พิมพ์หน้านี้
|
มาลัยดอกไม้ป่าบนหาดทราย
สีอะคริลิค ฉันเก็บ
ดอกไม้ แต่เช้าตรู่ ฉันรู้
ดอกไม้ มีความหมาย ฉันเก็บ
ดอกไม้ เพียงเดียวดาย ฉันกอบ
ดอกไม้ มากำนัล .......... ฉันร้อย
มาลัย ดอกไม้ป่า หยาดหยด
น้ำตา ก็ก่อกลั่น น้ำตา
มาลัย มารวมกัน เกินกลั้น
กดเก็บ ณ ห้วงใจ .......... มือกร้าน
งานเล อันเหนื่อยหนัก บรรจงถัก
ชุบช่อ ก่อพวงใหม่ จวบจวนสาย
ไม้ดอก คือมาลัย ที่ร้อยใจ
เจ็บช้ำ มาให้เธอ .......... ครบสามปี ที่รัก มาร้างร่าง สามปีที่
อ้าวว้าง ยังมองเหม่อ ยังแอบหวัง
วันหนึ่ง คงพบเจอ หวังว่าเธอ
กลับมา จากฝันร้าย .......... เกลียวคลื่นกลบ
ลบรอย เท้าย่างย่ำ มือกอบกำ
มาลัย แนบอกไว้ เดินดุ่มสู่
สุดโค้ง ของหาดทราย สู่จุดหมาย
คือที่ใคร เคยสบตา .......... สบตาฉัน สบตาเธอ ครั้งสุดท้าย ก่อนคลื่นยักษ์
กลืนเธอหาย ไปต่อหน้า สุดมือเอื้อม
ฉุดรั้ง ศพกานดา ประสพเหตุ
คลื่นพา ศพเจ้าไป ......... จนสามปี
ผ่านไป ไม่พบร่าง พี่ขอวาง
ดอกไม้ ไว้ได้ไหม ณ
หาดทราย ที่เคยกอด ยอดดวงใจ วางมาลัย
ที่ร้อยด้วย มือคนเล .......... จึงทอดร่าง
นอนราบ เคียงมาลัย เจ้าได้ยิน
บ้างไหม เสียงกล่อมเห่ เสียงเพลงกล่อม
บทเก่า ชาวตังเก แว่วว้าเหว่
เมื่อเจ้า จากพี่ไป .......... นานเพียงใด
บนหาดทราย ให้หลับฝัน ภาพเจ้านั้น
เดินมา เก็บดอกไม้ มาดอมดม
ชมชื่น ช่อมาลัย มากระซิบ
ข้างกาย ว่า...คิดถึง ......... ครบรอบสามปีโศกนาฎกรรมครั้งเลวร้ายที่สุด ในประวัติศาสตร์ของมวลมนุษยืชาติ วันนี้..ความโศกเศร้ายังเจือปนอยู่ในผืนน้ำ ผืนทรายและในจิตใจชีวิตริมอันดามัน สู่ปีที่สาม ข้าพเจ้ายังยินข่าวของผู้ที่แอบอ้าว"สึนามิ"เพื่อประโยชน์แห่งตน จำแลงมาในรูปแบบกิจกรรมต่างๆ เมื่อพวกเหลือบริ้นเหล่านั้นจากไป ความทรงจำอันโหดร้ายก็เข้ามาเกาะกุมจิตใจอีกตรั้ง ๐ ข้าพเจ้าเขียนภาพนี้หลังจากสึนามิไม่นาน เขียนภาพนี้เพื่อระลึกถึง ยามที่ผู้คนมีน้ำใจให้แก่กัน ไม่แบ่งชาติ ศาสนา ทุกคนคือเพื่อนกัน นั่นคือความงดงามท่ามกลางความโหดร้าย |
| << | ธันวาคม 2007 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | ||||||
| 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |
| 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 |
| 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 |
| 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 |
| 30 | 31 | |||||