... ในบรรทัดฐานของความไม่เข้าใจ ...

พูดถึงเรื่องความเข้าใจของคนสองคน ... เลยหันมามองตัวเอง ... ว่า เราเข้าใจเค้าขนาดไหน ...
เราถามตัวเองซ้ำๆ ... กับคำถามนี้ ... แต่เรากลับไม่ได้คำตอบกลับมาเลย ...
เราจำได้ว่า เค้าก็เคยถามเรากับคำถามนี้เหมือนกัน
ตอนนั้นเราตอบไปว่า "สมองชั้นเข้าใจนะ แต่หัวใจชั้นไม่สามารถเข้าใจนายได้"
เค้าเลยสรุปว่า เราก็ไม่เข้าใจเค้าอยู่ดี ...มันก็อาจจะจริงอย่างที่เค้าว่าก็ได้นะ
เราปากก็พูดไปว่า เข้าใจ เข้าใจ ... แต่แท้ที่จริงแล้ว เราไม่ได้เข้าใจเค้าเลยสักนิดเดียว
เราอาจยัดเยียดสิ่งที่เราคิดว่าเค้าต้องการแต่สิ่งที่เค้าต้องการจริงๆ ไม่ใช่สิ่งนั้น ...
มันเลยเป็นความขัดแย้งที่ต่างคนต่างเก็บงำไว้ในใจเสมอมา
เพราะต่างคนต่างคิดว่า อีกฝ่ายนึงไม่เคยเข้าใจอีกฝ่าย
เราต้องการเวลาจากเค้า ... แต่เค้าไม่เคยให้เรา
เค้าอยากให้เราเข้าใจชีวิตเค้าว่าไม่ว่างเลย ... แต่เรากลับเรียกร้องเรื่องเวลา
เราเจ็บกับความเหินห่าง ... ในทางกลับกัน เค้าเจ็บปวดจากคำพูดของเรา ...
แม้เค้าจะพยายามอธิบาย ... เราก็ไม่เข้าใจ ...
ยิ่งระยะเวลาเนิ่นนาน ... คำพูดเราก็แรงใส่กันเรื่อยๆ
ไม่ต้องคิดเลยว่า จะมีใครง้อใคร ... เพราะ ต่างคนต่างถูกทั้งคู่ ...
ต่างคนต่างอ้างเหตุผลมากมายมาเพื่อหักล้าง

จนมันเกินที่จะเข้าใจ ... แม้ว่า มูลเหตุของเรื่องมันแค่เรื่องเล็กๆเท่านั้น
จนมันยากเกินที่จะแก้ไข ..

..............มันจะสิ้นสุดลงที่ใดเล่า...............