ชีวิตฉันผูกพันกับพิกุลและลั่นทมมานาน  ด้วยว่าเป็นต้นไม้ที่มีอยู่ในวัด  ซึ่งตั้งอยู่ริมน้ำสุพรรณ  บ้านฉันอยู่ริมน้ำ  จึงถือว่าลานวัดเป็นแหล่งเรียนรู้และที่วิ่งเล่นอันไร้ขอบเขตจำกัดของความสุข   เว้นแต่เมื่อความมืดกำลังมาเยือนพร้อมกับแม่ที่ตะโกนเสียงหลง

    " หนูอยู่ที่ไหน  ท่าน้ำใช่มั๊ย ขึ้นมาเดี๋ยวนี้ ขึ้นมา " 

     ชีวิตฉันมีกติกาตั้งแต่เล็ก ไปวิ่งเล่นนอกบ้านได้ แต่ถึงเวลากลับก็ต้องกลับ และห้ามไปเล่นที่ท่าน้ำเด็ดขาด  ก้านมะยมที่ใบทุกใบถูกรูดทิ้ง  แต่ละก้านถูกมัดรวมกันจนแน่น ฟาดไปที่ขา  เจ็บไปถึงหัวใจ 

     ฉันร้องไห้สะอึกสะอื้น  " แม่ตีหนูทำไม แม่ตีหนูทำไม"  ฉันไม่เข้าใจ  ฉันกำลังสนุก ฉันร้องไปถามไป    ถึงบ้านแล้วฉันยังสะอื้นตัวโคลง     ได้ยินเสียงแม่ร้องไห้เบาๆ ก่อนเดินหายไปหลังบ้าน   

     ฉันเห็นคนจมน้ำตายติดต่อกันมา 4-5 ปี แล้ว และมักเกิดกับคนที่มากับเรือบริษัท หมายถึง เรือจากเมืองอื่นที่เข้ามาขายสินค้าที่นี่ หรือไม่ก็กับคนกรุงเทพที่ตามเพื่อนมาเที่ยวสุพรรณ  พวกนี้ชอบกระโดดน้ำ  หวังว่ายข้ามฝั่งแม่น้ำที่ดูเหมือนแคบนิดเดียว แต่ ไม่เคยไปถึงสักที

      "อย่าออกไป ! อย่าไป ! กลับมาเดี๋ยวนี้ เดี๋ยวติดตา"    แม่ห้ามฉันไม่เคยอยู่ คืนนั้น ฉันร้องไห้จ้ากลางดึก อ้อมแขนอันอบอุ่นของแม่เรียกขวัญฉันกลับมาอีกครั้ง

     " จะนานอีกกี่ปี "

     " ต้องมีอีกล่ะ "

    " เขามาเอาไปแทนกัน "   เสียงของความหวาดกลัวและสงสัยดังขึ้น

      ฉันเห็นหลวงพ่อโปรยบางสิ่งลงไปในแม่น้ำ  "พอทีเถอะ   สงบเสียที "

     "หลวงพ่อเอาข้าวสารมาซัด" เสียงใครบางคนพูดขึ้น   ฉันไม่เข้าใจความหมาย  แต่รู้สึกอบอุ่นใจเหลือเกิน    น่าแปลก ไม่เคยมีคนจมน้ำตายอีกเลย

       ริมน้ำสุพรรณวันนี้  สายน้ำยังคงไหลเอื่อยๆ    สอดรับกับความเรียบง่ายและอ่อนโยนของชาวบ้าน    เรือจ้างยังผูกพันชีวิตคนสองฝั่งไว้อย่างเหนียวแน่น      ปลาท่าน้ำหน้าวัดนับหมื่นตัวยังคงรอคอยอาหารจากคนมาเยือนและหยิบยื่นให้   พร้อมกับความสุขที่พวกเขาได้รับกลับคืนไป

        วันใดที่ฉันอยากเล่นคนเดียวเงียบๆ    เข็ดขยาดจากก้านมะยม   ฉันจะก้มๆ เงยๆ เก็บดอกพิกุลที่ร่วงหล่นบนดิน หยิบใส่กำมือ   เดินสูดกลิ่นหอมอ่อนๆ ไปเรื่อย    เบื่อก็วางลง  หาของเล่นใหม่  หากวันใดได้สักหนึ่งกำมือ และอยากกลับบ้านเลย  วันนั้นฉันจะได้สร้อยข้อมือ"พิกุลแก้ว"   ที่แม่ร้อยให้บ้าง    ฉันร้อยเองบ้าง  

        ลั่นทม เขาว่าไม่นิยมปลูกตามบ้านเพราะจะทำให้ระทม  แต่ฉันเห็นที่วัดมีอยู่หลายต้น    ฉันเก็บ  ประดิษฐ์ประดอย ใช้เล็บจิกเบาๆ ที่กลีบดอกทุกกลีบ    เจาะเป็นรูเล็กๆ  พับกลีบไปด้านหลังสอดไว้ที่ก้านดอก   ได้ดอกลั่นทมรูปลักษณ์แปลกๆ ตามจินตนาการ

        พิกุล  ดอกไม้เล็กๆ กลิ่นหอมนาน แม้ดอกจะแห้ง เปรียบเหมือนผู้หญิงที่โรยราตามวัยแต่คงงดงามด้วยความดี

        ลั่นทม  ระทม ชีวิตที่อบอวลด้วยความสุข  ย่อมคละเคล้ากับความทุกข์เป็นธรรมดา

       กลับมาสุพรรณครั้งนี้  ฉันมาพร้อมความทุกข์ที่เก็บซ่อนไว้ในใจ  อยากปล่อยน้ำตาให้ไหล โดยไม่ต้องมีใครเห็น

       เสียงแม่พูดเบาๆ

     " ไปนั่งเล่นริมน้ำซิลูก  "

.

.

.

.

บันทึก " คิดถึงแม่ "