เช้าวันนี้ บนโต๊ะของฉันเต็มไปด้วยกองเอกสาร   นี่กระมัง ที่เขาว่า จะเป็นผู้อำนวยการกองหรือไร  อาจจะเป็นเพราะฉันรับผิดชอบภาระงานสูงหรืออาจจะเป็นเพราะฉันบริหารจัดการไม่ดีพอ

.

" พี่สาวจ๋า  ครูนิยมอยู่ไหมครับ"  เสียงนายศิริโชค ในชุดนักศึกษาวิชาทหาร  เจ้าประจำช่างถาม ตะโกนถามพร้อมผลักประตูกระจกเข้ามา

" ไม่อยู่จ้ะ ลูกกกกก " ฉันตอบลากเสียงบอกความเอ็นดูปนรำคาญเล็กน้อย   ถามทั้งๆที่ก็เห็นว่าห้องนี้ฉันนั่งอยู่คนเดียว

นายศิริโชคเด็กมัธยมห้า  ช่างเจรจา  เจอหน้าทีไรเรียกพี่สาวทุกที  วันดีคืนดี เดินผ่านหลังแล้ว กระซิบผ่านหูว่า

" ครูครับ หวีผมบ้างครับ " 

.

ฉันคงต้องคุยกับเธอสักวัน คิดว่าเธอคงมีความรู้สึกดี  อบอุ่นเหมือนครูเป็นพี่สาว  แต่ถ้าใครมาได้ยิน  จะตำหนิได้ว่าครูไม่แนะนำความเหมาะสม  วันนี้ขอละไว้ก่อน  ก็ได้ยินแค่เธอกับครูสองคนนี่นา  ครูไม่คิดมาก เดี๋ยวแก่

.

" หวัดดีคร๊าบบบ พี่สาว " มาอีกแล้ว เสียงนายศิริโชค

" หวัดดีลูกชาย   ครูนิยม  ไม่ได้เข้ามาห้องนี้เลยจ้า "

" โธ่ ผมก็แค่ จะถามหาครูคำรณอ่ะครับ "  

ละไว้ก่อน สักวันคงต้องคุยกันล่ะ เรื่องเรียกพี่สาวเนี่ย  นายศิริโชค

                                                    .......................

หน้าที่ของฉันเขาห้ามไว้   อย่าทำตัว 3 ต     ห้ามตัวติดโต๊ะ ( ให้สุภาพน้อยลงก็เปลี่ยนคำว่าตัวเป็น....นะคะ)  ขืนปฎิบัติ 3 ต   ก็จะมองไม่เห็นปัญหาในโรงเรียน   ยิ่งพักกลางวันอย่างนี้   เด็กๆ เข้าแถวซื้ออาหารหรือไม่   ห้องสหกรณ์ของโรงเรียน มีนักเรียนช่วยขายของ ต้องการกำลังใจ  ห้องประชาสัมพันธ์  มีนักเรียนช่วยประกาศเสียงตามสายและเปิดเพลง..ถูกใจไหม  ต้องถูกใจเด็กและต้องดีด้วย ช่วงนี้เพลงของพ่อ เป็นเพลงที่เปิดทั้งเช้าและเย็น..และนักการภารโรงเก็บเครื่องบินกระดาษที่ปลิวว่อนได้ทันจอมซนทั้งหลายไหม 

.                                                     ...........................

"  ปอแก้ว ทานข้าวแล้วนะคะ วารสารมาส่งหรือยัง ?"

" มาแล้วค่ะ ครบสามพันเล่ม จะให้แจกในวันประชุมผู้ปกครอง หรือแจกผ่านเด็กเลยคะ"

" แจกวันประชุมนะคะ เสาร์หน้านี้เอง "

ฉันหยิบวารสารมาดู ทุกฉบับหน้าปกต้องเป็นพระบรมฉายาลักษณ์หรือพระบรมสาทิสลักษณ์ของสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์พระบรมราชินีนาถและ/หรือ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เพราะโรงเรียนของฉันเป็นโรงเรียนเฉลิมพระเกียรติฯ  เราตั้งใจเติมเต็มไปในหัวใจลูกๆของเรา   ค่อยๆซึม ค่อยๆ แทรก ..และหนังสือเหล่านี้ คุณจะไม่มีวันเห็นเด็กทิ้งขว้าง วางหรือร่วงหล่นอยู่ที่พื้นอย่างเด็ดขาด

.

" พี่สาว  ผมอ่านเรื่องที่พี่สาวเขียนแล้วครับ " เสียงศิริโชคตะโกนบอกด้วยน้ำเสียงเปี่ยมสุขและภูมิใจ

ฉันเงยหน้ามองตามเสียง ตกใจเล็กน้อย แต่ไม่มีทางที่ใครจะได้เห็นอาการ  ฉันเห็นสายตาหลายคู่ของครูและเด็กอื่นๆ ในห้องประชาสัมพันธ์ รอยยิ้มจากหัวหน้างานประชาสัมพันธ์ "ครูดีที่หนูรัก" ส่งมาที่ฉัน   เหมือนจะบอกและถามฉันในทีว่า  หนูรู้ว่าพี่อ๊อดจะไม่โกรธเด็ก  นะคะ  ใช่ไหมคะ

" ชอบไหมครับ ที่ครูเขียน "  ฉันถาม  ยิ้มกับเธอ  แต่ยังยืนท้าวแขนบนเคาเตอร์  ก้มหน้าอ่านวารสารต่อ

เธอเข้ามายืนข้าง ๆ ก้มศีรษะมาเกือบชิดศีรษะฉัน  ก้มหน้าอ่านวารสารด้วย

ฉันคุยกับเธอต่อสักสองสามเรื่อง ก่อนที่จะบอกเบาๆ

" มานี่ซิ ศิริโชค ครูอยากคุยด้วยนะครับ "

เราเดินคุยกันไปเรื่อย ๆ  ฉันค่อยๆ พูดกับเธอ  "  เออ  ครูรู้ว่าหนูรักครูแบบพี่สาว  แต่ครูอายุมากแล้วนะคะ ครูอาจจะดูอ่อนกว่าวัยไปหน่อยนะจ๊ะ"

" แล้วไงครับ " เธอย้อนถาม อมยิ้ม

"คือ  อืมม  ครูอาจจะอายุมากกว่าแม่หนูก็ได้นะ ครู 49 กว่าแล้วนะคะ "

" ก็นั่นน่ะครับ แล้วทำไมล่ะครับ "

"  คือ เออ หนูชอบเรียกครูว่า พี่สาวน่ะจ้ะ  มันจะไม่ดีนะจ๊ะ."

" อืมม..ก็แล้วมันจะไม่ดีตรงไหนครับพี่สาว   เก๊าะ  พี่สาว..แม่ผมไงล่ะครับ "

.

 เธอพูดจบ   หัวเราะชอบอกชอบใจ   ยังไม่ทันที่ฉันจะได้พูดอะไร  เธอก็วิ่งหายเข้าไปในกลุ่มเพื่อนซะแล้ว

.

คิดแล้วก็เจ็บใจจริงๆ    ศิริโชค นะ ศิริโชค     พี่สาวแม่   จำไว้

.

.

.

.

.

.บันทึกของธมลวรรณ

ขอบคุณภาพจาก internet