ฉันบิขนมปังปอนด์ที่ออกจะแข็งกรอบไปสักนิดเป็นชิ้นเล็กๆ  โยนให้ปลาท่าน้ำหน้าวัด เพื่อจะได้กระจายให้ปลาได้มากที่สุด    แต่เพราะจำนวนปลาที่มาก  น่าจะเป็นหมื่นตัว  แม้จะมีนักท่องเที่ยวมากันไม่ขาดสาย  อาหารปลาก็ไม่น่าจะพอเว้นแต่มันจะได้อาหารจากธรรมชาติ

           ความต้องการกับความเป็นจริง ห่างกันนัก...

           เสียงโครมของปลานับร้อยกระโดดกระแทกน้ำพร้อมน้ำที่กระเด็นมาโดนหน้าและตัวฉัน  ทำให้ฉันต้องหันไปมอง   ฉันได้ยินเสียงหัวเราะของคนกลุ่มหนึ่งกับความสุขที่ได้โยนขนมปังทั้งก้อนให้ปลาได้ลำบากลำบนแย่งกันกิน

        ฉันเว้นระยะ...นั่งทอดสายตาไปยังเรือจ้าง  มันทำหน้าที่อย่างดี  ในการนำความต้องการของคนสองฟากฝั่งให้ไปสู่จุดหมายปลายทาง....

       ชีวิตของคน หากระยะห่างระหว่างความต้องการและความเป็นจริงมีมากเท่าไร  เงาของความทุกข์ก็จักบดบังความสุขมากเท่านั้น

      พ่อแม่คาดหวังจากลูก...ลูกทำไม่ได้  ก็เป็นทุกข์

      คู่ชีวิต คาดหวังให้อีกฝ่ายเป็นอย่างที่ต้องการ... หากไม่ได้...ก็เป็นทุกข์

      ความรักหากหวังครอบครอง เป็นไปไม่ได้.. ก็เป็นทุกข์

    " คุณลุงขา หนูขอขนมปังอีก 2 ก้อน และนี่ด้วยค่ะ " ฉันชี้ไปที่อาหารปลาสำเร็จรูปเม็ดเล็กๆสีดำ ..อาหารชนิดนี้เวลาโปรยให้ปลา ปลาสวายจะหลบไป   สนองความต้องการของปลาเข็มตัวเล็กตัวน้อยได้มากทีเดียว

    "เออ...คุณลุงขา   ลุงเอาไม้กวาดหยักไย่ลงหน่อยก็ดีนะ    มันเอียงไปบังรูป ร 5 นะลุง"

     สำหรับสังคมที่แก่งแย่งชิงดีกัน เสื่อมโทรมลงไปทุกวัน เราปลุกจิตสำนึกเด็กให้รู้ดี ชั่ว อย่างเดียวไม่พอ จิตสาธารณะ ที่พร้อมจะเสียสละ ลงมือคิด ทำเพื่อคนอื่น จำเป็นมากขึ้น

.....แต่เราไม่อาจรู้ได้ว่าความต้องการที่จะหล่อหลอมคนรุ่นใหม่จะต้องอีกกี่รุ่น...จึงจะเป็นจริงได้

   ธรรมชาติ คำนี้มิใช่แค่ แม่น้ำ ภูเขา อากาศ   ธรรมะ ธรรมชาติ   ความหมายของมันคือ "ความจริง"

   " นี่ ได้ยินว่า เมื่อคืน มหา...วัดฟากกะโน้น โดนตำรวจเรียกรถ ตอนตีสอง เขาว่าเจออยู่กะสีกาเลย ไม่ต้องสึก แต่จะเอามาฝากวัดเรา เจ้าอาวาสก็..."

  " โอ้ะ เจ้าอาวาสเราก็ยอมตามเคย นี่ก็จะหาเงินสร้างโน่นสร้างนี่อีกแล้ว เงินมันหาง่ายซะเมื่อไร "    เสียงชาวบ้านวิพากษ์พระดังพอได้ยิน

 .. หากความต้องการให้วัดกลายเป็นแหล่งท่องเที่ยว  จุดมุ่งหมายแท้จริงของพุทธศาสนาจะเป็นเช่นไร ทำอย่างไรจึงจะเชื่อมโยงสองสิ่งเข้าด้วยกันให้ได้

     เสียงเปาะแปะ เปาะแปะ ดังกระทบหลังคาแพให้อาหารปลา  ฉันลังเล   จะวิ่งเลยดีไหม       หากมัวรีรอกว่าจะถึงบ้าน  แม้วิ่งไปก็ยังเปียกแน่นอน

     ความรัก.... ฉันโชคดีที่เธอมอบให้  มันช่างพอดีกับความต้องการของฉัน  และความเป็นไปได้ของมัน  เธอให้ฉันเท่าที่เธอจะสามารถ...  ฉันรับได้เท่าที่ฉันเป็น...

     ฉันตัดสินใจขว้างขนมปังก้อนสุดท้ายทั้งก้อนลงแม่น้ำ  หันหลังเตรียมวิ่ง   เสียงโครมของน้ำดังพอที่ฉันจะหันหลังกลับไปมอง   ปลาเป็นร้อยกับขนมปังก้อนเดียว ...ความรักที่เธอให้ไม่ใช่เช่นนั้น....

    น้ำกระเด็นเปียกหน้าและตัวฉัน...   ไม่มีเสียงหัวเราะของใคร  ไม่มีแม้แต่ของตัวฉันเอง     นอกจากรอยยิ้มบางๆ....

    ฉันวิ่งฝ่าสายฝนกลับบ้าน    พร้อมน้ำตาแห่งความสุขกับการตัดสินใจ ..อีกครั้งหนึ่ง..

*

*

*

*

บันทึกของธมลวรรณ