๐. จากจุดนี้ ที่สูงสุด บนยอดภู

ฉันยืนดู แผ่นดิน อันกว้างใหญ่

สายน้ำนั้น ไหลลึก ไหลล่องไป

ดั่งสายธาร น้ำใจ ของแผ่นดิน

๐. แนวโกงกาง ชุ่มชื้น เป็นผืนป่า

แลลิบไกล สุดสายตา มิสุดสิ้น

เงาเมฆครึ้ม ทอดเงาทาบ ธรณิน

 ก่อนจะสิ้น แสงสุดท้าย ปลายนภา

๐. สกุณา บินว่อน ร่อนเวิ้งฝัน

ปีกรับลม อันดามัน ที่ทายท้า

เรียนรู้ อยู่รอด เรียนพึ่งพา

เอื้อคุณค่า สอดคล้อง กันและกัน

๐. ฉันยืนอยู่ หน้าเฟรม อันว่างเปล่า

มองออกไป ที่ขุน เขาลูกนั้น

สงบนิ่ง ยิ่งยง มานานวัน

ฉันนำมัน มาวาง สร้างจิตรกรรม

๐. สกุณา หลงฟ้า มาโฉบเฉี่ยว

เพียงพู่กัน ด้ามเดียว ก็ดื่มด่ำ

ตวัดปีก นกน้อย แทนร้อยคำ

ที่เพียรพร่ำ บรรยาย จากภายใน

๐. ลายลม พลบค่ำ ปะทะหน้า

วาดรอยต่อ ของเวลา จารึกไว้

วันที่มอง อย่างนก มองออกไป

เพื่อเข้าใจ ธรรมชาติ ธรรมดา

๐. ว่าคนเอย ตัวเจ้า ก็เท่านี้

จะแก่งแย่ง ชิงดี ใดนักหนา

เกียรติยศ ศักดิ์ศรี ล้วนอัตตา

ภาพมายา ลวงค่า ความเป็นคน

๐. ภาพมุมสูง สายตา ข้าเห็นต่าง

โลกเบื้องล่าง ลวงตา ให้สับสน

วันที่ใจ เจ็บล้า จวนอับจน

วันที่ข้า สับสน ในเส้นทาง

๐. เปลี่ยนมุมมอง ถอยมา เพื่อมองใหม่

มองมุมกว้าง ให้เข้าใจ ในทุกอย่าง
ปัญหามา ปัญญา มีลู่ทาง

จะสรรค์สร้าง หรือทำลาย ใช้ปัญญา

๐. จากจุดนี้ ที่สูงสุด บนยอดภู

ฉันยืนดู แผ่นดิน และแผ่นฟ้า

เส้นขอบเขต อยู่ที่ใด สุดสายตา

เส้นขอบฟ้า อยู่ที่ใด ไม่มีจริง