ค ว า ย ต า บ อ ด

วันเสาร์ที่ 17 พฤษภาคม 2551

sweet
ranking : สมาชิกทั่วไป
email : sweet_library@hotmail.com
วันที่สร้าง : 2007-03-15
จำนวนเรื่อง : 34
จำนวนผู้ชม : 8188
จำนวนผู้โหวต : 40
ส่ง msg :

][ S W E E T ... กำลังดี ][

เรื่องดีดี...เรามีไว้แบ่งปัน
Permalink : http://www.oknation.net/blog/sweet

วันจันทร์ ที่ 6 สิงหาคม 2550

สายซ้อน miss call สุดท้ายแห่งชีวิต

Posted by sweet , ผู้อ่าน : 128 , 13:08:25 น.

พิมพ์หน้านี้

วันนี้ได้รับ FW เมลอันนึงจากพี่ในออฟฟิศ อาจจะยาวสักหน่อย แต่อ่านแล้วคงจะทำให้ใครบางคนรู้สึกน้ำตาคลอขึ้นมาเป็นเรื่องที่ดีน่ะค่ะ หวังว่าใครที่ได้อ่านเรื่องนี้แล้วคงจะคิดได้หันมาใช้เวลาที่เราเหลืออยู่นี้ อยู่กับเค้าให้มากที่สุด ก่อนที่เราจะเสียเค้าไป ก่อนอื่นต้องขออภัยสำหรับเจ้าของต้นเรื่อง มันอาจตอกย้ำความเจ็บปวดกับคุณในเรื่องนี้แต่เรื่องนี้เป็นสิ่งที่ควรเผยแพร่เพื่อตอกย้ำคนที่ได้ชื่อว่าลูกทุกคนให้หันกลับมาดูคนที่ส่งเสียคุณเลี้ยงดูคุณมาด้วยความเหนื่อยยาก วันนี้เราหันไปเหลียวท่านบ้างหรือเปล่า ก่อนจะไม่มีโอกาสดูแลเมื่อท่านจากเราไปแล้วการจัดงาน ใหญ่โตมันไม่มีประโยชน์อะไร เวลาท่านอยู่ทำไมไม่ทำ? ความรู้สึกของน้องคนหนึ่งที่บรรยายออกมาจากใจ ในขณะที่.... ผมก็เป็นเช่นเด็กวัยรุ่นทั่วๆไป เรียน เที่ยว นอน กินดึกๆผมก็โทรคุยกับแฟนของผม ซึ่งทั้งหมดเหล่านี้มันก็เป็นกิจวัตรประจำวันของผมและผมก็เชื่อว่าใครๆเค้าก็ทำแบบนี้กัน “จ้า ตัวเอง วันนี้กินข้าวรื้อยาง” “กินกับอะไรบ้าง แล้วตอนกินตัวเองคิด ถึงเค้ามั้ยเนี่ย” “รู้มั้ยตัวเอง ถ้าเค้าเป็นผีเนี่ย เค้าอยากเป็นกระสือที่รักจะได้เห็นใจไง” “ตัวเองวางก่อนดิ ก่อนดิ” และประโยคต่างๆที่ผมได้คิดและคัดสรร เตรียมพร้อมมาต่างๆ ก่อนโทร ผมยังคงใช้เวลาส่วนใหญ่ตอนดึกไปกับ การคุยโทรศัพท์ระยะเวลาอันผมได้ใช้ไปในแต่ละครั้งนั้น พอรู้สึกอีกทีก็ผ่านไปหลายชั่วโมงแล้ว แต่ผมก็ไม่ชอบนะ หากใครจะมาว่าผมไร้สาระ ก็ไม่เห็นหรอคนส่วนใหญ่เค้าก็ทำกัน “เอ้อ เกือบลืมไปอีกอย่าง กิจวัตรอีกอย่างนึงของผมก็คือ แม่ของผมมักชอบโทรหาผมทุกวัน” “ตอนนี้ลูกอยู่หอรึยัง” “เย็นนี้กินข้าวอิ่มมั้ย” “วันนี้เรียนเป็นยังไงบ้าง” “อย่าไปเที่ยวที่ไหนไกลนะ” โธ่!คำถามเดิมๆ ผมก็ ตอบไปแบบเดิมๆ แม่ผมก็ไม่เบื่อซักที ยังคงโทรหาผมเป็นประจำ โชคดีที่ผมพยายามตัดบทคุย ผมกับแม่ น่ะคุยกันไม่กี่นาทีก็วางแล้ว ก็มันไม่มีอะไรจะคุยจะให้ผมทำยังไง” จนกระทั่งวันนั้น “ตัวเองตอบเค้าได้รึยังว่ารักเค้ามั้ย” “เร็วๆสิ เค้ายังอุฒส่าห์บอกรักตัวเองไปแล้วนะ” “แล้วยังจะใจร้ายไม่บอกรักเค้าอีกหรอ” ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ เสียงจากโทรศัพท์บอกผมว่ามีสายซ้อน ผมมองไปที่หน้าจอมันขึ้นชื่อว่า “Home” “โธ่ แม่โทรมาทำไมตอนนี้เนี่ย กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มเลย” ผมไม่สลับสายผม ผมยังคงคุยกับสุดที่รักของ ผมต่อไป เพราะผมรู้ว่าสิ่งที่แม่จะคุยกับผมก็คงเป็นประโยคเดิมๆ หลังจากนั้นไม่นานทางญาติของผมโทรมาแจ้งผมว่า เมื่อคืนนี้บ้านของผมถูกขโมยเข้า และแม่ของผมขัดขืน และได้ต่อสู้กับโจร จึงถูกโจรใช้มีดแทงเข้าที่ท้อง แม่เสียชีวิตเพราะทนพิษบาดแผลไม่ไหว ญาติของผมเล่าอีกว่าตอนไปพบศพแม่นั้น ในมือของแม่กำโทรศัพท์ไว้แน่น และเบอร์โทรออกล่าสุดของเธอไม่ใช่โทรแจ้งตำรวจหรือเรียกรถพยาบาล แต่แม่เลือกที่จะโทรหา “ผม” วินาทีนั้นน้ำตาของผมไหลอาบแก้ม ผมพูดอะไรไม่ออก มือและตัวของผมสั่น วันนั้นผมเลือกที่จะคุยกับแฟนผม ดีกว่าที่จะคุยกับแม่ของผม และนั่นก็เป็นโอกาสสุดท้าย ที่ผมจะมี โอกาสฟังเสียงของแม่” ในบางครั้งประโยคที่ว่า “ไม่มีคำว่าสาย หากเราคิดที่จะแก้ตัว” มันก็ไม่เป็นความจริง “เพราะบางปรากฏการณ์ในโลก เกิดขึ้นได้แค่ครั้งเดียว” อาจเป็นเพราะเวรกรรมของผมหรืออย่างไร หลังจากนั้นไม่นานแฟนผมผู้หญิงคนเดียวที่ผมที่ผมใช้เวลาคุยกับเธอวันละหลายๆชั่วโมงคุยกับเธอก็ทิ้งผมไป ผู้หญิงคนเดียวในโลก ที่คุยกับผมเป็นคนแรกในชีวิต สามารถที่จะคุยกับเธอได้ทุกเวลา โดยที่ผมไม่ต้องเตรียมบทพูดใดๆ ไม่ต้องกังวลว่าเธอจะประทับใจหรือ ไม่ ไม่ต้องมีมุข ไม่ต้องมีคำหวานใดๆ คนเดียวในโลกที่โทรมาหาผมเพียงแค่ฟังผมพูดประโยคเดิมๆ สิ่งสุดท้ายในชีวิตที่แม่ผมเลือกที่จะทำคือ โทรศัพท์หาผมเพื่อฟังเสียงของผม คนเดียวในโลกที่ไม่ว่าโทรศัพท์เธอจะโปรโมชั่นแพงแค่ไหนก็ยังโทรหาผม “และคนเดียวในโลกที่เลือกคุยกับผมในวินาทีสุดท้ายในชีวิต” วันนี้ผมเริ่มเข้าใจชีวิตมากขึ้น หลายๆอย่างที่คนส่วนใหญ่ทำมิได้หมายถึงสิ่งที่ถูกต้องเสมอไป เพราะตัวเราเท่านั้นที่เป็นผู้ต้องรับผลการ กระทำของเราเอง “เราจะรู้ว่าสิ่งใดสำคัญ ก็ต่อเมื่อเราต้องเสียมันไป” ทุกวันนี้ผมนั่งมองโทรศัพท์ รอ ที่จะตอบคำถามเดิมๆให้ผู้หญิงคนหนึ่งฟัง แต่ผู้หญิงคนนั้นคงไม่มีอีกแล้ว กี่ครั้งที่ฝันดีดี ต้องดับจนสูญไป กี่ครั้งที่ไร้แรงใจ ไม่เหลือกำลัง กี่ครั้งที่ฉันทำไป กลับผิดไปทุกอย่าง เกือบทิ้งชีวิตนี้กลางทาง ถ้าเพียงไม่ได้พบกับเธอ ฟ้า...ฟ้ายังมีคำตอบ ให้ฉันรู้ซึ่งในหัวใจ ถ้าทั้งชีวิตนี้ที่มันอ้างว้าง จะยังมีสักครั่งที่ได้อบอุ่นใจ ทั้งชีวิตฉันที่มันผิดพลาดไป ถ้าแม้มีสักครั้งที่ทำถูก ก็ครั้งเดียวครั้งนี้ที่รักเธอ บิ่งกว่าเคยรักใคร(ที่สุดในหัวใจ) จากนี้มีฉัน...มีเธอ จะทุ่มเททุกอย่าง สร้างสรรค์ภาพฝันเลือนลาง ให้เห็นเป็นจริง เมื่อฟ้าให้ฉันมีเธอ เท่ากลับให้ทุกสิ่ง และฉันก็รับรู้ความจริง ว่าชีวิตไม่สูญปล่าวแล้ว... To.แม่จิณ ผู้เป็นที่สุดของหัวใจ

วันนี้ได้รับ FW เมลอันนึงจากพี่ในออฟฟิศ อาจจะยาวสักหน่อย แต่อ่านแล้วคงจะทำให้ใครบางคนรู้สึกน้ำตาคลอขึ้นมาเป็นเรื่องที่ดีน่ะค่ะ หวังว่าใครที่ได้อ่านเรื่องนี้แล้วคงจะคิดได้หันมาใช้เวลาที่เราเหลืออยู่นี้ อยู่กับเค้าให้มากที่สุด ก่อนที่เราจะเสียเค้าไป

ก่อนอื่นต้องขออภัยสำหรับเจ้าของต้นเรื่อง มันอาจตอกย้ำความเจ็บปวดกับคุณในเรื่องนี้แต่เรื่องนี้เป็นสิ่งที่ควรเผยแพร่เพื่อตอกย้ำคนที่ได้ชื่อว่าลูกทุกคนให้หันกลับมาดูคนที่ส่งเสียคุณเลี้ยงดูคุณมาด้วยความเหนื่อยยาก วันนี้เราหันไปเหลียวท่านบ้างหรือเปล่า ก่อนจะไม่มีโอกาสดูแลเมื่อท่านจากเราไปแล้วการจัดงาน ใหญ่โตมันไม่มีประโยชน์อะไร เวลาท่านอยู่ทำไมไม่ทำ?

ความรู้สึกของน้องคนหนึ่งที่บรรยายออกมาจากใจ

ในขณะที่.... ผมก็เป็นเช่นเด็กวัยรุ่นทั่วๆไป เรียน เที่ยว นอน กินดึกๆผมก็โทรคุยกับแฟนของผม ซึ่งทั้งหมดเหล่านี้มันก็เป็นกิจวัตรประจำวันของผมและผมก็เชื่อว่าใครๆเค้าก็ทำแบบนี้กัน

“จ้า ตัวเอง วันนี้กินข้าวรื้อยาง” “กินกับอะไรบ้าง แล้วตอนกินตัวเองคิด ถึงเค้ามั้ยเนี่ย”

“รู้มั้ยตัวเอง ถ้าเค้าเป็นผีเนี่ย เค้าอยากเป็นกระสือที่รักจะได้เห็นใจไง”

“ตัวเองวางก่อนดิ ก่อนดิ”

และประโยคต่างๆที่ผมได้คิดและคัดสรร เตรียมพร้อมมาต่างๆ ก่อนโทร

ผมยังคงใช้เวลาส่วนใหญ่ตอนดึกไปกับ การคุยโทรศัพท์ระยะเวลาอันผมได้ใช้ไปในแต่ละครั้งนั้น พอรู้สึกอีกทีก็ผ่านไปหลายชั่วโมงแล้ว แต่ผมก็ไม่ชอบนะ หากใครจะมาว่าผมไร้สาระ ก็ไม่เห็นหรอคนส่วนใหญ่เค้าก็ทำกัน “เอ้อ เกือบลืมไปอีกอย่าง กิจวัตรอีกอย่างนึงของผมก็คือ แม่ของผมมักชอบโทรหาผมทุกวัน”

“ตอนนี้ลูกอยู่หอรึยัง”
“เย็นนี้กินข้าวอิ่มมั้ย” “วันนี้เรียนเป็นยังไงบ้าง”
“อย่าไปเที่ยวที่ไหนไกลนะ”

โธ่!คำถามเดิมๆ ผมก็ ตอบไปแบบเดิมๆ แม่ผมก็ไม่เบื่อซักที ยังคงโทรหาผมเป็นประจำ โชคดีที่ผมพยายามตัดบทคุย ผมกับแม่ น่ะคุยกันไม่กี่นาทีก็วางแล้ว ก็มันไม่มีอะไรจะคุยจะให้ผมทำยังไง” จนกระทั่งวันนั้น

“ตัวเองตอบเค้าได้รึยังว่ารักเค้ามั้ย” “เร็วๆสิ
เค้ายังอุฒส่าห์บอกรักตัวเองไปแล้วนะ”

“แล้วยังจะใจร้ายไม่บอกรักเค้าอีกหรอ”

ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ เสียงจากโทรศัพท์บอกผมว่ามีสายซ้อน ผมมองไปที่หน้าจอมันขึ้นชื่อว่า “Home” “โธ่ แม่โทรมาทำไมตอนนี้เนี่ย กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มเลย” ผมไม่สลับสายผม ผมยังคงคุยกับสุดที่รักของ ผมต่อไป เพราะผมรู้ว่าสิ่งที่แม่จะคุยกับผมก็คงเป็นประโยคเดิมๆ หลังจากนั้นไม่นานทางญาติของผมโทรมาแจ้งผมว่า เมื่อคืนนี้บ้านของผมถูกขโมยเข้า และแม่ของผมขัดขืน และได้ต่อสู้กับโจร จึงถูกโจรใช้มีดแทงเข้าที่ท้อง แม่เสียชีวิตเพราะทนพิษบาดแผลไม่ไหว ญาติของผมเล่าอีกว่าตอนไปพบศพแม่นั้น ในมือของแม่กำโทรศัพท์ไว้แน่น และเบอร์โทรออกล่าสุดของเธอไม่ใช่โทรแจ้งตำรวจหรือเรียกรถพยาบาล แต่แม่เลือกที่จะโทรหา “ผม” วินาทีนั้นน้ำตาของผมไหลอาบแก้ม ผมพูดอะไรไม่ออก มือและตัวของผมสั่น วันนั้นผมเลือกที่จะคุยกับแฟนผม ดีกว่าที่จะคุยกับแม่ของผม และนั่นก็เป็นโอกาสสุดท้าย ที่ผมจะมี โอกาสฟังเสียงของแม่”

ในบางครั้งประโยคที่ว่า “ไม่มีคำว่าสาย หากเราคิดที่จะแก้ตัว” มันก็ไม่เป็นความจริง “เพราะบางปรากฏการณ์ในโลก เกิดขึ้นได้แค่ครั้งเดียว” อาจเป็นเพราะเวรกรรมของผมหรืออย่างไร หลังจากนั้นไม่นานแฟนผมผู้หญิงคนเดียวที่ผมที่ผมใช้เวลาคุยกับเธอวันละหลายๆชั่วโมงคุยกับเธอก็ทิ้งผมไป

ผู้หญิงคนเดียวในโลก ที่คุยกับผมเป็นคนแรกในชีวิต

สามารถที่จะคุยกับเธอได้ทุกเวลา โดยที่ผมไม่ต้องเตรียมบทพูดใดๆ
ไม่ต้องกังวลว่าเธอจะประทับใจหรือ ไม่ ไม่ต้องมีมุข ไม่ต้องมีคำหวานใดๆ

คนเดียวในโลกที่โทรมาหาผมเพียงแค่ฟังผมพูดประโยคเดิมๆ

สิ่งสุดท้ายในชีวิตที่แม่ผมเลือกที่จะทำคือ โทรศัพท์หาผมเพื่อฟังเสียงของผม

คนเดียวในโลกที่ไม่ว่าโทรศัพท์เธอจะโปรโมชั่นแพงแค่ไหนก็ยังโทรหาผม
“และคนเดียวในโลกที่เลือกคุยกับผมในวินาทีสุดท้ายในชีวิต”

วันนี้ผมเริ่มเข้าใจชีวิตมากขึ้น หลายๆอย่างที่คนส่วนใหญ่ทำมิได้หมายถึงสิ่งที่ถูกต้องเสมอไป เพราะตัวเราเท่านั้นที่เป็นผู้ต้องรับผลการ กระทำของเราเอง “เราจะรู้ว่าสิ่งใดสำคัญ ก็ต่อเมื่อเราต้องเสียมันไป” ทุกวันนี้ผมนั่งมองโทรศัพท์ รอ ที่จะตอบคำถามเดิมๆให้ผู้หญิงคนหนึ่งฟัง แต่ผู้หญิงคนนั้นคงไม่มีอีกแล้ว

กี่ครั้งที่ฝันดีดี ต้องดับจนสูญไป
กี่ครั้งที่ไร้แรงใจ ไม่เหลือกำลัง
กี่ครั้งที่ฉันทำไป กลับผิดไปทุกอย่าง
เกือบทิ้งชีวิตนี้กลางทาง ถ้าเพียงไม่ได้พบกับเธอ
ฟ้า...ฟ้ายังมีคำตอบ ให้ฉันรู้ซึ่งในหัวใจ
ถ้าทั้งชีวิตนี้ที่มันอ้างว้าง จะยังมีสักครั่งที่ได้อบอุ่นใจ
ทั้งชีวิตฉันที่มันผิดพลาดไป ถ้าแม้มีสักครั้งที่ทำถูก
ก็ครั้งเดียวครั้งนี้ที่รักเธอ บิ่งกว่าเคยรักใคร(ที่สุดในหัวใจ)
จากนี้มีฉัน...มีเธอ จะทุ่มเททุกอย่าง
สร้างสรรค์ภาพฝันเลือนลาง ให้เห็นเป็นจริง
เมื่อฟ้าให้ฉันมีเธอ เท่ากลับให้ทุกสิ่ง
และฉันก็รับรู้ความจริง ว่าชีวิตไม่สูญปล่าวแล้ว...

To.แม่จิณ ผู้เป็นที่สุดของหัวใจ

แสดงความคิดเห็น | ส่งเรื่องนี้ให้เพื่อน

อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 6
ลุงไมยราพ วันที่ : 12/08/2007 เวลา : 23.47 น.
http://www.oknation.net/blog/lungmai

เรื่องดี ๆ มีคุณค่าแก่การจดจำและบอกต่อครับ

ความคิดเห็นที่ 5
supameeh วันที่ : 08/08/2007 เวลา : 18.39 น.
http://www.oknation.net/blog/digitalmedia
เปิดโลกทัศน์ ดิจิตอลมีเดีย

เรื่องนี้ดีมากครับ ขอแถมให้อีก 1 vote
และคงจะแนะนำให้คนอื่นๆ มาอ่านด้วย

ความคิดเห็นที่ 4
มะอึก วันที่ : 07/08/2007 เวลา : 18.57 น.
http://www.oknation.net/blog/panakom

ก็จริงอยู่..สำหรับคนที่ชอบรำคาญพ่อแม่...
เรื่องนี้ดีมาก....

1 โหวตครับ โดนใจ

ความคิดเห็นที่ 3
delicoco วันที่ : 07/08/2007 เวลา : 13.52 น.
http://www.oknation.net/blog/delicoco

อ่านแล้วอึ้งไปเลย
คนเรามักมองข้ามคนที่รักเราอย่างจริงใจเสมอ
ไม่รู้ทำไมถึงเป็นอย่างงั้น!

ความคิดเห็นที่ 2
Supawan วันที่ : 06/08/2007 เวลา : 13.15 น.
http://www.oknation.net/blog/supawan

บอกรักเธอเถอะค่ะ บอกทุกวัน

ความคิดเห็นที่ 1
chao-oa วันที่ : 06/08/2007 เวลา : 13.12 น.
http://www.oknation.net/blog/chao-oa
<< ตะวันจันทน์เคลื่อนคล้อย คนก็แก่ชรา... แต่ไร้วีรกรรม >>

ไม่รู้จะพูดไงดี.. เฮ้อ!

"เจ้าโอ๋"

แสดงความคิดเห็น

ล๊อกอินเข้าสู้ระบบ คลิกที่นี่ | สมัครสมาชิก

ชื่อ:
อีเมล์:
เว็บไซต์:
ความคิดเห็น:

ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้ ห้ามทำ - การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้ - การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น สามารถทำได้ - เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน - การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์ ขอขอบคุณ OKNATION กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น 1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ 2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร 3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น 4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน 5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่" OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
		กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน