ชีวจิต,ชีวใจ...กับคนชื่อสุทธิชัย
ข้อคิดความเห็นว่าด้วยวิถีชีวิต, วิธีคิด, อาหารปาก, อาหารสมองของคนบ้าข่าว
Permalink : http://www.oknation.net/blog/suthichai
วันพฤหัสบดี ที่ 24 พฤษภาคม 2555
Posted by สุทธิชัย หยุ่น , ผู้อ่าน : 10242 , 13:41:02 น.  
หมวด : สุขภาพความงาม

พิมพ์หน้านี้
โหวต 8 คน ค้ำฟ้าขวางตะวัน , พันธุ์สังหยด และอีก 5 คนโหวตเรื่องนี้

เพื่อนผมคนหนึ่งส่งเรื่องนี้มาให้อ่าน ผมเห็นว่านี่ไม่ใช่แค่ “นิทาน” หากแต่เป็น “เรื่องชีวิตจริง” ที่ควรแก่การเล่าขานต่อ

เพราะคนเรามักจะเผลอลืมไปว่าเราควรจะได้เข้าใจความรู้สึกของคุณพ่อคุณแม่เรามากกว่าที่เคย

อ่านแล้ว, คุณจะรู้ว่าบางทีเรามองข้ามคนใกล้ชิดที่สุดของเราไ้ด้อย่างน่าเขกหัวตัวเองยิ่งนัก
เพราะเพิ่งสำนักว่าวันหนึ่งคุณเองก็ต้องแก่ตัวลงเช่นกัน ขอมอบเรื่องนี้ให้กับผู้ที่ไม่ค่อยได้อยู่ใกล้ชิดผู้เฒ่าผู้แก่ที่บ้าน

เรื่องนี้เป็นเรื่องเล่าของลูกผู้ชายคนหนึ่ง ที่ตระเวนทั้งเรียนทั้งทำงานไปร้อยเอ็ดเจ็ดย่านน้ำ
แม้เขาจะเติบกล้าเก่งกาจขึ้นเรื่อยๆ ความรู้เพิ่มมากขึ้น โลกใบนี้เริ่มเล็กลง
แต่พ่อแม่ที่อยู่บ้านเดิม (ในเมืองจีน)ก็เริ่มแก่ตัวลง
ลูกคนนี้ทำงานอยู่ต่างประเทศ ไม่ค่อยได้กลับมาเยี่ยมพ่อแม่
ได้แต่ติดต่อกันทางจดหมาย

ต่อมามีไอพีการ์ด   จึงได้คุยกันทางโทรศัพท์มากขึ้น
ทุกครั้งแม่ก็จะคอยเตือนให้ระวังสุขภาพของตัวเอง
ตั้งใจทำงาน ไม่ต้องเป็นห่วงแม่ ไม่ต้องกลับมาเยี่ยมบ่อยๆ
เพราะจะสิ้นเปลืองเงินทอง
ยิ่งพูดก็ยิ่งซ้ำซาก เขารู้ดีว่าแม่เริ่มคิดถึงเขามาก

จนกระทั่งปีนี้ แม่อายุ 75 เขาจึงได้กลับไปเยี่ยมแม่
โดยตั้งใจว่าจะอยู่สัก 1 เดือน จะไม่ทำอะไรเป็นพิเศษ
แต่ขอเป็นเพื่อนแม่เพียงอย่างเดียว

พอบอกข่าวนี้ให้แม่ทราบ แม้จะมีเวลาอีกตั้ง 2 เดือนเศษ
แม่ก็เริ่มเตรียมตัวในการต้อนรับการกลับมาเยี่ยมบ้านของลูก

แม่ดึงเอาสมุดบันทึกมาจดสิ่งที่ต้องตระเตรียม
เตรียมรายการอาหารที่ลูกชอบ
เอาผ้าห่มที่ลูกเคยชอบห่มมาปะชุนใหม่...
สำหรับคนอายุ 75 เรื่องแบบนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลย

ขณะอยู่บนเครื่องบิน เคยตั้งใจว่าจะขอกอดแม่ให้ชื่นใจสักครั้ง
แต่พอมาเห็นแม่ แม่ที่ยืนอยู่ตรงหน้าผอมแห้ง หน้าตาเหี่ยวย่น
ช่างไม่เหมือนแม่คนก่อนหน้านี้เลย...

แม่ใช้เวลาทั้งชั่วโมงเตรียมอาหารที่ลูกเคยชอบ
โดยที่หาทราบไม่ว่า เดี๋ยวนี้ลูกไม่ได้ชอบอาหารแบบนั้นแล้ว
และเพราะแม่ตาไม่ค่อยดี รสชาติอาหารจึงไม่อร่อยเหมือนเดิม
บางจานก็เค็มจัด บางจานก็จืดสนิท
ผ้าห่มที่แม่อุตส่าห์เตรียมให้ ทั้งหนาทั้งหยาบ ไม่สบายกายเลย

แม่หารู้ไม่ว่า เดี๋ยวนี้ลูกนอนห้องแอร์และใช้ผ้าห่มขนแกะแล้ว
แต่เขาก็ไม่บ่นอะไร เพราะเขาตั้งใจจะกลับมาเป็นเพื่อนแม่จริงๆ

2-3 วันแรก แม่ยุ่งอยู่กับเรื่องจิปาถะ จนไม่มีเวลาพักผ่อน
พอเริ่มได้พัก แม่ก็เริ่มพูดมาก สอนโน่นสอนนี่ พูดแต่ปรัชญาเก่าๆ
ซึ่งปรัชญาเหล่านั้น เคยพูดแล้วเมื่อกว่าสิบปีก่อน

พอลูกบอกให้ฟังว่า ปรัชญาเหล่านั้นไม่ทันสมัยแล้ว
แม่ก็เริ่มนิ่งเงียบและเศร้าซึม
เหตุการณ์เริ่มแย่ลงเรื่อยๆ ผมพบว่าสุขภาพแม่แย่ลง โดยเฉพาะสายตา
อาหารบางจานมีแมลงวัน บางทีอาหารหกบนเตา แม่ก็เก็บใส่จานตามเดิม

ครั้นผมพยายามชวนแม่ไปกินนอกบ้าน
แม่ก็บอกอาหารข้างนอกไม่สะอาด ของแปลกปลอมเยอะ
เมื่อผมบอกแม่ว่าจะหาคนรับใช้มาช่วยแม่สักคน แม่ก็บอกว่า
แม่เองยังสามารถทำงานได้

ช่วงครึ่งเดือนหลังที่อยู่กับแม่ ผมเริ่มขัดแม่มากขึ้นเรื่อยๆ
และรู้สึกรำคาญเพิ่มมากขึ้น
แต่เราไม่เคยทะเลาะกัน พอผมขัด แม่ก็หยุดพูด
ในตามีแววเหม่อลอย โรคซึมเศร้าแบบคนแก่ของแม่ชักหนักขึ้นเรื่อยๆ

ได้เวลาที่ผมจะต้องเดินทางกลับ แม่ดึงกล่องกระดาษกล่องหนึ่งออกมา
ในนั้นเป็นข่าวหนังสือพิมพ์ที่แม่ตัดเก็บไว้ในช่วงที่ผมไปอยู่เมืองนอก
แม่เริ่มสนใจข่าวต่างประเทศเมื่อผมเดินทางไปนอก
ทุกครั้งที่มีข่าวตึงเครียดในประเทศนั้นๆ แม่จะตัดข่าวเก็บไว้
ตั้งใจจะมอบให้ผมตอนที่ผมกลับมา แม่พูดอยู่เสมอว่า
อยู่นอกบ้านนอกเมืองต้องระวังตัวให้มาก

ครั้งหนึ่งมีเรื่องคนญี่ปุ่นต่อต้านและข่มเหงคนจีน
มีการปะทะกัน แม่เป็นห่วงมาก
ถามเพื่อนบ้านว่าจะส่งข่าวไปเตือนผมที่ญี่ปุ่นได้อย่างไร
ตอนนั้นผมสอนอยู่ที่ญี่ปุ่น

แม่ดึงเอาปึกกระดาษข่าวนั้นออกมาอย่างยากลำบาก
วางใส่ในมือผมเหมือนของวิเศษชิ้นหนึ่ง
มันหนักมากผมเริ่มรู้สึกลำบากใจ
ไม่อยากนำกลับไป มันไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว

ผมรู้ว่าแม่เก็บมันด้วยความยากลำบาก
แม่สายตาไม่ค่อยดี ต้องใช้แว่นขยาย
อ่านได้วันละ 2 หน้าก็เก่งแล้ว

ทันใดนั้นมีข่าวชิ้นหนึ่งปลิวหลุดลงมา แม่รีบเอื้อมไปหยิบ
แต่แทนที่แม่จะเก็บเข้ากองเดิม แม่กลับพับเก็บไว้ในกระเป๋าของตัวเอง

ผมรู้สึกเอะใจ เลยถามว่า " นั่นกระดาษอะไร ขอผมดูหน่อย "
แม่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
จึงล้วงออกมาวางบนข่าวปึกนั้น แล้วหุนหันเข้าครัวไปทำกับข้าวทันที

ผมหยิบข่าวชิ้นนั้นขึ้นมาดู มันเป็นบทความบทหนึ่ง ชื่อว่า "เมื่อฉันแก่ตัวลง"
ตัดจากหนังสือพิมพ์เมื่อวันที่ 6 ธันวาคม 2004 เป็นช่วงที่ผมเริ่มเถียงกับแม่ถี่มากขึ้นทุกที
บทความนั้นคัดมาจากนิตยสารฉบับหนึ่งของเม็กซิโก ฉบับเดือนพฤศจิกายน
ผมอ่านบทความนั้นรวดเดียวจบทันที ...

เมื่อฉันแก่ตัวลง ไม่ใช่ฉันที่เคยเป็น
ขอโปรดเข้าใจฉัน มีความอดทนต่อฉันเพิ่มขึ้นอีกสักนิด
เมื่อฉันทำแกงหกใส่เสื้อตัวเอง
เมื่อฉันลืมวิธีผูกเชือกรองเท้า
ขอให้คิดถึงตอนยังเล็ก ฉันใช้มือสอนเธอทำทุกอย่าง
เมื่อฉันเริ่มพร่ำบ่นแต่เรื่องเดิมๆที่เธอรู้สึกเบื่อ ขอให้อดทนสักนิดอย่าเพิ่งขัด
ตอนเธอยังเล็กๆ ฉันยังเคยเล่านิทานซ้ำๆซากๆ จนเธอหลับ
หากฉันต้องการให้เธอช่วยอาบน้ำให้ อย่าตำหนิฉันเลยนะ
ยังจำตอนที่เธอยังเล็กๆฉันต้องทั้งออดทั้งปลอบเพื่อให้เธอยอมอาบน้ำได้ไหม
เมื่อฉันงงกับวิทยาการใหม่ๆ อย่าหัวเราะเยาะฉัน
จำตอนที่ฉันเฝ้าอดทนตอบคำถาม "ทำไม ทำไม" ทุกครั้งที่เธอถามได้ไหม
เมื่อฉันเหนื่อยล้าจนเดินต่อไม่ไหว
ขอจงยื่นมือที่แข็งแรงของเธอออกมาช่วยพยุงฉัน
เหมือนตอนที่ฉันพยุงเธอให้หัดเดินในตอนที่เธอยังเล็กๆ
หากฉันเผอิญลืมหัวข้อที่กำลังสนทนากันอยู่ ให้เวลาฉันคิดสักนิด
ที่จริงสำหรับฉันแล้ว กำลังพูดเรื่องอะไรไม่สำคัญหรอก
ขอเพียงมีเธออยู่ฟังฉัน ฉันก็พอใจแล้ว
เมื่อเธอเห็นฉันแก่ตัวลง ไม่ต้องเสียใจ ขอให้เข้าใจฉัน   ให้กำลังใจฉัน
ให้เหมือนตอนที่ฉันให้กำลังใจเธอตอนเธอเพิ่งเรียนรู้ใหม่ๆ
ตอนนั้นฉันนำพาเธอเข้าสู่เส้นทางชีวิต
ตอนนี้ขอให้เธอเป็นเพื่อนฉันเดินไปให้สุดเส้นทาง ให้ความรักและอดทนต่อฉัน
ฉันจะยิ้มด้วยความขอบใจ
ในรอยยิ้มของฉันมีแต่ความรักอันหาที่สิ้นสุดมิได้ของฉันที่มีให้กับเธอ

ผมอ่านบทความนั้นรวดเดียวจบ เกือบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
ตอนนั้น แม่เดินออกมา ผมแกล้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ตอนแรกแม่คงอยากให้ผมได้อ่านบทความนี้หลังจากผมกลับไปแล้ว
จึงคะยั้นคะยอให้ผมนำข่าวปึกนั้นกลับไป

ขณะจัดกระเป๋าเดินทาง ผมต้องสละไม่เอาสูทกลับไป 1 ตัว
จึงยัดเก็บปึกข่าวเหล่านั้นเข้าไปได้ รู้สึกแม่จะดีใจมาก
เหมือนกับว่าหนังสือพิมพ์เหล่านั้นเป็นยันต์โชคลาภสำหรับผม
และเหมือนกับว่าการที่ผมยอมรับหนังสือพิมพ์เหล่านั้น

ผมได้กลับมาเป็นเด็กดีของแม่อีกครั้งหนึ่ง แม่ตามมาส่งผมจนถึงรถแท็กซี่
หนังสือพิมพ์ที่ผมนำกลับมาเหล่านั้น ไม่ได้ใช้ทำประโยชน์อะไร
แต่บทความ "เมื่อฉันแก่ตัวลง" บทนั้น
ผมได้ตัดเก็บไว้ในกรอบ เอาไว้ข้างตัวผมตลอดไป

ขออุทิศบทความนี้ ให้กับลูกพเนจรทั้งหลาย
วันสำคัญ ไปเยี่ยมท่านบ้าง โทร.หาท่านบ้าง
บอกท่านว่าคุณอยากกินอาหารที่ท่านทำเสมอ...

(ผมไม่ต้องเพิ่มเสริมความเห็นอะไรมากไปกว่านี้...ขอบคุณผู้ไม่บอกกล่าวชื่อเสียงเรียงนามที่ส่งเรื่องนี้มาให้...)





อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 19 (0)
tex วันที่ : 31/05/2012 เวลา : 21.10 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/tex
Gurutex7

อ่านแล้วคิดถึงแม่ ขอบคุณสำหรับเรื่องราวดีๆ

ความคิดเห็นที่ 18 (0)
บ่าวขี้เมี่ยง วันที่ : 29/05/2012 เวลา : 14.36 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/nampol
อยู่ในสายลม....อยู่ที่โค้งรุ้งทอ.... @ ผู้ชายสีน้ำทะเล

อ่านแล้วน้ำตาซึมๆๆครับ. ผมไม่ค่อยได้กลับบ้าน นอกจากช่วงเทศกาล.

ความคิดเห็นที่ 17 (0)
บ่าวขี้เมี่ยง วันที่ : 29/05/2012 เวลา : 14.36 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/nampol
อยู่ในสายลม....อยู่ที่โค้งรุ้งทอ.... @ ผู้ชายสีน้ำทะเล

อ่านแล้วน้ำตาซึมๆๆครับ. ผมไม่ค่อยได้กลับบ้าน นอกจากช่วงเทศกาล.

ความคิดเห็นที่ 16 (0)
ย่าดา วันที่ : 25/05/2012 เวลา : 17.40 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/dada
วิญญานอิสระโบยบิ http://www.oknation.net/blog/freesoultofly

อ่านแล้วน้ำตาซึม

ความคิดเห็นที่ 15 (0)
ค้ำฟ้าขวางตะวัน วันที่ : 25/05/2012 เวลา : 10.22 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/kamfah

ขอบคุณครับที่นำเรื่องดีๆมาให้อ่าน ทำให้นึกถึงแม่มากขึ้น แม่คือพรหมของลูก ทั้งที่ความจริงเห็นแม่ทุกวันก่อนเข้าห้องนอน
การนำภาพบรรพชนมาเก็บไว้ทำให้เรารำลึกถึงทุกท่านเสมอๆ
แสดงความรักต่อท่านบ้างนะครับ ก่อนที่จะไม่มีโอกาส พระที่ยิ่งใหญ่ที่สุดอยู่ที่บ้านครับ ขอบคุณคุณสุทธิชัย หยุ่น ผมเปิดสำนักงานมีแม่นี่ละที่เจิมให้ ขึ้นบ้านใหม่ก็นิมนต์พระเพียง๑รูป มีพระกับแม่เท่านั้น เท่านี้ก็ถือว่าเป็นมงคลที่สุดแล้ว

ความคิดเห็นที่ 14 (0)
พันธุ์สังหยด วันที่ : 25/05/2012 เวลา : 10.09 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/sawnoyzi

นี่แหละที่พระท่านว่า
เห็นตัวแก่ อย่าเห็นแก่ตัวครับ
เกิดวันหนึ่งเราแก่ ไอ้ที่เราทำไว้กับคนแก่ทุกอย่างมันจะย้อนมาหาเรา
ได้ข้อคิดดีครับ โหวต

ความคิดเห็นที่ 13 (0)
เรือนข้าหลวง วันที่ : 25/05/2012 เวลา : 09.56 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/banklangtung

"คิดถึงตอนเป็นเด็ก"

แม่ฉันเป็นโรคความจำเสื่อม

หลงลืมทุกอย่างแทบไม่หลงเหลือ

เราต้องอาบน้ำทาแป้งแต่งตัวให้แม่

ฉันร้องเพลงให้แม่ฟังตอนอาบน้ำ

เพลงที่แสนแย่..แม่บอกว่าเพราะดี

ถ้าไม่เดินเท้าแม่จะบวม..แม่ไม่อยากเดิน

ฉันบอกแม่ว่าถ้าไม่เดินจะเดินไม่ได้อีกเลย

แม่บอกว่าไม่เป็นไร..แม่นอนก็ได้

แต่ถ้าจะเดินเราต้องเดินด้วยกัน..แม่บอก

ตอนนี้ฉันต้องเดินเครื่องพยุง..ไปพร้อมแม่ทุกวัน

ฉันเข้าใจแล้วว่า..ตอนเด็กๆแม่เหนื่อยแค่ไหน

นี่ขนาดเรื่องเดินเรื่องเดียว

ความคิดเห็นที่ 12 (0)
คือเรา วันที่ : 25/05/2012 เวลา : 08.53 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/salatee

กอดแม่ดูแลท่าน ก่อนที่จะไม่มีแม่ให้กอด
รักแม่ค่ะ

ความคิดเห็นที่ 11 (0)
Sawong วันที่ : 25/05/2012 เวลา : 06.31 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/sawong
southpeace

อรหันต์ย่อมรู้ว่าใครคืออรหันต์

ความคิดเห็นที่ 10 (0)
ครูแดง วันที่ : 24/05/2012 เวลา : 21.21 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/krudang

-ค่ะ..คงต้องว่าตามนั้นนะคะ

ความคิดเห็นที่ 9 (0)
พิชช่า วันที่ : 24/05/2012 เวลา : 20.56 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/lovelearnlife

คนที่มีทั้งแม่แก่แล้วและลูกที่มีแม่เริ่มแก่
เข้าใจถ่องแท้เลยค่ะ

ความคิดเห็นที่ 8 (0)
นายยั้งคิด วันที่ : 24/05/2012 เวลา : 20.33 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/political79

แม่กับลูกบางทีก็ไม่เข้าใจกันนะครับ แต่ลูกมักเป็นฝ่ายไม่เข้าใจแม่มากกว่าครับ

ความคิดเห็นที่ 7 (0)
แม่มดเดือนMarch วันที่ : 24/05/2012 เวลา : 18.53 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/March

คนเป็นแม่ที่เริ่มจะแก่แล้ว มีก้อนสะอื้นขึ้นมาจุกถึงคอหอยเลยค่ะ

ความคิดเห็นที่ 6 (0)
toondee วันที่ : 24/05/2012 เวลา : 18.33 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/toondee
เกษียณแล้ว ไปไหน

โอ้ย น้ำตาจะไหล ช่างเหมือนทุนดีตอนนี้จัง ลูกอยู่ไกลทั้งสองคน เราติดต่อกันทาง Skype, Email ก็ดีถมไปแล้ว

ก็เหมือนเราทิ้งพ่อ แม่ด้วยภารกิจชืวิตนั่นแหละ กงกรรมกงเกวียน ที่หลีกไม่พ้น

ความคิดเห็นที่ 5 (0)
ตาหนุ่ม วันที่ : 24/05/2012 เวลา : 17.49 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/zumon
รวม เรื่องดีๆ จากประสบการณ์ชีวิตและงานที่ปรึกษาด้านการวางระบบบริหารค่าจ้างเงินเดือน มาแบ่งปันสู่สังคม


ความคิดเห็นที่ 4 (0)
ลูกเสือหมายเลข9 วันที่ : 24/05/2012 เวลา : 16.34 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/chai
<<==แวะไปทัก..แล้วคุณจะรักหนุ่มคนนี้

ได้ข้อคิดดีมากเลยครับ

ความคิดเห็นที่ 3 (0)
BlueHill วันที่ : 24/05/2012 เวลา : 14.58 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/charlee
นักดูนก

คุณสุทธิชัย เขียนเรื่องนี้่
ผมคอมเมนต์ไม่ออกเลยครับ

ความคิดเห็นที่ 2 (0)
กำหนัน วันที่ : 24/05/2012 เวลา : 14.57 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/saiyai21

สวัสดีครับ หมู่นี้เป็นอะไรไม่ทราบครับ ..คนเราทิ้งแม่กันมากตอนแก่ชราครับ จูนกันไม่เข้าเลยครับ วันว่างที่ตั้งใจครับ..

ความคิดเห็นที่ 1 (0)
fahsaisai วันที่ : 24/05/2012 เวลา : 14.48 น.
http://oknation.nationtv.tv/blog/fahsaisai
ประเทศไทยรวมเลือดเนื้อชาติไทย

เพิ่งกลับไปกอดแม่มาเมื่อไม่นาน อ่านเรื่องนี้แล้วอยากกลับไปกอดอีกครั้ง ก่อนที่จะไม่มีโอกาสได้กอด

แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน

ดูคลิบนี้แล้วจะรู้ครับว่าสุขภาพจิตสุขภาพกายนั้นมีความสำคัญเพียงใด

ดูคลิบนี้แล้วจะรู้ครับว่าสุขภาพจิตสุขภาพกายนั้นมีความสำคัญ เพียงใด

View All