"สามทุ่มสี่ทุมเขายังไม่กลับบ้านเลยค่ะ  ฉันว่าเขา  เขาก็ไม่เชื่อ ไม่รู้จะทำยังไงแล้วค่ะ"

             "ผมเตือนเขา เขาก็ไม่ฟัง  เขาติดผู้ชาย ไปด้วยกันทุกวัน"

               เสียงตะโกนโหวกเหวกดังผ่านกระจกห้องฉัน ฉันวางปากกา ละงานบนโต๊ะ มองเห็นหญิงชายสูงวัยคู่หนึ่งกับครูปาน  เสียงของครูเบาเกินกว่าจะจับความได้

              "สวัสดีค่ะ คุณพ่อคุณแม่ มีอะไรให้ครูช่วยไหมคะ" ฉันเดินออกไปทัก

               ทั้งคู่แข่งกันพูดเสียงดัง ธชา ลูกสาววัย 17 กลับบ้าน  3-4 ทุ่มเกือบทุกวันตลอด 2 เดือนที่ผ่านมา  และมักมีเพื่อนชายรุ่นพี่ นักศึกษามหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งมาส่ง  พ่อแม่ไม่ชอบ ไม่ยอมให้เข้าบ้าน กลัวลูกเสียการเรียน

               ฉันปัดความรู้สึกว่าปัญหาของเด็กในเวลา 3-4 ทุ่มไม่ใช่หน้าที่ออกไป

               " คุณแม่อยากให้ครูช่วยเตือนลูกให้ใช่ไหมคะ" ฉันเห็นแววตาของความดีใจ

               " ใช่ค่ะ  คุณครูช่วยพูดให้หน่อยนะคะ ช่วยเตือนเขาให้หน่อย เขาเชื่อคุณครูค่ะ"

               ฉันเชิญทั้งคู่กลับมาที่ห้อง เพื่อลดความห่างเหิน ฉันเลื่อนเก้าอี้จากหลังโต๊ะมานั่งข้างๆแทนการนั่งประจันหน้า ปล่อยให้ทั้งคู่ได้พูดระบายความในใจ 

               " ฉันเป็นห่วงเขา ให้เขาทุกอย่าง อยากได้อะไรก็หามาให้ "

                " แล้วคุณแม่เคยบอกเขาบ้างหรือเปล่าว่าห่วงเขา รักเขาน่ะ? " ฉันถาม  คุณแม่หลบตาลง

                ฉันแนะนำทั้งคู๋ให้บอกหรือแสดงออกว่ารักและห่วงใยลูก แทนการดุว่าทันทีที่ลูกเข้าบ้าน แม้ว่าแรกๆอาจจะขัดเขินอยู่บ้าง และถ้าเป็นไปได้ให้เพื่อนชายมาช่วยทำรายงานที่บ้าน

                ก่อนลากลับ แม่เด็กเดินเข้ามาหาฉัน พูดเสียงดังพร้อมกับเขย่าแขนทั้งสองข้างของฉันอย่างแรง "คุณครูช่วยบอกเขาให้ด้วยนะคะ ว่าฉันรักเขา ฉันรักเขาจริงๆ"  

                 "หนูเบื่อ ! โทรศัพท์ก็ไม่ได้ ไปไหนกับใครก็ไม่ได้ หนูก็แค่ไปทำรายงาน พี่เขาเก่งคอมพ์ ม๊ากับป๊าเอาแต่บ่น"

                   ฉันเงียบ  เธอหยุดพูด  ก้มหน้านิ่ง        

                   " หนูอยากพูดอะไรกับครูอีก  ครูอยากฟัง "

                   เธอเริ่มร้องไห้   " หนูนอนร้องไห้ทุกคืน  ม๊ากับป๊า ไม่เคยรู้  ไม่เคยเข้าใจ เจอหน้าก็ปิดห้อง "

                   " แล้วหนูเข้าใจม๊ากับป๊าแค่ไหน "  เธอไม่ตอบ สะอื้นเบาๆ

                   “ หนูนอนร้องไห้ทุกคืน   ม๊ากับป๊าก็ปิดห้องนอนร้องไห้อยู่เหมือนกัน "

                  ฉันใช้เวลากว่า 2 เดือนในการลดช่องว่าง พยายามอย่างมากที่จะประสานให้ต่างฝ่ายต่างรู้ถึงความรักความปรารถนาดีที่มีต่อกัน   ฉันมักโทรศัพท์ไปที่บ้านเธอช่วงค่ำ   ธชารับสาย ตะโกนเสียงใส " ม๊า ป๊า ครูโทรมา " พ่อแม่คุยถึงลูกอย่างมีความสุข และ "คุณครูคะ บอกให้เขาช่วยกวาดบ้านถูบ้านบ้างซิคะ"

                  พบธชาอีกครั้งเมื่อต้นปี เธอวิ่งเข้ามาสวัสดี ตาเป็นประกายแจ่มใส 

                   " ไง..ยังเปิดศึกกับม๊าอีกรึเปล่า?" ฉันถามปนหัวเราะ                             

                  “ ยังทะเลาะกันเหมือนเดิมค่ะ  แต่หนูเข้าใจม๊า  หนูไม่ถือม๊าแล้ว"

                 “  เธอมีสิทธิ์ถือสาแม่เธอล่ะซิ” ฉันย้อนให้ เธอบิดตัวไปมา หัวเราะเก้อๆแล้ววิ่งกลับไปหาเพื่อน

                   หลังจากนั้น 2 สัปดาห์ พ่อแม่เด็กมาหาฉันที่ห้อง  ดูสงบเยือกเย็นลง ฉันรู้สึกได้ว่าทั้งสองเหมือนมีบางสิ่งจะพูด     

                    "คุณครูคะ จะมาบอกว่า ตอนนี้เขารู้แล้วล่ะค่ะว่าฉันรักเขามาก เขารู้แล้วค่ะ คุณครู”

                   ฉันรู้ดีว่า “ ความรักมีอยู่รอบตัวเรา อยู่ที่ว่าเราจะหามันเจอหรือไม่ ”  ระหว่างคนสามคนเขาเติมเต็มช่องว่างด้วยความรักแล้ว  แต่สำหรับอีกหลายๆคนที่ไม่รู้  เราจะบอกเขาหรือจะปล่อยให้เขาเติบโต  โดยรู้สึกปราศจากความรัก

.

.

 จาก  “ช่องว่าง” โดย ธมลวรรณ

วารสารประชาสัมพันธ์....... ตุลาคม 2545