันรุ่งขึ้น

 “จริงเหรอคะน้าวิทย์ ดีใจที่สุดเลย”

 “มีหวังแล้วล่ะออย ใกล้หมออย่างนี้ ไม่มีอะไรน่าห่วงแล้ว”

สวัสดีครับน้องปรายฟ้า

 พี่เยี่ยมตะวันมา ลืมตาแล้วครับเมื่อคืนนี้ประมาณหนึ่งนาที พี่พยายามเรียกนะแล้วก็หลับต่อ

วันนี้ตอนเที่ยงตะวันลืมตาได้อีกครั้ง แต่ไม่นานเหมือนเมื่อคืน พอจะมีหวังแล้วล่ะครับ

 พี่ดูข่าวช่วงเย็นที่ผ่านมา เราเสียกำลังทหารอีกแล้วนะฟ้า แม้ว่าจะไม่ใช่ชุดเดียวกับพี่ แต่ก็เสียใจมาก เหมือนว่าฝ่ายเราจะเสียกำลังมากขึ้นทุกวัน

 พี่จะเดินทางลงใต้คืนนี้ แล้วจะดูดวงดาวไปตลอดทาง

                                                                         พ.จ.อ.พิเศษนาวา เกรียงไกร ...

อรุณสวัสดิ์ พี่เอ

 ป่านนี้พี่เอคงถึงภาคใต้เรียบร้อยแล้ว ไงคะนั่งมองดาวมาตลอดทางทั้งคืน นับได้กี่ดวงเอ่ย หรือว่า ... มองดาวแล้วทำให้คิดถึงใครคะ ... ล้อเล่นน่า แล้วได้นอนมั้ยคะนี่

 ดีใจกับข่าวดีด้วยนะคะ อีกไม่นานพี่ตะวันคงจะหายเป็นปกติแน่ค่ะ ก็พวกเราส่งกำลังใจซะขนาดนี้ จะนอนอยู่เฉยได้อย่างไร จริงมั้ยคะ

 ได้ดูข่าวหลายต่อหลายครั้ง ก็อดที่จะสงสัยไม่ได้ว่า ทำไมเดี๋ยวนี้สูญเสียกำลังทหารบ่อยเหลือเกิน เกิดอะไรขึ้นคะพี่เอ เราสู้เค้าไม่ได้เหรอ นี่เรากำลังสู้กับอะไรอยู่คะ เมื่อก่อนประเทศเราสงบ แต่เดี๋ยวนี้ร้อนกันทุกหย่อมหญ้า

 ตอนนี้เห็นทหารบางคนที่ทำตัวไม่สมกับเครื่องแบบที่สวมอยู่ รู้สึกรังเกียจค่ะพี่เอ ฟ้าไม่ได้ใช้คำรุนแรงนะ แต่ต้องการสื่อให้รู้ว่ารู้สึกอย่างนั้นจริงๆ ตั้งแต่ได้รับรู้ถึงความเป็นไปของพวกพี่ๆ ที่ทำงานหนักเพื่อประเทศ ทำให้มองคนที่นั่งนอนสบายแล้วกร่างว่าตัวเองเป็นคนมีสี ทำตัวไม่สมกับที่สวมเครื่องแบบเลย น้องไม่ได้ใช้วาจาที่รุนแรงไปใช่มั้ย

 พี่เอจะปฏิบัติหน้าที่อีกเมื่อไหร่ อย่างไรแล้วช่วยหอบกำลังใจน้องคนนี้ไปด้วย ถ้ามันเยอะมากก็แบ่งให้เพื่อนๆ ด้วยนะคะ

                                                                               ปรายฟ้า นภจร ...

 “สวัสดีพี่ออยจ๋า หนูฟ้าเองจ้า”

 “สวัสดีค่ะน้องฟ้า”

 “ดีใจด้วยนะคะเรื่องพี่ตะวัน เห็นมั้ยบอกแล้วว่าคนดีผีคุ้ม”

 “ขอบคุณค่ะ พี่ตะวันคงจะรู้สึกตัวในเร็ววันนี้”

 “ค่ะ ... พี่ออย ฟ้าส่งรูปไปให้ดูแล้วนะ ห้ามติล่ะ สงสัยกล้องไม่ดีแน่ หน้างี้อ้วนเชียว แต่ตัวจริงน่ะออกจะเพรียวลม”

 “จ้ะ พี่ยังไม่ได้เปิดดูเลย”

 “ตอนนี้เครื่องฟ้ายังไม่ปกติเลยค่ะ ต้องอาศัยเครื่องข้างๆ ไปก่อน ดีว่าวันนี้เจ้าจูนเพื่อนของฟ้าไม่มาเลยยึดเครื่องเจ้าจูนซะเลย มีอะไรก็เรียกใน msn ได้นะคะ”

 “จ้ะ ถ้าว่างจะเข้าไปทักทายนะคะ”

 “ค่ะ พี่ออยรักษาสุขภาพด้วยนะคะ”

อรุณสวัสดิ์เช่นกันน้องปรายฟ้า

 อรุณสวัสดิ์ของพี่คงสายแล้วล่ะ ตอนนี้ก็จะสิบเอ็ดโมงแล้ว

 พี่ถึงที่หน่วยประมาณแปดโมงกว่าเกือบเก้าโมงแล้วครับ

 การดูดาวก็ดีนะเพลิดเพลินในหลากหลายอารมณ์ สิ่งที่พี่คิด คิดหลายเรื่องหลายอย่าง คิดว่าต่อไปวันข้างหน้าเราจะปฏิบัติตัวอย่างไร จะทำอะไรก่อนหลัง และอะไรสำคัญที่สุดตอนนี้ แล้วก็ไม่พ้นกลับมาคิดเรื่องข่าวการเสียชีวิตของเหล่ากำลังของชาติ มันเหมือนว่ากำลังของเราถดถอยอย่างไรไม่รู้ กำลังใจเท่านั้นแหละ พอนึกถึงคำพูดของฟ้า กำลังใจที่ให้พี่มาให้พวกเพื่อนๆ แล้วมันก็ฮึดสู้ ชีวิตนี้เพื่อชาติเพื่อแผ่นดินอยู่แล้วนี่นา

 ฟ้าหมายถึงใครกันที่ฟ้าเกลียดคนที่ทำตัวไม่เหมาะสมกับเครื่องแบบทหาร อย่าไปเกลียดเลย บางครั้งหน้าที่ของทหารก็แตกต่างกันไป หน้าที่หลักใช่ว่าจะต้องลงชายแดนเสมอไป ทหารเสมียน ทหารสารบัญอะไรพวกนี้ก็ต้องอยู่ประจำหน่วยที่ตั้ง หากจำเป็นจริงๆ เค้าจึงจะลงชายแดน พอเข้าใจหรือยังล่ะ

 พี่เริ่มปฏิบัติงานคืนนี้ครับฟ้า แล้วเจอกันใหม่

 รักษาสุขภาพนะครับฟ้า

                                                                             พ.จ.อ.พิเศษนาวา เกรียงไกร

 เมื่อปรายฟ้าอ่านจบก็นั่งยิ้ม ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมจึงรู้สึกผูกพันกับนาวามากขนาดนี้ ทั้งๆ ที่ต่างก็ไม่เคยเห็นหน้ากันและไม่เคยได้ยินเสียงกันด้วย ทุกครั้งที่เธออ่านจบเธอจะรีบตอบกลับทันทีที่เวลาอำนวยให้

สวัสดีพี่เอ

 ใกล้เวลามื้อเที่ยงแล้วค่ะพี่เอ คิดเมนูหรือยังว่าจะกินอะไรดี

  พูดถึงเรื่องดูดาวดีกว่า อยากจะแนะนำว่า ระหว่างทำงานหากว่า เหนื่อยใจก็มองขึ้นไปบนท้องฟ้านะ หาดาวดวงที่สวยที่สุดแล้วสูดลมหายใจเข้าให้ลึก ให้อากาศเต็มปอดแล้วค่อยๆ ผ่อนออกมา สมองจะได้ปลอดโปร่ง ระหว่างนั้นไม่ต้องคิดอะไรนะ มีเวลาอยู่กับตัวเองสักสามนาทีก่อนเข้านอน โดยไม่ต้องคิดอะไรเลยคงจะช่วยให้นอนหลับได้ดีขึ้น ฟ้าทำทุกคืนเลยล่ะ ไม่แน่นะเมื่อคืนเราอาจจะได้มองดาวดวงเดียวกันก็ได้

 ฟ้าไม่ได้เกลียดใครหรอกค่ะ บังเอิญได้รู้จักกับทหารคนหนึ่ง แต่ก่อนก็นับถือเสมือนพี่ชาย เวลาเราคุยกันเรื่องภาคใต้เรื่องการสูญเสีย เคยบอกว่าให้สมัครลงไป ครอบครัวก็ไม่มี ภาระอะไรก็ไม่มีก็น่าจะไปนะ แต่กลับได้รับคำพูดที่ไม่ค่อยน่าฟังสักเท่าไหร่ เลยรู้สึกไม่ค่อยดีเหมือนว่าเขาเป็นทหารแค่ชุดที่สวมใส่ไม่ได้มีหัวใจที่เป็นชายชาติทหาร แล้วอย่างนี้ไม่สมควรรังเกียจหรือคะ แต่เอาเถอะ ... ถึงน้องจะรังเกียจใคร แต่ก็ไม่แสดงอาการอะไรออกมาหรอกค่ะ แค่รู้อยู่แก่ใจว่าใคร เป็นอย่างไรเท่านั้นก็พอแล้ว

 การลงไปทำงานครั้งนี้ของพี่เอ ไปนานแค่ไหนก็คงบอกไม่ได้เหมือนเดิมใช่มั้ยคะ ชักเริ่มชินซะแล้วสิ ยังไงก็ขอให้ระมัดระวังตัวเองด้วย วางภาระส่วนตัวทิ้งไว้ก่อน

 ขออำนาจคุณพระศรีรัตนตรัยและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ช่วยคุ้มครอง ให้พี่เอและคณะปลอดภัยทุกท่านนะคะ ส่งกำลังใจให้พวกพี่ๆ ผ่านไปกับดวงดาวทุกค่ำคืนนะคะ

 อืม ... ส่งรูปมาให้ดูนะ ถ่ายไว้เมื่อเร็วๆ นี้ เป็นรูปปัจจุบันนะคะไม่ใช่รูปเมื่อยี่สิบปีก่อนเหมือนใครบางคน ...

                                                                                 ปรายฟ้า นภจร ...

สวัสดียามค่ำครับ น้องปรายฟ้า

 เราจะส่ง E-mail กันวันละกี่ฉบับกันนี่ เอาเป็นว่าถ้ามีเวลาก็ส่งเยอะๆ ถ้าไม่มีเวลาก็คอยกันไป

 เห็นรูปน้องฟ้าแบบชัดๆ แล้วนะ เป็นผู้ใหญ่มากเลย สมแล้วกับคำคมต่างๆ ที่ส่งถึงพี่

 ชักอยากจะรู้แล้วสิ ทหารคนที่ฟ้าพูดถึงน่ะ มันคล้ายๆ กับที่ออยหัวเสียเมื่อไม่กี่วันมานี้เลย รายนั้นดูจะเอาจริงเอาจังกับชีวิตเหลือเกินตั้งแต่ ตะวันเจ็บ ... ก็ตามที่พี่บอกไปแล้ว ทหารไม่ได้มีหน้าที่หลักแบบพี่ทุกคน อย่างพวกพี่นี่มันแบบโลดโผนชอบเสี่ยง ประมาณว่า ห้าว เหี้ยม ดุ ก็เลยถูกส่งให้ลงชายแดน ไม่บรรยายต่อแล้ว เดี๋ยวจะว่าพวกพี่โหด ... ตอนนี้พี่กำลังกินข้าวไปด้วยนะครับ กองทัพต้องเดินด้วยท้อง ฉะนั้นกินให้อิ่มก่อนที่จะไม่ได้กิน

 พวกพี่ดีใจนะที่ได้กำลังใจจากฟ้า ทั้งๆ ที่พวกพี่ก็ไม่เคยคิดเลยนะว่ายังมีคนที่ยังเห็นใจเรา จนบางครั้งลืมไปแล้วล่ะกับการมีกำลังใจจากแนวหลังสู่แนวหน้า คิดอย่างเดียวป้องกันชาติไว้ให้ถึงที่สุด ถ้ามันสุดความสามารถ ก็ชีวิตเรานั่นแหละ ผ้าห่มเกียรติยศ รู้ใช่มั้ยว่าคืออะไร ... ธงชาติไทย ที่คลุมร่างอันไร้วิญญาณของบรรดาเหล่าทหารกล้า นั่นแหละ เกียรติยศอันสูงสุด

 พี่เห็นสถานการณ์ทางกรุงเทพฯ แล้วอยากให้พวกเขาได้รับรู้อย่างที่ฟ้ารู้ว่าพวกพี่เหนื่อย และลำบากขนาดไหนที่ป้องกันพื้นที่สำหรับให้พวกเขามาทะเลาะกันเอง ทำไมต้องมาทะเลาะกันเองด้วย ทำไมไม่คิดหาวิธีแก้ไขเรื่องสถานการณ์ไฟใต้ สถานการณ์ยาเสพติด คิดแล้วมันน่าเจ็บใจนักเชียว

 พี่สัญญานะฟ้า พี่จะไม่เครียด พี่จะทำหน้าที่ให้ดีที่สุด

 คิดถึงครับ

                                                                             พ.จ.อ.พิเศษนาวา เกรียงไกร ...