ไม่ทราบว่าทาสในประเทศสยามแห่งนี้เกิดขึ้นในสมัยใด

แต่จำได้ดีว่าเหนือหัวสมเด็จพระจุลจอมเกล้าฯ...ทรงเป็นผู้ประกาศเลิกทาส

ส่วนอเมริกา...อับราฮัม  ลินคอร์นเป็นผู้ประกาศเลิกทาส....ในอเมริกาเป็นสังคมการทำเกษตรขนาดใหญ่....ได้แก่ไร่..ฟาร์มปศุสัตว์...จึงต้องใช้แรงงานในภาคเกษตรมากมาย....ได้ทาสมาจากแอฟริกามาทำงานในไร่ฟาร์ม

การเลิกทาสในอเมริกา...มีปัญหามากมาย...เพราะชนชั้นนำเจ้าของฟาร์มไม่ยอมปลดปล่อยทาส...และตัวทาสเองก็พยายามที่จะมีชีวิตที่เป็นอิสระ....ต้องการมีเสรีภาพ...

เมื่อได้รับเสรีภาพแล้ว....

ในสมัยนั้นจะมีการกดขี่ค่าแรง...ไม่ยอมรับความเท่าเทียมกัน...มีการเหยียดผิว....แต่เหล่าทาสที่ได้รับอิสระ...มีสิทธิ์ที่จะเลือกงาน..เลือกนายจ้างได้เอง

ส่วนในประเทศไทย...ด้วยความเป็นอัจฉริยะของเหนือหัวสมเด็จพระจุลจอมเกล้าฯ.....ทรงประกาศให้ค่อยๆเลิกทาส....โดยเลิกแบบมีขั้นตอน.....ในไทยเราจึงไม่เกิดปัญหาอย่างอเมริกา

ที่เป็นเช่นนั้น.....อาจจะเป็นเพราะวัฒนธรรมของสังคมไทย....คงเป็นเพราะทาสในไทย...ไม่ได้มีจุดประสงค์ที่จะมีเสรีภาพด้วยตนเอง...

.จะเห็นได้ว่ากรณีของไทยนั้น...ตัวทาสเองนั้นแหละที่ไม่ต้องการมีเสรีภาพ....ต่างวิตกกังวลในอนาคตตนเอง....ไม่มั่นใจในความปลอดภัยในชีวิต.....ยังต้องการให้ผู้อื่นมาดูแลปกป้อง....จะเห็นได้ว่าแม้ได้เลิกทาสไปแล้ว.....มีจำนวนมากที่ยอมรับใช้เจ้านายเดิมไปอีกหลายชั่วอายุคน....จนปัจจุบันนี้ผมไม่ทราบว่ายังมีหลงเหลืออยู่หรือไม่

ด้วยทาสในไทยนั้นมีความใกล้ชิดกับนาย....ถูกสอนมาให้รู้บุญคุณนาย...ตอบแทนบุญคุณนาย...ทาสในไทยจึงไม่กล้าแม้แต่จะคิดเรื่องเสรีภาพ....มิเช่นนั้นจะกลายเป็นผู้เณรคุณ....เป็นผู้ไม่รู้จักข้าวแดงแกงร้อน.....โดยทาสในไทยนั้นไม่มีใครรู้เลยว่า....แรงงานที่เขาทำด้วยการทุ่มเททั้งชีวิตจิตใจให้นายนั้น....มากมายมหาศาล

ด้วยเหตุนี้....ที่คอมมิวนิสต์ไม่สามารถปลุกระดมในไทยได้สำเร็จ

นี้ก็ปี2007..อีกไม่กี่วันก็จะเป็นปี 2008แล้ว....ผ่านมานานหลายปี...จนเรามีรัฐธรรมนูญใช้ในการปกครองประเทศมาหลายฉบับ.....สังคมไทย...วัฒนธรรมไทยที่มีต่อนายนั้นยังเหมือนเดิม....ยังไม่รู้จักคำว่าชาติบ้านเมือง.....ยังรู้จักแต่ *นาย* ...จะต้องรักนาย...ตอบแทนบุญคุณนาย...แทนที่จะขอบคุณชาติบ้านเมือง...ตอบแทนคุณชาติบ้านเมือง

แทนที่จะมีอิสระในการคิด..อิสระในการตัดสินใจ

เรายังฝากความหวังไว้กับคนคนเดียว...ครั้งแล้วครั้งเล่า...ชาติบ้านเมืองเราไม่ขยับไปไหนสักที...วนไปวนมาอยู่กับที่....เพราะเราถูกสอนให้เชื่อนาย

*นาย*..บอกว่านโยบายดี....เราก็พูดตามว่ามันดี....

นาย..บอกว่าเศรษฐกิจดี...เราก็พูดว่าดี....

ผ่านมากี่ยุคกี่สมัย....ที่เราขึ้นแล้วลง...โดยเฉพาะการขึ้นเร็วลงเร็ว

เศรษฐกิจดีเพราะมีนโยบายดี.....ถูกต้องที่สุด

ที่มันเกิดปัญหาตามมากี่ครั้งกี่คราว...เรากล้าคิดบ้างไหมว่า...นโยบายมันไม่ดี...มันหลอกลวง…มันจึงมีปัญหาตามมา

เราฝากเงินไว้กับแชร์เถื่อน....มันตอบแทนเราดี..มันจ่ายให้เราแพง...มันให้เรามากกว่าแบงก์หลายเท่า.....แล้วเราได้ตลอดไหม.....ใครได้กำไร…..ในที่สุดมันก็ล้ม

นโยบายดีทำให้เศรษฐกิจดี..ตามมาด้วยสังคมดี.....

แต่ในความเป็นจริง...ปัญหาตามมามากมายจากนโยบายที่ผ่านมา  ที่เราต่างพูดตามๆกันว่ามันดี

ยุคชาติชาย....ดีแตก

มาถึงยุคทักษิณ.....นโยบายดี...ผันเงินหมุนเงินเข้าสู่ตนเองและพรรคพวก....จนเศรษฐกิจภาพรวมของชาติพังไม่เป็นท่า.....ปัญหาจึงตามมามากมาย...ทั้งสังคมและเศรษฐกิจ

เราคงจะ...ยังมีผู้นำ...ยังมีนายที่จะมาโปรดเราต่อไปไม่สิ้นสุด..ตราบใดที่เรา..ไม่กล้าคิด..ไม่กล้าตัดสินใจ...ไม่ยอมปลดปล่อยความเป็นทาสออกไป...เราก็คงวนเวียนอยู่เช่นนี้ต่อไป

ธนธัช  โกศิริสันต์