“  เธอแน่ใจนะว่าครูเขาจะยอมรับได้ ”

  “ ไม่เกี่ยวว่าใครจะยอมรับ  ไม่ได้มาเล่นการเมืองในที่ทำงาน ” 

ฉันตอบคำถามและทิ้งมันไว้ ก่อนเดินหันหลังออกจากห้องนั้น 

    ปัญหายาเสพติดในสถานศึกษาเมื่อสิบปีที่แล้ว เป็นปัญหาระดับชาติ 

ท่ามกลางความรุนแรงของปัญหา หมอ ครู ตำรวจ พระ  ชุมชน ผู้ปกครอง

ทุกภาคส่วนต่างร่วมมือป้องกันและแก้ไขปัญหา  ครูมีภาระเพิ่มขึ้น 

สอนหนังสือ(ก็สอนคนนั่นแหละ) และยังต้องเป็นผู้เรียน  เรียนรู้ให้เท่าทัน

ปัญหา ต้องรู้แม้กระทั่งว่าปลายปลอกปากกา ชายกางเกง  รอยพับขอบ

ถุงเท้าล้วนเป็นที่ซุกซ่อนเม็ดยามหาภัยนี้ได้           

   “  ถ้าจะเล่นเรื่องนี้  ก็เท่ากับยอมรับว่ามี   ชื่อเสียงโรงเรียนล่ะ ? ”

  “  โธ่ ! พี่ น้ำพริกน่ะ เปิดฝาชีออกมา บางคนก็ว่าหอม บางคนก็ว่าเหม็น "     

     คนเป็นพ่อแม่ที่ลูกเกี่ยวข้องกับยาเสพติด ไม่ว่าจะขาย  จะเสพหรือ

ทั้งขายทั้งเสพล้วนมีความทุกข์แสนสาหัส   คนมี  คนจนมีโอกาสเท่ากัน

ถ้าครอบครัวขาดความรัก ลูกไม่มีภูมิคุ้มกันที่ดี   และเมื่อถึงวันนั้น  

พ่อแม่จะหวังพึ่งใคร ถ้าไม่ใช่ครู

    “ กว่ามาลัยจะหมด ผมกลับมาบ้านก็สี่ทุ่มแล้วครู”

    “ แล้วมันเกี่ยวกับพบหน้าลูกตอนเช้าไม่ได้ยังไงคุณพ่อ” ฉันถาม

ฉันควรควบคุมน้ำเสียงได้มากกว่านี้

     “ ตีสี่ผมก็ออกขายแล้ว เขายังไม่ตื่นเลย ” พ่อเด็กตอบขณะละสายตา

จากฉัน มองออกไปนอกห้อง   ฉันเห็นความทุกข์ที่แฝงอยู่ในนั้น

       คนที่อยู่ใกล้กันทั้งวันและคืนก็อ้างว้างได้ ถ้าไม่อาทรห่วงใยกัน  

คนอยู่ไกลกันก็อบอุ่นได้  แค่ใส่ใจ  บอกความคิดถึง  ถามไถ่ทุกข์สุขกัน

    “ ครู จะให้ผมทำยังไง แม่เขาก็ไม่ค่อยมา ไปมีลูกใหม่กับทางโน้น” 

เขาถามปนตัดพ้อ

   “  ลูบหัวขณะที่เขาหลับนั่นแหละ  ลองดูนะคะ คุณพ่อ ”  ฉันลดเสียงลง

     ยังไม่สายเกินไปสำหรับกวิน  เขาเข้าไปอยู่ในวงจรขาย  ยังไม่ถึงขั้นเสพ

แต่สังเกตได้จากพฤติกรรมหนีเรียน ผลการเรียนต่ำ มาโรงเรียนสาย 

กลับบ้านไม่ตรงเวลา  หากต้องให้พักการเรียน  เด็กจะอับอายเพื่อนบ้าน 

หากไล่ออก   เด็กจะยิ่งอ้างว้างมากขึ้น และเป็นภาระสังคมเพิ่มขึ้น 

แต่ถ้ามาเรียนได้ตามปกติ  ระเบียบก็ไม่ใช่ระเบียบอีกต่อไป

    “ ให้ลูกไปบวช  ขอลาเรียนสัก 1 เดือน ดีมั๊ยคะ  คุณพ่อ? ” 

    “ โรงเรียนไม่ไล่ลูกผมออกนะครับ ”

.

                                             .........                                             

   “  ใครกัน เข้ามาซิ ”  ฉันเรียกเณรสึกใหม่ ด้อม ๆ มอง ๆ ที่หน้าประตู

       เธอเข้ามา  คุกเข่านั่งที่พื้นข้างเก้าอี้  ฉันจำภาพนั้นไม่ลืม ศรีษะเธอ

สูงกว่าที่วางแขนเก้าอี้ของฉันแค่สองคืบ  เธอเบียดตัวมาใกล้แขนฉัน

   “ ว่าไงลูกชาย ” ฉันพูดขณะ เอื้อมมือโอบไหล่...  

    “ ครูจำผมไม่ได้ใช่มั๊ยครับ ?” 

   “ จำได้ว่าลูกครู แต่จำชื่อไม่ได้ เป็นร้อยนะ  บรรพชาสามเณรภาคฤดูร้อนน่ะ”

    “ ไม่ใช่ครับ ผม..ที่เคยขายยา แล้วครูให้ผมไปบวชไงครับ”

     จากเธอที่เคย หน้าตาหมองคล้ำ ผอมเซียว  วันนี้หน้าตาผ่องใส 

เธอส่งห่อกระดาษบรรจุของหนักบางอย่างให้ฉัน

    “ เงินครับ  พ่อบอก ให้เอามาให้ครู”

    " เงินอะไรล่ะลูก”

   “ ก็เงิน   ที่ตอนนั้นผมขายไงครับ”

       เธอพูดพลางเทเหรียญห้าบาท สิบบาทออกจากห่อ อย่างภาคภูมิใจ

เสียงเหรียญกระทบกระจกโต๊ะ  เหรียญแล้ว เหรียญเล่า มันดังและนานพอ

ที่ฉันจะจำเรื่องราวต่างๆได้   ฉันขยี้ศรีษะเธอแรงๆ  หัวเราะเบาๆ

  “  ครูครับ   เทอมนี้ผมมาเรียนได้ใช่ไหมครับ? ”

      ฉันอยากขอบคุณพ่อของเด็กและเพื่อนครู ทั้งทีมนำ ทีมทำ ทีมประสาน

โรงเรียนของเราจึงเป็นโรงเรียนสีขาวได้….สำหรับเด็ก ฉันไม่เคยรีรอที่จะให้

คำชมเชยและคำตอบที่ทำให้เธอยิ้ม  เดินตัวปลิวออกจากห้องไป

      แต่เงินนี่ล่ะ ฉันยังลังเล มันควรจะไปอยู่ที่ไหนที่เหมาะสมที่สุด

.

                                                  .......

         “ หลวงพ่อคะ  ช่วยรับเงินบริจาคนี้นะคะ เป็นเงินของเด็กที่ไร้เดียงสา

ไม่มีทางเป็นเงินของโจรหรอกค่ะ ”

           ฉันก้มกราบหลวงพ่อ  ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมอง  หวังว่าจะมีคำตอบ

กลับมา   

        ฉันเห็นดวงเนตรของพระพุทธรูปประจำโรงเรียน ฉายแววเมตตา  

ดูเหมือนจะมีรอยยิ้มบางๆ มากกว่าวันก่อนๆ  สีเหลืองทองขององค์พระ

เป็นรัศมีส่งประกายความสุขให้ฉันเช่นเคย

        เสียงเหรียญห้าบาท สิบบาทกระทบกับฐานตู้รับบริจาค เหรียญแล้ว

เหรียญเล่า มันดังและนานพอที่จะสะท้อนเรื่องราวของเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ 

ที่ครั้งหนึ่งเคยพลัดหลงเป็นเหยื่อของสังคมฟอนเฟะ     

      เสียงเหรียญสุดท้ายจบลงพร้อมๆกับร่องรอยในอดีต ที่ฉันหวังว่าทุกคน

จะลืมและให้โอกาสเธอกลับมามีชีวิตใหม่ที่สดใส  ได้เรียน ได้เล่นกับเพื่อน

ของเธอ  ในโรงเรียนของเธอ.

.

.

.

.

.

.

.

บันทึกของธมลวรรณ

2542-2544