.

.

ประชาธิปไตยนั้นกินได้

.

.

.

หลังจากประชาธิปไตยนั้น ได้กินเฉพาะนักการเมืองและผู้มีอำนาจทั้งหลายมานาน นับแต่ปี ๒๔๗๕ เป็นต้นมา  ชาวบ้านและผู้คนชั้นกรรมาชนทั้งหลาย มองว่าประชาธิปไตยนั้นกินไม่ได้ กระทั่ง รัฐธรรมนูญปี ๒๕๔๐  ชาวบ้านถึงได้เข้าใจว่า ประชาธิปไตยนั้นกินได้

เพราะพวกเขามีโอกาสได้กินบ้าง เป็นครั้งแรก

เขาได้กิน ไม่ใช่เป็นเพราะว่ารัฐบาลที่ผ่านมาเป็นผู้ให้กิน แต่เขาได้กินเพราะว่ารัฐธรรมนูญ ปี ๒๕๕๐ ให้สิทธิเขาได้เลือก เขาได้เลือกพรรคที่มีนโยบายตรงกับใจที่เขาต้องการ นโยบายที่ทำให้พวกเขาได้มีโอกาสกินบ้าง ใช้บ้าง อย่างไม่เคยมีมาก่อน

ลองไล่เรียงดูเถิดว่า นโยบายที่เขาได้กินได้ใช้นั้นมีอะไรบ้าง

โปรดอย่าเข้าใจผิด ว่าผมกำลังฟื้นฝอยหาตะเข็บ

เพราะว่า ใครก็ตาม ที่ทำได้เหมือนอย่างนี้ เชื่อเถอะชาวบ้านเขาเอาทั้งนั้นแหละ

ท่านผู้อ่านที่เคารพ เราลองใช้หัวแม่เท้า จะซีกซ้ายหรือซีกขวาก็ตามเถิด พินิจพิจารณากันให้ถ่องแท้ อย่างใจเป็นกลาง อย่าตามกระแส แล้วท่านจะพบว่า เออ! มันเป็นจริง

มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ

น่าเสียดายใครหลายคน ในแวดวงการเมือง ที่พากันประสานเสียงว่า การทำให้ประชานิยมนั้นเป็นสิ่งไม่ดี เพียงเพราะว่า

พรรคการเมืองขิงแก่ นักการเมืองขิงแก่ทั้งหลายไม่เคยทำให้ประชาชนนิยมได้ อย่างรัฐบาลที่แล้ว ก็เลยต้องรีบพากันมาสกัด ดาวรุ่งที่พุ่งแรง เพราะถ้าปล่อยไว้ การเมืองแบบขิงสามัคคี ก็อาจถึงวันล่มสลาย

อันชาวบ้านร้านตลาดนั้น ชีวิตวันๆของพวกเขาค่ำเช้าก็เพียงหากินเลี้ยงปากเลี้ยงท้อง การที่จะได้รับการช่วยเหลืออย่างเป็นรูปธรรมจับต้องได้ จากภาครัฐนั้น หลายสิบปีที่ผ่านมา มันเหมือนกับว่าพวกเขาแทบไม่เคยพบ

วัฒนธรรมการซื้อเสียงมันเกิดขึ้นมาได้ ก็เพราะชาวบ้านเขาคิดว่า

ได้กินบ้างดีกว่าไม่ได้กินเลย เลือกพวกเขาไปแ..กกันสบายในสภา แต่ฉันคนเลือกเข้าไป ไม่ได้ แ...กด้วย

ก็เลยเอาแบบนี้แหละ

เลยกลายเป็นประชาธิปไตยที่กินก่อน โดยชาวบ้าน (กินก่อนเข้าสภา) กับประชาธิปไตยที่กินทีหลัง โดยนักการเมืองและผู้ปกครองทั้งหลาย (กินหลังเป็น สส.ในสภา)

เชื่อเถิดครับว่า ในที่สุดแล้ว ระบบการซื้อเสียงจะหมดไป ประชาธิปไตยของไทยจะสมบูรณ์ เมื่อคนไทยส่วนมากของประเทศ เขารู้ว่า

ประชาธิปไตยนั้นกินได้

เหมือนที่ตอนนี้ คนรากหญ้าทั้งหลายเขารู้ว่า การที่เขาได้รับโอกาสดีๆ ในความเท่าเทียมกันของมนุษย์ ได้รับการรักษาพยาบาล ได้มีโอกาสศึกษาในต่างประเทศ ได้มีโอกาสมีแหล่งเงินทุน ได้มีโอกาสอีกหลายอย่างที่พวกเขาไม่เคยมีโอกาสฯลฯ เหล่านี้ จนหลายคนประสานเสียงอย่างกระทบกระเทียบเปรียบเปรย แดกดันว่า

“ให้มันโกงกินกันไปเถอะถ้า ถ้ากูได้กินบ้าง”

จนทำให้หลายคนเป็นห่วงถึงจริยธรรม จะหดหายไปจากสังคมไทย ทั้งๆที่มันหายไปนานแล้ว คงเหลือแต่สังคมปากว่าตาขยิบกันทั้งนั้น

เชื่อเถิดครับว่า นี่เป็นประชาธิปไตยที่เรากำลังดึงคนรากหญ้าให้เข้ามามีส่วนร่วม อย่างมากมายไม่เคยมีปรากฏมาก่อน

อีกหน่อยเขาจะรู้ว่าเขาไม่จำเป็นต้องเป็นประชาธิปไตยที่กินก่อน แล้วปล่อยนักการเมือง เข้าไปกินลำพัง กับประชาธิปไตยที่กินทีหลัง อีกต่อไป

การขายเสียง ซื้อเสียงก็จะหมดไป เขาไม่ต้องกินเล็กกินน้อยตอนกากบาทอีก ต่อมจริยธรรมจะเกิดกับชาวบ้านและผู้คนทั่วไป เมื่อท้องอิ่ม เหมือนคนท้องอิ่มทุกวันนี้กำลังพร่ำเพ้อถึงจริยธรรมกัน

เขาจะเลือก สส.จากพรรค จากนโยบาย จากคนที่ทำประโยชน์ให้เขานั่นเอง

เชื่อไหมครับว่าคราวหน้า ถ้าพรรคไทยรักไทยได้มีโอกาสส่งผู้สมัครลงรับเลือกตั้งอีก ชาวบ้านก็ยังจะแห่กันมาเลือกอีก โดยแทบไม่ต้องซื้อเสียงเลย

เพราะเขาชื่นชมในนโยบายประชานิยม การทำงานที่จับต้องได้

และนี่จะเป็นปรากฏการณ์ที่จะทำให้ นักการเมืองและพรรคการเมืองทั้งหลาย ได้ใส่ใจสร้างนโยบายให้ประชานิยม เมื่อประชานิยมการเมืองก็ไม่ต้องซื้อเสียงอีกต่อไป

โปรดอย่าเอาความคิดของคนที่ทำธุรกิจแล้วอยู่บนซีกธุรกิจที่ต้องห้ำหั่นกัน มาฉกฉวยเอาโอกาสในการพูดเอามัน แล้วสกัดกั้นความจริง

โปรดอย่าเอาความคิดของคนทำธุรกิจการเมืองที่กลัวภาพของคนที่มาทำให้ประชานิยม แล้วเป็นศัตรูกันทางการเมือง มาขีดกรอบให้ความคิดถูกบีบอยู่กับ วงแคบๆของคนชั้นกลางกับคนชั้นสูงของประเทศ

เวลานี้

น่าจะเป็นโอกาสอันดี ในปีอันเป็นมหามงคลยิ่งครบรอบ ๘๐ พรรษาพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ที่ผู้กำลังปัดกวาดบ้านเมืองทั้งหลาย ได้ถือเอาโอกาสนี้ นำความคิดของประชาธิปไตยที่กินได้ นำความคิดที่จะทำให้ประชานิยมชมชอบ มาใสในรัฐธรรมนูญ ฉบับที่กำลังร่างกันอยู่นี้

อย่าคิดแค่การล้มล้าง อย่ามองแค่คนในเมืองหลวง อย่ามองแค่สื่อบางสื่อ โปรดมองให้รอบด้าน แล้วทำให้ชาวบ้านนั้นมีหวัง

อย่าทำลายความหวังของประชาชน ... อย่าทำลายประชานิยม

และช่วยสร้างสรรค์ให้...ประชาธิปไตยนั้นกินได้ครับ

อาทิตย์ ตุลาธาร

ร่วมแสดงความคิดเห็นที่นี่นะครับ

tulathan@hotmail.com

06/12/06