แม้ว่าบ้านและวัดจะเดินไม่ไกลแค่ประมาณ 200 เมตร  แต่เมื่อบวชมันคือคนล่ะโลก  เพราะการบวชเป็นการสละและตัดกิเลส  ซึ่งเป็นเรื่องที่ไม่ง่ายเลยสำหรับการครองสมณเพศ  ผมมองว่าเป็นเรื่องของจิตใจล้วนๆ

                บ่ายหลังจากเสร็จพิธี  จวบถึงเย็นเวลาเดินช้าตามคาด  เพราะการใช้ชีวิตมีวิถีที่ต่างออก  วัตรปฏิบัติเป็นเรื่องที่ต้องปรับตัว  

                การคุ้นชินกับเรื่องเดิมๆทำให้เรากะเวลา  วางแผนได้ทุกอย่าง  บางคนจึงกลัวการเริ่มต้นใหม่  ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงาน  ย้ายที่อยู่  รวมถึงปรับแผนการดำเนินชีวิต

                เช่นเดียวกับวันแรก  แม้ในวันที่สองเวลาจะยังเดินช้า  แต่ไวกว่าวันแรกเยอะเพราะผมใจจดจ่ออยู่กับการตื่นแต่ไก่โห่  เพื่อเตรียมตัวบิณฑบาต   ซึ่งต้องเดินด้วยเท้าเปล่าระยะทางสั้นยาวแล้วแต่โยมจะนิมนต์  ในวันแรกที่บิณฑบาต  ระยะทางเดินไปกลับกว่า 2 กิโลเมตร  

                 การเดินบิณฑบาตวันแรกรู้สึกสบายๆไม่เจ็บเท้า  ใช่ว่าจะเก่งกาจอะไรแต่เป็นเพราะยังไม่มีใครรู้ว่าจะมีพระใหม่มาบิณฑบาตย่านนั้น   เนื่องจากวัดชะแมมีพระแค่ 3 รูป เจ้าอาวหนึ่งรูปและอีกสองรูปซึ่งก็พรรษามากแล้ว  ดังนั้นหากคนมีจิตศรัทธาก็จะยกปิ่นโตไปวัด

                 เสร็จจากบิณฑบาต  ถึงเวลาฉันท์เช้าประมาณ 07.30 น.  เช้ามากสำหรับคนทำงานในกรุงเทพฯอย่างผม  เช้านั้นผมฉันท์ข้าวไปหยิบมือเดียวแต่อิ่มแปล้ไปถึงเที่ยง  แปลกใจตัวเองอยู่เหมือนกันเพราะหากอยู่กรุงเทพฯผมเคยกินข้าวเช้าสองจานมาแล้ว

                 กิจกรรมหลังฉันท์เช้า  ทุกอย่างยังคงเดินไปอย่างช้าๆนิ่งๆ  ต่างจากชีวิตในกรุงเทพฯที่ตื่นประมาณ 8 หรือไม่ก็ 9 โมงเช้า  บางวันถึงขั้น 10 โมง  ก่อนจะรีบอาบน้ำรีบแต่งตัว  รีบขึ้นรถ  เพื่อไปให้ทันงานแถลงข่าวหรือสัมภาษณ์  เสร็จตอนเที่ยว  ต้องออกไปหาข้าวเที่ยวกิน  แย่งกับบรรดาพนักงานออฟฟิศทั้งหลายที่กรูกันออกมาหาอาหาร  เสร็จแล้วรีบไปงานแถลงข่าวตอนบ่ายอีก  หรือบางครั้งก็หิ้วท้องไปกินขนมปังกับกาแฟในงานแถลงข่าวตอนบ่าย

                 ในช่วงที่ครองสมณเพศ  หลังจากฉันท์เสร็จก็อ่านหนังสือท่องบทสวด  หรือบางวันนั่งพูดคุยสนทนาธรรมกับเจ้าอาวาสวัยกว่า 30 พรรษา  แต่ประสบการณ์เหลือล้น

                  ด้วยภาษาและท่วงทำนองการพูดคุยของเจ้าอาวาส  หากใครได้ฟังเพียงผ่านอาจเบือนหน้าหนี  หรืออาจหมดศรัทธา  แต่ตลอดเวลา 7 วันที่บวช  ผมเคารพและศรัทธาเจ้าอาวาสรูปนี้ครับ

                  11.30 น. เป็นเวลาฉันท์เพล หลังจากนั้นต้องล้างบาตรให้เรียบร้อยก่อนบ่ายโมง   ช่วงเวลาตั้งแต่บ่ายถึงเย็นเป็นเวลาของการท่องบทสวด  สนทนาธรรม  และจำวัด  ซึ่งตลอดระยะเวลาที่บวชมีวันเดียวเท่านั้นที่ผมได้จำวัดตอนบ่าย  

                  ประมาณบ่าย 4-5 โมงเย็น  พระใหม่ทั้งสองรูปในวัด (ญาติห่างๆคนหนึ่งของผมบวชล่วงหน้าไปก่อน 3 วัน ) ต้องไปช่วยกันพัฒนาวัด  โดยการตัดหญ้าในบริเวณวัด  กวาดหญ้า  ทำความสะอาดโบสถ์  ซึ่งสำหรับพระแล้วการตัดต้นไม้นับว่าอาบัติ  แต่เป็นอาบัติอย่างเบา  สามารถแก้ได้  และผมก็เห็นว่าสิ่งที่ผมทำไม่ได้ร้ายแรงแต่อย่างใดเพราะหากไม่ยอมอาบัติ  หญ้าอาจท่วมวัด  หญ้าล้อมโบสถ์ได้

                  ตกเย็นมืดค่ำผ่านไป  ในสองคืนแรกช่วงเวลากลางคืนไม่เป็นมิตรกับผมมากนัก  มีหลายๆเสียงชอบเล่าให้ฟังในคืนแรกของการบวชถึงเหตุการณ์แปลก  จินตนาการของผมก็ทำงานดีเลิศ  จึงต้องระลึกอยู่เสมอว่าเราเป็นพระ

                  ทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่น  จนกระทั้งเข้าคืนที่ 3-4 เหตุการณ์ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น  มีนักเลงวัยรุ่นข้างวัดเสียชีวิต  แต่ที่น่าตื่นเต้นไม่ใช่กลัวว่าเค้าจะมาตั้งศพที่วัด  หรือกลัววันเผาศพหรอกครับ  เพราะเค้าจัดงานศพที่บ้านและจะเผาหลังจากผมสึกออกไปแล้ว  

                  แต่ที่ตื่นเต้นเพราะผมและพระใหม่อีก 1 รูปต้องไปสวดศพด้วยต่างหาก  ลองจินตนาการดูครับว่าพระใหม่เพิ่งบวชมา 2-3 วันจะสวดศพได้อย่างไร  แต่ก็ต้องไปสวดครับเพราะพระที่วัดมีน้อยและมีพระอีก 1 รูปที่ติดกิจนิมนต์อื่นก่อนแล้ว

                 “สวดไม่เป็น  ไม่เป็นไร ให้ตั้งสติให้มั่น  อุทิศส่วนกุศลให้เค้า  ถึงเหมือนกัน” เจ้าอาวาสบอกกับผมและพระใหม่รูปนั้น  ก่อนสำทับให้เอาหนังสือสวดมนต์ไปด้วย   คืนนั้นจึงเป็นคืนแรกและคืนสุดท้ายที่ได้ไปสวดศพ

                 จากคนที่กลัวการบวช  แต่หลังเป็นพระแล้วได้มาสวดงานศพ  ผมไม่ได้รู้สึกกลัวงานศพหรือสิ่งลี้ลับ หรือวิญญาณอะไรเลยในคืนนั้น  กลับรู้สึกดีมากด้วยซ้ำที่ได้ทำหน้าที่อันยิ่งใหญ่และได้อุทิศส่วนกุศลให้กับคนตาย  และเหตุการณ์การไม่ได้จบลงแค่นั้น  เพราะในเช้าต่อมาท่านเจ้าอาวาสบอกว่าจะพาผมและพระบวชใหม่อีกรูปไป “เที่ยว” 

                  จะมีนาคจากจังหวัดนครศรีธรรมราช มาทำพิธีอุปสมบทที่วัดท่าคุระ  เพราะพ่อแม่ของนาคได้บนเอาไว้ว่าหากลูกชายหายป่วยจะให้มาบวชที่วัดนี้   ในขณะที่คณะพระสงฆ์ที่ทำพิธีในท่าคุระมีน้อย  จึงต้องนิมนต์วัดใกล้เคียง  ซึ่งก็คือวัดชะแมที่ผมบวชอยู่  เจ้าอาวาสวัดชะแมซึ่งเเป็นหนึ่งในพระคู่สวดในพิธีครั้งนั้น  จึงได้พาผมและพระอีกรูปไปเป็นพระหัตถบาตร  

                   หากนึกภาพไม่ออก  เพราะหัตถบาตรคือพระที่นั่งข้างหลังพระอุปัชฌาย์และพระคู่สวด 2 รูป  คือพระที่นั่งล้อมเป็นครึ่งวงกลมอยู่ข้างหลังนั่นแหละครับ  

                  และอีกครั้งก่อนผมสึกสองวัน  ได้นั่งเป็นพระหัตถบาตรในพิธีบวชญาติ  ที่มีสักเป็นน้องซึ่งบวชในวัดเดียวกับผม

                  1 สวดศพ 2 งานบวช  ความรู้สึกเกิดคำบรรยายจริงๆครับ  จากที่นึกภาพไม่ออกว่าการดำรงตนในฐานะสมณเพศเป็นอย่างไง  แล้วมาพบว่าทั้งหมดล้วนเป็นเรื่องที่น่ายินดี  น่ายินดีกว่าครั้งไหนๆในชีวิต  ยิ่งกว่าเอ็นทรานต์ติด ยิ่งกว่าเรียนจบ  ยิ่งกว่ามีงานดีๆทำ

                  ผมรู้สึกว่าการบวชไม่ใช่เราคนเดียวที่บวช  แต่เปรียบเสมือนพ่อ แม่ พี่น้อง ญาติสนิทมิตรสหาย  ได้ร่วมเดินทางไปกับผมไปในครั้งนี้ด้วย