เมื่อตอนที่ผมได้มาอยู่กับแม่ใหม่ ๆ นั้น แม่ลืมเสียสนิทเลยว่าจะต้องไปจัดกิจกรรมต่างจังหวัดให้กับบริษัท พอใกล้วันจะต้องไปแล้วแม่ก็เลยวางแผนหาที่ฝากเลี้ยงผม พร้อมทั้งต้องพาผมไปทำวัคซีนของแมว 4 รายการหลัก ๆ ซึ่งมีโรคหวัดและโรคหัดแมว,โรคลูคีเมีย, โรค FIP (Feline Infectious Peritonitis) แล้วก็โรคพิษสุนัขบ้า รวมถึงต้องถ่ายพยาธิในท้องผมออกด้วย ถึงแม้ว่าป้าที่ร้านขายแมวจะบอกว่าผมเคยทำวัคซีนมาบ้างแล้วก็เถอะนะ แต่แม่ก็ยังไม่มั่นใจ ขอเริ่มต้นทำวัคซีนใหม่หมดเลย...ผมต้องถูกจับฉีดยากับหยอดจมูก อีกหลายครั้ง...ฮือ...ฮือ…

“สวัสดีจ๊ะ...เต้ยอยู่บ้านนะ งั้นเดี๋ยวพี่จะแวะไปหานะ จะเอาอะไรไปให้ดูด้วยแหล่ะ...โอเค เดี๋ยวเจอกันค่ะ” ว่าแล้วแม่ก็วางโทรศัพท์ พร้อมกับอุ้มผมลงตะกร้า แล้วบอกว่า “มาทรัพย์....เราไปเที่ยวบ้านน้าเต้ยกัน แล้วเดี๋ยวเราไปทำวัคซีนกันด้วยนะ”

เอ๋....นี่แม่จะพาผมไปไหนกันเนี่ย ผมไม่อยากไป..เมี๊ยว..เมี๊ยววว...มะอาว...มะอาว

“ทรัพย์...ไม่ต้องมาบ่น ไปเที่ยวบ้านน้าเต้ยกัน เดี๋ยวแม่ต้องไปจัดค้างต่างจังหวัด 2 คืน แล้วทรัพย์ต้องไปอยู่กับน้าเต้ยนะ รู้เรื่องมั๊ยครับ?”

“มะอาว...มะอาว” ผมร้องตอบแม่ เพื่อแสดงว่ารู้เรื่อง..แต่มะอาว (ไม่เอา) ครับแม่... ผมร้อง มะอาว...มะอาว ไปตลอดทาง แต่แม่ก็ไม่สนใจ ยังคงตั้งหน้าตั้งตาขับรถพาผมไปจนถึงบ้านน้าเต้ยซึ่งเป็นจุดหมายอันดับที่หนึ่งของแม่จนได้

“เต้ย...พี่พาลูกชายมาโชว์ตัวแหน่ะ ชื่อทรัพย์นะเดี๋ยวอาทิตย์หน้าที่พี่วินัยกับพี่พาเด็ก ๆ ที่บริษัทไปเที่ยวกลางปีที่พัทยา พี่ว่าจะขอฝากเลี้ยงทรัพย์สัก 2-3 วัน เต้ยจะได้ไม่เหงางัย” (อ้อ..ลุงวินัยเป็นสามีของน้าเต้ย และเป็นเพื่อนร่วมงานที่สนิทสนมกับแม่ของผมมานานมากแล้วครับ)

“ไม่เอานะพี่...เต้ยไม่ชอบเลี้ยงแมว” เสียงน้าเต้ยร้องรีบปฏิเสธที่จะดูแลแมวรูปหล่ออย่างผม แม่ก็เพิ่งรู้ว่าเธอไม่ชอบสัตว์เลี้ยงมีขนเหมือนป้าลิ้มเพื่อนสนิทของแม่ผมเลย แป่ว!  แม่ผมก็เลยต้องอึ้งไป..นี่เค้าคงกำลังคิดว่าทีนี้จะส่งผมไปให้ใครดูแล หรือจะเป็นบ้านน้ากบน้องชายของแม่ดีล่ะเนี่ย...

“นี่งัย...ฝากคุณเจนนี่เลี้ยงให้งัยพี่ เค้ามีเจ้าปีเตอร์อยู่ตัวแล้ว เดี๋ยวเต้ยฝากให้”  น้าเต้ยขันอาสาจะโอนย้ายผมไปให้คุณเจนนี่ เพื่อนบ้านของตัวให้ดูแลแทน (แม่ผมก็ยืนอึ้งไปอีกแล้วครับ!)

“คุณเจนนี่...มาดูอะไรนี่เร็ว” น้าเต้ยส่งเสียงดังข้ามรั้ว เหมือนจะเรียกคุณเจนนี่ให้มาดูของประหลาดอย่างงัยอย่างงั้นแหล่ะ!

“สวัสดีค่ะ...อุ๊ย...น่ารักจัง...ชื่ออะไรคะเนี่ย” คุณเจนนี่คนสวยยกมือไหว้แม่ผม แล้วก็ส่งสายตาหวานเดินรี่ตรงมาหาผมที่ตะกร้า หลังจากที่น้าเต้ยแนะนำให้รู้จักกัน ฮั่นแน่...คุณเจนนี่หลงเสน่ห์เมื่อแรกพบผมเหมือนกับแม่เข้าแล้วสิ แล้วเธอก็เปิดตะกร้าอุ้มผมขึ้นมาเล่นและพิจารณาใกล้ ๆ เหมือนคุ้นเคยกันมาก่อน

“พี่…เจนนี่ว่า ทรัพย์น่าจะไม่สบายนะคะ ดูซึม ๆ น้ำตาเยอะ ปากก็ซีด ๆ”  เธอพูดพร้อมกับง้างปากผมเพื่อพิจารณาอย่างละเอียด พร้อมก้มลงดมปากผม “แต่ปากยังไม่เหม็นนะ ถ้าแมวป่วยเป็นโรคอาการหนัก ๆ ปากก็จะมีกลิ่น”  เธอทำเอามือใหม่หัดเลี้ยงแมวอย่างแม่ผม อื้งในความไม่รู้เรื่องแมวของตัวเองไปเลย...

ฮ๊าดเช่ย....ฮัดเช่ย...น้ำมูกน้ำลายกระจายเลยครับ...ผมทำขายหน้า จามใส่หน้าคุณเจนนี่เข้าให้แล้ว...

“สงสัย เจ้าตัวนี้จะเป็นหวัดแล้วนะพี่ ต้องพาไปหาหมอแล้วค่ะ” คุณเจนนี่ออกความเห็น แม่ผมก็เลยบอกว่าตั้งใจจะพาผมไปทำวัคซีนก่อนกลับบ้านอยู่แล้ว น้าเต้ยสบโอกาสก็เลยสาธยายความตั้งใจที่จะฝากเลี้ยงแมวของแม่ผมให้คุณเจนนี่ฟัง….

“อ๋อ...ไม่มีปัญหาค่ะ เจนนี่เลี้ยงให้ได้ พี่เอาแต่อาหารแมวเด็กมาก็แล้วกันค่ะ เพราะปีเตอร์กินอาหารของแมวโตแล้ว เดี๋ยวทรัพย์จะกินไม่ได้ ส่วนเรื่องทรายถ้าใช้แบบคริสตัลก็ไม่ต้องเตรียมมา ให้ใช้กระบะเดียวกับปีเตอร์ได้เลย” สงสัยแม่ผมคงจะโล่งใจที่ไม่ต้องทิ้งผมไว้ที่บ้านตัวเดียวแล้ว เลยได้แต่ยืนอึ้งแบบกึ่งลังเล กึ่งเกรงใจ…

“แล้วปีเตอร์ ตัวโตแค่ไหนคะ...แล้วจะขู่รังแกแมวเด็กหรือเปล่าคะ?” เสียงแม่ถามด้วยความห่วงว่าลูกชายจะถูกแมวโตรังแกหรือเปล่าหนอ...

“อ๋อ...ปีเตอร์ ใจดีไม่รังแกแมวหรือหมาหรอกค่ะ เล่นกับหมาที่บ้านอยู่บ่อย ๆ แต่ตอนนี้ไม่อยู่บ้าน ไม่รู้ไปเที่ยวที่ไหน วัน ๆ เอาแต่ตะลอนนอกบ้าน นี่ถ้าไม่หิวก็จะไม่เข้าบ้าน ตกกลางคืนเจนนี่ต้องคอยเรียกให้เข้าบ้านนอน ไม่งั้นก็จะชมดาว ชมเดือนอยู่หน้าบ้านคนอื่น” คุณเจนนี่สาธยายความประพฤติของลูกชายตัวเองให้แม่ผมฟัง หลังจากคุยกันอีกสักพักแม่ผมก็ขอตัวพาผมไปทำวัคซีนอันเป็นจุดหมายอันดับที่สองต่อไป แต่ก่อนกลับคุณเจนนี่ก็ย้ำว่าเย็นวันพฤหัสบดีให้พาผมมาส่งได้ (แม่ผมต้องทำงานในวันศุกร์แล้วตอนเย็นก็จะล่วงหน้าไปเตรียมงานที่พัทยา และจะกลับบ้านก็วันอาทิตย์เย็น)

แต่เมื่อพาผมไปหาหมอแล้ว แม่ผมก็เกิดอาการไม่แน่ใจมากขึ้นอีก เพราะหมอบอกว่าผมน่าจะเป็นหวัด ยังทำวัคซีนให้ไม่ได้ต้องให้ผมหายจากหวัดก่อน เพราะตอนนี้ร่างกายอ่อนแออ ปะเดี๋ยวจะป่วยหนักกว่านี้ พร้อมทั้งบอกว่าแหล่งเจเจ ที่แม่เพิ่งไปซื้อผมมานั้นเป็นแหล่งรวมโรคต่าง ๆ ของสัตว์เลี้ยงที่นำมาขาย ผมอาจจะได้รับเชื้อโรคหวัดแมวมาแล้ว และถ้าผมป่วยด้วยโรคหวัดแมวแล้วหล่ะก็ ลูกแมวเล็ก ๆ อย่างผมจะมีโอกาสรอดน้อยมาก ตอนนี้ต้องรักษาไปตามอาการก่อน แต่แม่ก็คาดการณ์และภาวนาว่า ผมอาจจะเป็นโรคหวัดธรรมดา เนื่องจากการที่แม่จับผมอาบน้ำตอนบ่ายแก่ ๆ แล้วตกค่ำก็พาผมเข้าไปนอนตากแอร์ในห้องนอนด้วยเมื่อคืนก่อน แล้วแม่ก็พาผมออกจากคลีนิคพร้อมด้วยยาอีกหนึ่งถุงใหญ่ ๆ

ผมต้องถูกป้อนยาทั้งยาเม็ด และยาน้ำ โดยมือใหม่หัดเลี้ยงแมวอย่างแม่ ที่บอกกับคุณหมอว่าพอจะป้อนยาแมวตามที่ยืนดูหมอป้อนยาชุดแรกอย่างรวดเร็วแบบมืออาชีพว่าไม่น่ายาก แต่ขอโทษเถอะครับ...ไม่รู้จักฤทธิ์เดชแมวน้อยอย่างผมซะแล้ว...ทั้งหนี ทั้งข่วนแม่จนขาลาย  ก็แม่เล่นใช้ขาท่อนซุงของแม่ล๊อคตัวผมไว้ แล้วใช้มือซ้ายจับหัวผม ส่วนมือขวาถือยา พร้อมพยายามง้างปากผมให้กว้าง ๆ...ผมก็เลยพ่นยาออกมาจนน้ำลายฟูมปาก แม่ตกใจนึกว่าหมอจ่ายยาพิษมาให้ลูกชายกินซะแล้ว!

“ทรัพย์...อยู่นิ่ง ๆ กินยาก่อนนะจะได้หายไว ๆ งัยครับ” แม่พยายามปลอบประโลมให้ผมอยู่อย่างสงบ หลังจากที่ผมพ่นยาชุดแรกออกมา แหมก็มันขมจนสุดจะทนนะแม่นะ แต่ในที่สุดแล้วผมก็หลุดจากวงขามหากาฬของแม่ออกมาได้หลังจากกางเล็บข่วนไปอีกสามสี่แนว...

และแล้วแม่ก็หาวิธีจัดการกับผมได้ ด้วยการไปคว้าผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่มาห่อตัวผมไว้ให้เหลือโผล่พ้นออกมาแค่หัวเอง ทีนี้การป้อนยาครั้งที่สองของแม่ค่อยปลอดภัยจากกงเล็บของผมหน่อย แม่หยอดยาเม็ดเข้ามาในปากผมแล้วก็จับงับโดยเร็วป้องกันผมพ่นยาทิ้งอีก ความไวของแม่ทำเอาผมตกใจเผลอกลืนยาลงท้องไป ส่วนยาน้ำนั้นแม่ผสมยาทุกขวดที่หมอให้มาใส่ในไซริงค์แล้วแหย่เข้าร่องปากผมด้านข้าง มือซ้ายก็งับปากผมไว้  แล้วมือขวาก็ฉีดยาปื๊ดเข้าไปโดยเร็วอีกจนผมต้องรีบกลืน ทีนี้ความขมของยายังติดอยู่ในปากผมบ้างจนต้องพ่นน้ำลายออกมาอีก แต่ดูท่าทีแม่ก็พอใจที่ผมได้กลืนยาส่วนใหญ่ลงคอไปแล้ว...แหมยามันขมนะแม่นะ มาบังคับผมให้กินอยู่ได้..ผมขอนั่งหันหลังให้เพื่อประท้วง...โกรธแม่แล้วหล่ะ L....