A torn jacket is soon mended ,  but  hard  words  bruise  the  heart of a child.

 ข้อความนี้อยู่บนโต๊ะฉัน  ฉันอ่านมันทุกวัน  ความหมายของมัน  ฉันแปลและซ่อนไว้ข้างล่าง

                                              ..........

       "   เสื้อยับเยินขนาดนี้เธอไปให้ใครล้วงมา " เสียงครูใจร้ายกระแทกคำถาม

           เด็กสาวมัธยมต้นก้มหน้านิ่ง

      "    ฉันถามว่าเธอไปให้ใครล้วงมา เธอไม่ได้กลับบ้าน  แม่เธอบอก " ครูใจร้ายกระหน่ำอารมณ์ สายตาคาดโทษ

      "    เปล่า ก็แค่ไปค้างบ้านเพื่อน  เพื่อนผู้หญิง  ก็ไม่มีเสื้อใหม่ใส่ "  เด็กตอบเสียงแข็ง  ท่าทางไม่ยี่หระ

                                                  ........

        พ่อแม่เลี้ยงลูกแบบดุด่า ตบตี  ก้าวร้าว  และตั้งใจโทรศัพท์มาหาครูใจร้ายโดยเฉพาะ   โดยเชื่อว่าต้องครูแบบนี้จึงจะได้ผล  หารู้ไม่ว่าความอ่อนโยนเท่านั้นที่จะสยบเด็กที่ก้าวร้าวได้

        คำว่า " ฝ่ายปกครอง" เหตุใดเด็กจึงกลัวนักหนา  เพราะบางความคิดที่ว่า  ครูต้องลุย ต้องดุ ต้องเคร่งครัด  เจ้าระเบียบ  ยิ่งดุด่า บ่นก่นว่าได้นานเท่าไรยิ่งถือว่าเก่ง

        ครูเคยเข้าใจบ้างไหมว่า  อบรม   อบจนหอม  รมจนเข้าที่  นั้นเป็นอย่างไร

       เมื่อ 9 ปีที่แล้ว  ฉันเลือกที่จะนั่งตรงนี้  เป็นผู้หญิงคนแรกและคนเดียวในรอบ 50 ปีของโรงเรียนแห่งนี้  ฉันไม่รู้ว่าฉันเก่งหรือไม่  เมื่อเทียบกับผู้ชาย  แต่ที่ฉันมั่นใจคือ ความเข้าใจเด็กอย่างลึกซึ้ง  ความอ่อนโยนที่ฉันจะต้องถ่ายทอดไปสู่เด็กที่ขาด  เหล่านี้ให้ได้   และฉันทำได้มากกว่าผู้ชายหลายคน  

      ฉันบอกเด็กหน้าเสาธงว่า สำหรับฉัน คำว่า ปกครอง มาจาก ปกป้อง และคุ้มครอง ฉันบอกเพื่อนครูว่า ฉันถือว่านี่เป็นงานสังคมสงเคราะห์    กล่าวแค่นี้ทุกคนควรรู้แนวทางที่จะทำงานร่วมกับฉันแล้ว

       ต้องไม่ลืมว่า เด็กที่มีปัญหา เข้ามาห้องนี้ ไม่ว่าจะปํญหาใด เสพยา หนีเรียน ชู้สาว ลักขโมย ทะเลาะวิวาท ซึมเศร้า  เหงา  อยากตาย.. มีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกันในตัวเด็กคือ ขาดความนับถือตัวเองไม่เคยคิดว่าตนเองมีค่า มีดีอะไร สำหรับใคร

        แต่ทำไม  ครูใจร้ายคนนี้ ไม่ยอมเข้าใจ

                                            ..............

     "  กระโปรง ไหนลุกขึ้นซิ ลุกขึ้น "

     "  จีบตื้นแบบนี้  สั้นแบบนี้ มันถอดง่ายรึไง " 

       ฉันลอบมองเด็กอีกครั้ง  ยังเห็นแววตาแข็งกระด้าง   รู้สึกอึดอัดบอกไม่ถูก  แต่แปลกกลับนั่งนิ่ง ก้าวเท้าไปหาเด็กไม่ได้

    "   ถุงเท้า ใครใช้ให้เธอใส่ลอนใหญ่มา รู้มั๊ยว่ามันต้องลอนเล็ก ยาว  เธอต้องพับชายลงมารอบหนึ่งและพับตามอีกรอบได้ "

     "  ถอดมา ถอด ฉันบอกให้ถอด "  ครูยังคาดคั้นกับเด็ก และเชื่อว่าเด็กจะดี ต้องทำให้อับอาย  

       เด็กเหลือแต่รองเท้านักเรียนกับเท้าเปล่าเปลือย   ฉันนึกไม่ออกว่าเด็กจะเดินอยู่ในโรงเรียนทั้งวันอย่างไร  และเมื่อไปยืนรอรถเมล์ หรือขึ้นรถกลับบ้านเธอจะทำอย่างไร

    "   ผม.. ไปหยิบกรรไกรมา "

    "  มา ให้ไปตัดดีดีไม่ชอบ ฉันตัดให้ "

       ฉันเห็นเด็กถูกตัดผม  เว้าๆแหว่ง ๆ   เธอยืนนิ่ง   น้ำตาเริ่มไหล  สะอื้นหนักขึ้นเรื่อยๆ   นาทีนี้ฉันรู้สึกน้ำตารื้นขึ้นมา  หายใจไม่ค่อยสะดวกกับการอยากร้องไห้และต้องข่มน้ำตาไว้    

        ฉันอยากดึงเธอมากอด  อยากร้องไห้พร้อมๆ เธอ  อยากบอกว่าครูเข้าใจเธอ

        อยากบอกเธอว่า เธอต้องเข้าใจพ่อแม่เธอนะ  หาเช้ากินค่ำ  เรียนน้อย  ไม่รู้หรอกว่าจะบอกว่ารักเธออย่างไร ทั้งๆที่รักเธอมาก   อยากบอกเธอว่า ครูใจร้ายคนนั้น  อยากให้เธอได้ดี  แต่ไม่รู้วิธีที่เหมาะกับเธอ  แต่ฉันก็ไม่ได้ทำ ฉันรู้สึกอึดอัดที่ไม่ได้ทำอะไร

                                                 ........

  กริ้งงงงง ...

  เสียงกริ่งอัตโนมัติบอกเวลาเรียนดังจนฉันสะดุ้งสุดตัว

   ยังพอได้ยินเสียงครูใจร้ายทิ้งท้าย " โชคดีของเธอ ฉันต้องรีบไปสอน..."  ก่อนจะก้าวออกไปจากห้องปกครองอย่างขุ่นมัว

  ฉันยังคงแอบมองเธอห่างๆ   เห็นเธอเดินก้มหน้าร้องไห้  ออกไปจากห้องปกครองอย่างเดียวดาย  

  เธอถูกครูใจร้ายประทับตรา

                                         ..............

   ฉันเริ่มรู้สึกได้ว่ามีน้ำอุ่นๆไหลจากตา  อาบสองแก้ม

   และรู้สึกได้ว่ามีเสียงร้อง  เป็นเสียงหลงออกจากปากฉันเบาๆ  พร้อมๆกับตัวฉันที่สะดุ้ง ลุกพรวดจากท่านอนเป็นท่านั่ง  หายใจหอบ  เหงื่อซึมกาย  ยังเหลือคราบน้ำตาทั้งสองข้างแก้ม

    เสียงกริ่งจากนาฬิกาปลุกยังคงดังอยู่นาน   มันเป็นเสียงเดียวกับเสียงกริ่งบอกเวลาเรียน 

                                            เสื้อขาดยังซ่อมได้

                                            แต่คำพูดที่ทิ่มแทงหัวใจ

                                            เป็นรอยช้ำ  ทิ้งไว้  ไม่เคยจาง

.

.

.

.

.

.

 A torn jacket is soon mended but hard words bruise the heart of a child

                                                                Henry wadsworth Longfellow

.

.

.

 บันทึกของธมลวรรณ 

   2541-2544

เพลง Before I Fall in Love   จากภาพยนตร์เรื่อง  Runaway Bride

ศิลปิน Coco Lee  อัลบั้ม Just No Other Way