ขอบคุณภาพจาก : http://www.pixpros.net/forums/showthread.php?p=41581

“กรุณาปรับที่นั่งให้อยู่ในแนวตั้งและรัดเข็มขัดด้วยค่ะ”

เสียงนางฟ้าประจำเครื่องเจื้อยแจ้ว เครื่องพร้อมที่จะ Landing ไม่นานจากนั้นกัปตันนำเครื่องล่อนลงแตะพื้น Runway อย่างนุ่มนวล 

เราเก็บสัมภาระและตระเตรียมหนังสือเดินทาง ตลอดทางที่เดินออกจากทางเดินเพื่อไปตรวจเช็คหนังสือเดินทาง ฉันกับพี่ภูมิคุยกันถึงงานที่จะต้องติดต่อในคืนนี้ไปพลาง ๆ โดยพี่ภูมิให้ข้อมูลของคนที่เราจะต้องติดต่อด้วย

มิสเตอร์ชางที่พี่ภูมิเล่าให้ฟังมาตั้งแต่ก่อนการเดินทางและตลอดการเดินทาง เป็นนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ชาวเกาหลีใต้ สร้างอณาจักรธุรกิจของตัวเองขึ้นมาจากความว่างเปล่า และเติบโตอย่างสูงในช่วงปฏิวัติอุสาหกรรมของเกาหลีใต้ ก่อนผันตัวเองเข้ามาเป็นเจ้าพ่อธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ 

แน่นอนที่สุดเบื้องหน้าของธุรกิจยิ่งใหญ่ย่อมมีด้านมืดที่ผลักดันความสำเร็จ มิสเตอร์ชางยังเป็นเจ้าของเครือข่ายแรงงานเถื่อนที่เข้าสู่เกาหลีใต้ ซึ่งยังไม่รวมธุรกิจมืดอื่น ๆ ที่ฉันไม่อยากจะรับรู้ เพราะฉันเข้าใจดีว่า ในความชั่วย่อมมีที่มา และเพียงครั้งนี้ หากการเจรจาสำเร็จงานของฉันก็จะราบรื่น แต่หากไม่สำเร็จเราอาจจะไม่สามารถส่งคนไปยังโซลได้เลย นั้นหมายความถึงความมั่นคงของธุรกิจแรงงานเถื่อนข้ามชาติของพี่ภูมิอาจจะต้องล้มเลิกไป เหมือนเช่นหลาย ๆ เจ้าที่พยายามเข้าให้ถึงตัวมิสเตอร์ชาง

การติดต่อมิสเตอร์ชางมาร่วมธุรกิจไม่เพียงแต่เราจะมีเครือข่ายทางธุรกิจที่เพิ่มมากขึ้น และสามารถส่งแรงงานเถื่อนข้ามชาติได้มากขี้นแล้ว ในเรืองของเส้นสายรายทางเกี่ยวกับการตรวจคนเข้าเมืองของเราก็จะง่ายขึ้น 

พี่ภูมิพยายามที่จะติดต่อมิสเตอร์ชางมาตลอดโดยนำเสนอแรงงานก่อสร้างไทยชั้นดีราคาถูก เพื่อ Support  งานด้านการก่อสร้างธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ของมิตเตอร์ชางซึ่งกำลังต้องการแรงงานเถื่อนจากเมืองไทยในจำนวนที่แทบจะเรียกว่า “ไม่จำกัด” แต่กว่าจะผ่านด่านต่าง ๆ จนเข้าถึงตัวมิสเตอร์ชางช่างยากเย็น  และแน่นอน “ความเสี่ยงสูง ผลตอบแทนย่อมสูงตามมา” 

แล้วอยู่ ๆ วันหนึ่งพี่ภูมิได้รับการติดต่อจากมิสเตอร์ชางเพื่อนัดหมายการเจรจาต่อรอง แต่สถานที่ต่อรองกลับไม่ใช่ไทย และเกาหลีใต้ ที่ ๆ เรามาวันนี้จึงเป็น “ฮ่องกง” เราเสนอตัวเพื่อที่จะเป็นผู้ดูแลรับผิดชอบค่าใช้จ่ายทั้งหมดในการเจรจาครั้งนี้ แต่กลับได้รับการปฏิเสธจากมิสเตอร์ชาง โดยอ้างว่าในครั้งนี้มิสเตอร์ชางต้องมาติดต่อธุรกิจอยู่แล้ว และมีผู้ติดตามจำนวนมาก เพื่อเป็นเกียร์ติที่จะได้ติดต่อธุรกิจกันในอนาคตขอให้ทางเรารับน้ำใจจากทางเกาหลีใต้

“แก้ว อย่าให้พลาดนะงานนี้ พี่หวังไว้มาก เพราะถ้าเราพลาดเราอาจจะส่งแรงงานไปไม่ได้เลย เพราะว่ามิสเตอร์ชางแกค่อนข้างกว้างขวางในโซล”

พี่ภูมิยังคงกล่าวสำทับเมื่อก้าวผ่านการตรวจคนเข้าเมืองออกมาทางออกผู้โดยสารขาเข้า  เจ้าหน้าที่ของโรงแรมมายืนรอรับเราอยู่แล้วและเมื่อสัมภาระทุกอย่างถูกจัดเก็บเข้าที่เข้าทางเราจึงเริ่มเดินทางเข้าสู่เกาะเกาลูน 

โรงแรมที่เราเข้าพักนั้นเป็นโรงแรมระดับหรูของฮ่องกง อยู่ไม่ห่างจากถนนนาธานมากนัก การตกแต่งแบบวิกตอเรียนทั้งในส่วนของล๊อบบี้และห้องพัก เตียงหนานุ่มปรากฏอยู่ตรงหน้า ห้องแม้ไม่กว้างมากนัก แต่สไตล์การตกแต่งแบบมีรสนิยมบ่งบอกราคา ผนังข้างฝาถูกตกแต่งด้วยภาพเขียนของจิตรกรมีชื่อ วอเปเปอร์สีเลือดหมูแซมทอง ผ้าม่านหนาหนักสีเลือดนกกำมะหยี่ปิดทับผ้าม่านบางลายลูกไม้ละเอียดงาม พรมสีเดียวเข้มกว่าผ้าม่านเล็กน้อยหนานุ่มเท้า

ฉันเดินสำรวจห้องพัก ห้องน้ำกว้างขวางทั้งอ่างอาบน้ำมีขาแบบคลาสติก สุขภัณฑ์สีขาวมีสไตล์ถูกแยกสัดส่วนเปียกและแห้งออกจากกัน กลิ่นหอมรัญจวลของน้ำหอมปรับอากาศที่คลุ้งกระจายอยู่ในทุก ๆ อณูของห้อง ฉันวางข้าวของสัมภาระและจัดเสื้อผ้าที่จะต้องใช้ในคืนนี้ 

“แก้ว ภาษาดีนี่หว่า ไปทำงานกับพี่มั้ย”

พี่ภูมิถามฉัน หลังเห็นฉันสนทนาภาษาอังกฤษกับลูกน้องชาวเกาหลีของแก

“เสียใจพี่  มีงานทำแล้วพี่  นี่ก็จะมาบอกพี่เรืองนี้หละ เห็นพิมพ์มันไปบอกว่าพี่อยากให้มาช่วยงาน” ฉันเอ่ยถึงเพื่อนสาวของฉันซึ่งเป็นน้องสาวพี่ภูมิ

“หยุดเสาร์อาทิตย์ไม่ใช่เหรอ น่ะไปช่วยพี่หน่อยตอนนี้ขาดคน เห็นพิมพ์บอกว่าพาสปอร์ตแก้วสวย”

“ไม่เท่าไหร่หรอกพี่ ก็อยู่ ๆ แถวนี้หละ มีแค่ไปยุโรปแค่นั้น” ฉันถ่อมตน 

“เออนั้นหละ มาช่วยงานพี่หน่อย พี่ต้องการคนส่ง กับคนเจรจางาน รับรองไม่ให้เสียงานหรอก” พี่ภูมิยังคงต่อรอง 

“ไม่ไหวมั้งพี่ เดี๋ยวก็พาคนพี่ไปติดคุกเอาหรอกน่ะ” ฉันปฏิเสธ 

“เฮ้ย!! เห็นกันมานานแล้ว ไม่แน่ใจพี่ไม่ชวนแกหรอกน่ะ เอานะ เดี๋ยวไปให้พี่งวดหน้าเลย มีค่าน้ำร้อนน้ำชาให้น่ะ ค่าใช้จ่ายพี่ออกให้หมด  คนประสานงานพี่ก็มีให้ ไปเตรียมตัวได้เลย”  ฉันโดนหักคอจน

ได้งานแรกของฉันนั้นไม่มีอะไรมาก แค่พาคนงานสองสามคนผ่านเข้าประเทศเกาหลีใต้เท่านั้น  เกาหลีใต้ประเทศที่ขึ้นชื่อเรืองการเข้าประเทศยากที่สุดประเทศหนึ่ง พาสปอร์ตที่มีประวัติการเดินทางดี ๆ นั้นย่อมได้เปรียบในการเข้าประเทศนี้ เมื่อผ่านเข้าประเทศไปได้แล้ว เราจะเข้าพักในโรงแรมที่พี่ภูมิจัดเตรียมไว้ให้

ก่อนที่จะนำแรงงานเหล่านั้นไปส่งยังที่หมายในวันสุดท้ายของการเดินทาง เรื่องการจ่ายเงินรับเงินนั้นเป็นหน้าที่ของพี่ภูมิ แต่หากไม่สามารถผ่านเข้าประเทศได้นั้น สิ่งเดียวที่ทำได้คือ ต้องตามคนจากในเกาหลีใต้มาเคลียร์หรือไม่ก็ต้องเดินทางกลับ แต่ที่ผ่านมาฉันไม่เคยพลาด

.

ชายวัยกลางคนร่างท้วมเล็กน้อย ผิวขาวหน้าผากสูง มิสเตอร์ชางนั่งอยู่ตรงหน้าฉัน ท่าทางหน้าเกรงขามและสายตารู้เท่าทันจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าฉันทุกครั้งที่ฉันเริ่มเจรจา ฉันรู้ได้ทันทีว่ามันคือการประเมินตัวของฉันว่า ใจจะถึงพอที่จะสามารถร่วมทำธุรกิจกับเขาได้หรือไม่ ตลอดการเจรจาผ่านไปเราสบตากันตลอดการสนทนา เช่นกัน ฉันไม่ลดละ

มิสเตอร์ชางปรบมือและหัวเราะชอบใจอะไรฉันไม่ทราบได้ รู้เพียงแต่ว่าเรายุติการพูดคุยไว้เพียงเท่านั้น และฉันพอจะทราบว่ามิสเตอร์ชางพอใจกับข้อเสนอที่เราเสนอไป เพียงแต่ขอให้ร่วมรับประทานอาหารเย็นร่วมกันเสร็จสิ้นก่อนเท่านั้น จึงจะร่วมเซ็นสัญญาส่งคนงานร่วมกันมื้อเย็นมื้อนี้

มิสเตอร์ชางบอกแก่พวกเราว่าเป็นมื้ออาหารที่ดีที่สุดและถือเป็นสุดยอดอาหารของฮ่องกง ขอให้เราถือเสียว่าเป็นการรับน้ำใจจากเพื่อนใหม่ชาวโซล 

รายการอาหารที่เสริฟก็เป็นเหมือนโต๊ะจีนทั่ว ๆ ไป แต่เริ่มต้นที่ติมซำของฮ่องกงที่ขึ้นชื่อว่าอร่อยที่สุดในโลก ตามด้วยซุปหูฉลามเยื่อไผ่ปลิงทะเล และอาหารที่เสริฟเริ่มเป็นอาหารที่แปลกและหายากขึ้นทุกที ซึ่งฉันคิดว่าตลอดชีวิตนี้จะไม่มีวันลืม 

.

เมนูที่ไม่เคยคิดว่าจะได้กินก็มาปรากฏอยู่บนโต๊ะ อุ้งตีนหมีเจี้ยนซอส XO มิสเตอร์ชางมองฉันกินอาหารอย่างไม่วางตา โดยเฉพาะอาหารจานเด็ดจานนี้ สภาพของมันคืออุ้งตีนหมีทั้งตีนที่มีการตัดหั่นเป็นเหลียมเล็กพอเหมาะและถูกเจี้ยนราดด้วยซอส XO ถึงกระนั้นมันก็ยังไม่ทิ้งสภาพของอุ้งตีนหมีให้ปรากฏขึ้นตรงหน้า เมื่อเลี่ยงไม่ได้ฉันจึงจำเป็นต้องตักมันใส่ปาก แต่นั้นไม่ใช่นรกจริง ๆ

.

ในนั้นมีเต่าตัวกำลังเหมาะสามสี่ตัวเดินอยู่ในกะบะไม้ใบเขือง บนกระดองของเต่าเหมือนถูกเฉือนด้วยของมีคม เป็นริ้วราวกับฝาปิด บริการเปิดฝาที่ด้านบนของกระดองเต่าออก  เนื้อและไขมันสีขาวขุ่นขาวโชว์กลิ่นคาวคลุ้งออกมา

มิสเตอร์ชางใช้ช้อนจ้วงตักเนื้อจากภายในกระดองเต่าที่ยังคงเดินไปมาอย่างเจ็บปวด มันเดินสะเปะสะปะไปมา เขาตักเนื้อของมันออกมาและใส่ลงไปในแก้วเหล้าจีนแสนหอมใบนั้น และมองหน้าพวกเรา เป็นสัญญาณเชิญให้ลิ้มลองอาหารตรงหน้า

แทบจะทันที ฉันมองหน้าพี่ภูมิซึ่งตอนนี้หน้าขาวซีดเผือด แต่สิ่งที่ทนไม่ได้คือสายตาหยามหยันของมิสเตอร์ชาง ฉันตัดสินใจตักเนื้อเต่าในกระดองของเต่าโชคร้ายที่เดินมาทางฉันพอดีและทำตามมิสเตอร์ชาง แน่นอนเจ้าเต่าตัวนั้นพยายามเดินหนีคมช้อนที่ตักเข้าไปในเนื้อของมัน เช่นเดียวกับพี่ภูมิที่ดูเหมือนจะได้สติและพยายามใช้ช้อนตักเนื้อเต่าในใส่ในแก้วเหล้าทั้ง ๆ ที่มือยังคงสั่นเทา 

ฉันแทบไม่ได้รับรู้รสของอาหารจานและเหล้าแก้วนั้น รู้เพียงแต่ว่าความสะอิดสะเอียนเข้าเกาะกุมลำคอและได้ไหลผ่านลงไปยังกระเพาะ เต่าเคราะห์ร้ายยังคงเดินเวียนไปมาจนนิ่งสนิท มิสเตอร์ชางมองหน้าฉันอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเองนัก แต่ก็กล่าวขอบคุณเราด้วยอาหารพิเศษสุดของวันนี้ และกล่าวสำทับในทำนองที่ว่าการติดต่อธุรกิจในวันนี้จะสำเร็จหรือไม่ขึ้นอยู่กับการให้เกียร์ติในการร่วมรับประทานอาหารจานนี้ด้วยกัน

หลังเสียงสัญญาณปรบมือของมิสเตอร์ชาง บริกรชายหญิงต่างช่วยกันเข็นรถเข็นรูปร่างสี่เหลี่ยมซึ่งปิดไว้ด้วยไม้ทั้งสี่ด้านเข้ามา ข้างในมีเสียงเหมือนสิ่งมีชีวิตดิ้นขลุกขลักอยู่ข้างใน  ทันทีที่บริกรเปิดฝากล่องออกทุกอย่างกระจ่างแก่สายตา

.

.

.

หัวลิงตัวหนึ่งโผล่พ้นกล่องไม้ที่ด้านบนศรีษะถูกล้างทำความสะอาดและโกนขนจนเกลี้ยงเกลา ที่สำคัญ มันยังมีชีวิต มันดิ้นรนขลุกขลักอยู่ในกล่องที่มีไม้ปิดกั้นอยู่ และกรีดร้องด้วยเสียงแห่งความหวาดกลัว บริกรหนุ่มร่างเล็กหยิบอุปกรณ์ชิ้นหนึ่งขึ้นมา เมื่อเข้าเปิดสวิทเสียงหวีดหวิวแห่งความตายดังขึ้น บริกรขยัมีดไฟฟ้าที่อยู่ในมือ ด้วยความชำนาญเขาใช้มีดปาดวนรอบศีรษะลิงเคราะห์ร้าย และใช้มือหยิบกระโหลกมันให้เปิดออกมาอย่างง่ายได้

ไม่ทันที่อะไรจะเป็นอะไรพี่ภูมิลุกขึ้นจากโต๊ะและตรงดิ่งออกไปด้านนอกห้องรับรองโดยไม่มีคำกล่าวร่ำลา บริกรหญิงบรรจงรินเหล้าจีนอย่างดีวางลงบนชั้นข้าง ๆ ของหัวลิงที่ยังคงหวีดร้องด้วยความเจ็บปวดและหวาดกลัว มิสเตอร์ชางลุกจากที่นั่งเดินตรงมายังร่างลิงเคราะห์ร้ายและใช้ช้อนจวงตักสมองลิงสีเหลืองนวลใส่ในแก้วเหล้าทั้งสองใบ หนึ่งใบยื่นให้ฉัน ในขณะที่ลิงตัวนั้นยังคงร้องอย่างโหยหวล

ฉันมองหน้ามิสเตอร์ชางซึ่งส่งสายตาท้าทายมาที่ฉันอย่างไม่ลดละ ความพะอืดพะอมและปั่นป่วนในช่องท้องยังไม่จางไปจากกาย ฉันพยายามบังคับมือไม่ให้สั่นเทา และรับแก้วเหล้าแก้วนั้น เหมือนรับคำท้าทายจากมือมิสเตอรชาง ซึ่งขณะนี้มีรอยยิ่มเยาะอยู่ทั่วไปหน้า ฉันไม่รู้ว่าหน้าของฉันส่อกริยาแค่ไหนให้มิสเตอร์ชางรู้ แต่เหมือนมิสเตอร์ชางส่งสัญญาณอันตรายให้ฉันรู้ว่า หากฉันไม่รับเหล้าแก้วนั้นมาดื่มที่ฉันพยายามทำมาทั้งหมดในวันนี้จะเท่ากับเป็นศูนย์ซี่งฉันคงยอมไม่ได้แน่

ฉันก้มมองแก้วเหล้าตรงหน้า สมองสีเหลืองของลิงที่ค่อย ๆ สิ้นเสียงลงข้าง ๆ ฉันลอยฟ่องอยู่ในแก้วเหล้าอย่างดีตรงหน้านี้แล้ว

ฉันมองหน้ามิสเตอร์ชางอย่างรับคำท้า ทันทีที่ฉันกระดกเหล้าแก้วนั้นลงไป ฉันอยากจะร้องไห้และปล่อยโฮออกมาเสียจากตรงนั้น คลื่นแห่งความสะอิดสะเอียน ความปั่นป่วนเกิดขึ้นในท้องแทบจะทันที มือซ้ายกำแน่นจนปวดในขณะที่มือขวาวางแก้วเหล้าลงบนโต๊ะและแทบจะปล่อยมือจากแก้วเหล้านั้นในทันที

มิสเตอร์ชางปรบมือให้ฉัน และบอกแกฉันว่า

“ตกลงผมจะเซ็นสัญญากับคุณ แต่ต้องเป็นคุณเท่านั้นนะที่จะต้องดิวงานกับผม”

มิสเตอร์ชางพูดด้วยใบหน้าเรียบเฉย แต่แฝงด้วยการยอมรับ

“ค่ะ” ฉันแทบไม่ได้ยินเสียงตัวเอง แต่บังคับเสียงไม่ให้สั่น และกำกับกริยาไม่ให้เห็นความหวาดผวาในหน้าตน

หลังจากมื้ออาหารและได้เซ็นสัญญากับมิสเตอร์ชางแล้วตลอดทางกลับโรงแรมฉันแทบไม่พูดจากับใครเลย จนพี่ภูมิต้องถามว่า “แก้วไม่เป็นอะไรแน่นะ”

“ค่ะ” ฉันรับคำแต่ในใจภาวนาให้ถึงโรงแรมโดยเร็วทันทีที่เข้าสู่โรงแรมหรูขณะนี้ไม่เหลือความสวยงามให้ฉันได้หลงไหลและแลเหลี่ยวอีกต่อไป เปียนโนตัวใหญ่สวย นักร้องเสียงไพเราะ โคมไฟสไตล์ยุโรป ฉันเดินไปขึ้นลิพท์เพื่อตรงเข้าสู่ห้องพัก

.

ทันใดที่ฉันปิดประตูห้องพักและล๊อกกลอนแน่นหนาดีแล้ว ฉันตรงดิ่งไปยังสุขภัณฑ์สีขาวราคาแพงในห้องน้ำโดยทันที ฉันแทบจะอ๊วกเอาทุกอย่างออกมาจากลำคอ ทั้งล้วงทั้งควักให้มันออกมาได้มากที่สุด และสุดท้ายฉันปล่อยโฮออกมาเต็มเสียง น้ำตาแห่งความอัปยศที่ต้องทนแบกรับเอาไว้ตลอดค่ำนี้

เสียงสะอื่นสลับกับเสียงอาเจียนที่ดังขึ้นเป็นระยะ ฉันอ๊วกจนขมคอ จนไม่เหลืออะไรให้อ๊วกอีกต่อไป ปวดร้าวไปหมดทั้งตัว น้ำตาไหลนองหน้าเปรอะเปื้อนเครืองสำอางที่ฉาบทาไว้เป็นอย่างดีบนใบหน้า อ๊วกและร้องไห้จนหมดแรงไม่เหลือคราบของผู้หญิงที่โต๊ะอาหารมื้อค่ำวันนี้แม้นแต่สักนิด

สุดท้ายฉันกลับหมดแรงทรุดตัวลงนั่งร้องไห้อยู่กับสุขภัณฑ์ราคาแพงและหลับไปตลอดคืน

.

โดยมิได้สนใจกับห้องนอนและเตียงอันนุ่มสบายราคาแพงอีกต่อไป