จากกรณีปราสาทพระวิหาร  เป็นการต่อสู้ในเวทีนานาชาติ

อย่างที่ผมเคยเรียนแล้วว่า..อำนาจต่อรองในเรื่องนี้อยู่ที่เรา...เปรียบดังเราถือด้ามมีด..กัมพูชาถือปลายมีด..แต่ด้วยความด้อยทางการเมืองของรัฐบาลไทย..กลับไปยื่นด้ามมีดให้กับกัมพูชา...ทั้งๆที่เราอยู่นิ่งเฉย  ไม่ทำอะไรเลยกัมพูชาก็ไม่สามารถไปจัดการเรื่องนี้ได้...

แต่ที่กัมพูชาสามารถพลิกกลับเป็นฝ่ายรุกได้..เป็นฝ่ายมีอำนาจการต่อรองเหนือรัฐไทยได้  เพราะผู้นำเราไม่รักชาติ

ผู้นำเรา  คือ  ผู้ทรยศต่อชาติ

ซึ่งจากเรื่องนี้..ทางฝ่ายกัมพูชาจะรุกรัฐไทยต่อไปอีกไม่สิ้นสุดในเวทีต่างประเทศ

เรื่องนี้...ควรอย่างยิ่งที่ข้าราชการในกระทรวงการต่างประเทศของไทย  ต้อง..ต้องหันกลับมาดูในบริบทของตนเอง..กลับมาทบทวนดูว่าที่เราเพลี่ยงพล้ำในเวทีโลกนั้น  เหล่าข้าราชการในกระทรวงนี้..ที่ถือว่ามีคุณภาพสูงยิ่ง...แม้แต่ข้าราชการเพียงกรมเดียว  กลับมีผู้จบด็อกเตอร์มากกว่ากัมพูชาทั้งประเทศ...และยิ่งกว่านั้น..กระทรวงนี้ใหญ่กว่าทำเนียบรัฐบาลฮุนเซนเสียอีก

สิ่งเหล่านี้พอบอกอะไรเราได้หลายอย่าง..อย่างน้อยๆก็ทำให้เราได้รู้แล้วว่าผู้ที่ได้เล่าเรียนมามากมาย.....มีความรู้ความเชี่ยวชาญเฉพาะด้าน...แต่เมื่อถึงเวลาที่ชาติบ้านเมืองต้องการ...ต้องการความรู้ความสามารถจากท่านเหล่านี้..ท่านที่รับเงินเดือนรับผลประโยชนอื่นๆในสังคม

กลับเป็นว่าชาติบ้านเมืองของเราอาศัยคนเหล่านี้ไม่ได้....ความรู้ความสามารถกลับด้อยกว่าเขมร

เห็นแล้วหรือยังว่า...ผู้ที่รัฐเลี้ยงดูอย่างดี....ส่งเสริมในการเรียนรู้มาสารพัดด้าน...แต่กลับเป็นเพียงผู้บริโภคสินค้าชั้นสูงของยุโรปและอเมริกาแค่นั้นเอง...หาได้มีความรู้ความสามารถที่แท้จริงดังที่กล่าวอ้างเลย

นี้คือสิ่งที่ข้าราชการในกระทรวงต้องทบทวน...ต้องมีสามัญสำนึกของการเป็นพลเมืองไทยที่ต้องรักประเทศไทย

แต่จากกรณีนี้..เราเห็นแล้วว่าข้าราชการในกระทรวงนี้....ไม่มีความรู้ความสามารถ..และยิ่งไปกว่านั้น..ข้าราชการในกระทรวงนี้ยังไม่สำนึก..ยังขาดความละอาย

เราประชาชนไทยคนธรรมดาเสียอีกที่รู้สึกละอาย...ละอายที่เราสู้ไม่ได้แม้แต่เขมร

หากข้าราชการในกระทรวงนี้มีสำนึกแล้วละก็..ควรไปหาปี๊บมาคลุมหัวเถอะ...อย่าเอาหน้าของพวกท่านให้ประชาชนเขาเห็นเขาสมเพทมากไปกว่านี้เลยท่าน

ธนธัช  โกศิริสันต์