ผมตื่นขึ้นมาแต่เช้า (7 มีนาคม) รีบออกไปที่หน้าตลาดบางโหนด อ.ขนอม จ.นครศรีธรรมราชพร้อมกับลูกชายคนเล็กวัย 6 ขวบที่ขอติดตามไปด้วยเพื่อไปช่วยทำการล่าลายเซ็นชาวบ้านร้านตลาด ในหัวข้อ ร่วมกันรักษาไอทีวีกับพวกเรา ร่วมกันลงประชามติเพื่อให้สถานีฯยังคงออกอากาศต่อไปได้

ลูกชายของผมถึงแม้จะมีอายุเพียง 6 ขวบ ยังเรียนอยู่ชั้นอนุบาล 3 แต่แกก็รู้สึกภาคภูมิใจประสาเด็ก ที่มักบอกกับเพื่อนๆว่าเป็นลูกนักข่าวไอทีวี และเขาจะคอยดูข่าวทางทีวีตลอดเวลาที่อยู่บ้าน เพื่อจะดูว่าข่าวที่ผมเป็นคนทำ(ได้)ออกอากาศหรือไม่

บ่อยครั้งเวลาไปทำข่าว โดยเฉพาะข่าวที่มีโอกาสช่วยเหลือชาวบ้าน คนชายขอบของสังคมที่มีโอกาสน้อยกว่าคนอื่นๆ ผมมักจะหอบหิ้วลูกชายติดไปด้วย เพื่อให้เขาได้เห็น "งาน" ของพ่อ อยากให้เขาได้มีโอกาสซึมซับประสบการณ์การ"ช่วยคน"  ให้อยู่ในจิตสำนึก และรับเอาความรู้สึกอิ่มเอมใจกลับไปเป็นกำไรแห่งชีวิตที่ได้เกิดมาเป็นคนอยู่บนโลก

ผมเฝ้าย้ำคิดและย้ำทำให้ลูกเห็นเสมอมาว่า เกิดมาเป็นคนแล้วอย่าเบียดเบียนคนอื่น อย่าแสวงหาประโยชน์จากการมีเพื่อน และจงภูมิใจในการเป็นผู้ให้บริการผู้อื่นด้วยความเต็มอกเต็มใจ

หลังได้รับคำสั่งจากหัวหน้าศูนย์ข่าวภาคใต้เมื่อกลางดึกของคืนวันที่ 6 มีนาคม เรื่องการล่าลายเซ็นสนับสนุนสถานีฯผมก็มั่นใจว่าการตอบสนองต่อคำสั่งดังกล่าวมิใช่เรื่องยาก  และก็จริงดังว่า ทุกหลังคาเรือน ทุกๆร้านค้า และชาวบ้านทุกคนที่ผมเข้าไปยกมือไหว้สวัสดีและแจ้งความประสงค์ดังว่า ทุกคนที่ผมได้พบในเช้านี้ดูจะกระตือรือล้นที่จะร่วมเซ็นชื่อลงประชามติให้รักษาไอทีวีไว้อย่างเต็มอกเต็มใจ

คุณครูหลายคนที่ผมได้พบและต้องใช้เวลานานกว่าครึ่งชั่วโมงเพื่ออธิบาย "ข้อเท็จจริง"ในมุมมองของผมต่อการถูกยกเลิกสัญญาสัมปทานของสถานีฯ แต่ผมกลับจนปัญญาหาคำตอบไม่ได้สำหรับคำถามว่าทำไมการเรียกร้องของคนไอทีวีที่แสดงออกมาผ่านหน้าจอเหมือนการเป็นนักแสดงอาชีพที่กำลังตีบทโศกบีบอารมณ์คนดูให้รู้สึกสงสารเห็นใจ ดูมากๆเข้าชักรู้สึกเอียนถึงแม้ว่าจะเป็นเรื่องจริงก็ตาม

ร้านค้าบางร้านที่ผมเข้าไปขอลายเซ็นสนับสนุนก็กำลังเปิดช่องไอทีวีดูรายงานบรรยากาศการเรียกร้อง(??)ของพนักงาน(ประจำ) เห็นภาพการร้องห่มร้องไห้ฟูมฟายของผู้ประกาศข่าวสาวๆ การแสดงท่าทางเหมือนพระเอกมิวสิกวิดีโอที่กำลังอกหักรักคุดของบรรดาผู้ประกาศชายบางคน ทุกคนทำท่าเหมือนสิ้นหวัง หมดอาลัยตายอยากในชีวิตไปซะแล้ว ถึงแม้เจ้าของร้านจะยอมลงชื่อให้อย่างเต็มใจแต่ก็มิวายพูดจาค่อนขอดไปถึง "นักแสดงหน้าจอ" จนผมรู้สึกเขินแทน ได้แต่แสร้งๆพูดไปว่าคนเขาอยู่ในอารมณ์เสียอกเสียใจ อย่าไปเอานิยายอะไรนักเลยครับ

ครึ่งชั่วโมงแรก(หักเวลาที่ยืนอธิบายเรื่องยาวกับเหล่าคุณครูแล้ว) ผมรวบรวมรายชื่อสนับสนุนได้ 100 รายชื่อ ซึ่งถือเป็นเรตติ้งที่ดี เพราะไม่มีใครตอบปฏิเสธเลยสักคนเดียว มีเพียงตำรวจ(น้ำ)คนหนึ่งที่อิดออด กลัวมีผลกับงานราชการ(ตามความเข้าใจของท่าน)เมื่อผมเอ่ยปากขอให้ช่วยลงความเห็นสนับสนุน และอธิบายว่าเป็นความเห็นโดยอิสระ จะไม่เซ็นให้ก็ได้ ท่านก็ยอมลงชื่อสนับสนุนแต่ไม่วายย้อนถามว่าจะรวบรวม(ลายเซ็น)ไปทำไม ในเมื่อรัฐบาลก็ยึดสถานีคืนไปแล้ว หรือว่ากลัวจะตกงาน

ผมบอกไปเพียงว่า ผมกำลังทำเพื่อตรวจสอบความต้องการปกป้อง "อุดมการณ์ไอทีวี" จากชาวบ้านร้านตลาดซึ่งเป็นผู้เสพข่าวเท่านั้น หาได้เป็นเรียกร้องให้กับตัวเองหรือเรียกร้องให้กับสถานีฯซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าท่านจะเข้าใจหรือไม่ เพียงแต่ผมขออาศัยผลสำรวจนอกโพลที่ผมเดินเก็บข้อมูลมาประเมินด้วยตัวเอง--ก็เท่านั้น

ถึงนาทีนี้ ต้องยอมรับว่า สำหรับ "ชาวบ้าน" แล้ว ความนิยมในชื่อเสียงของไอทีวียังดีอยู่ "เต็มร้อย" ครับ ส่วน "ชาวเมือง" นั้น ผมชักไม่แน่ใจ