"จดหมายถึงบานเช้า"

เขียนที่นี่.. ..นนทบุรีที่รัก... ..บานเช้า.. ที่คิดถึง “ดอกเอ๋ยเจ้าดอกพิกุลอ่อน-ขั้วจะริดปลิดว่อนลงตอนไหน ความรู้สึก เหมือนว่าจะขาดใน-ขั้วหัวใจเหมือนว่าจะขาดรอน” หัวใจเอ๋ย...  เหมือนหลุดหายไป ผมเขลาเกินไปหรือไร ? เขลาเกินกว่าจะรู้ว่า วันที่เราชิดใกล้ ทำคุณเป็นทุกข์ คุณว่าคุณหวั่นไหวเมื่อใกล้ผม เป็นความหวั่นไหวที่ทำคุณทรมาน ผมได้แต่นึก “เสียใจจัง” การได้อยู่ใกล้คุณเป็นบางเวลา สัมผัสแผ่วๆเป็นบางหน เป็นความสุขของผม ผมไม่รู้หรอกว่า จะมีสิ่งใดสุขกว่านี้บ้าง รู้แต่ว่า ถ้าไกลคุณเกินกว่านี้ คงทำผมทรมานใจมากมาย มีอุ่นไอแห่งความรักที่อยู่รอบๆตัวผม มากมาย แต่มีไม่กี่รัก ที่ผมปรารถนาถึง บางรักที่ปรารถนา กำลังจะลาจากไป ผมใจหายนะ ทุกครั้งที่ผมได้สัมผัสคุณ หัวใจผมก็หวั่นไหวไม่แพ้คุณ ผมไม่ถามหรอก ว่าคุณจะรู้สึกถึงความไหวหวั่นนั้นหรือไม่ เพราะดวงใจที่กำลังจะลาจาก กับดวงใจที่กำลังจะขาดนัย “เ ร า ค ง รู้ สึ ก ต่ า ง กั น” คุณเคยว่า คุณไม่อยากเป็นหนึ่งในหลายๆใครนั้นของผม คำคุณนั้น ทำผมนึกหมิ่น และพาลชังตัวเองนัก ผมเป็นเช่นนั้นจริงๆหรือคุณ ? ผมล้อเล่นกับความรู้สึกพิเศษเช่นนั้นเลยหรือ ไยคุณเรียกผมว่าคนดี เมื่อความเป็นผม มิได้เข้าใกล้คำที่คุณเอ่ยเลย แ ม้ เ พี ย ง สั ก ห นึ่ ง น้ อ ย คุณน่าจะเรียกผมด้วยประโยคอื่นมากกว่า “ค น เ ล ว” น่าจะเหมาะนะคุณ ..บานเช้า.. ที่คิดถึง สำหรับผม ซาบซึ้งวงรอบของหนึ่งเวลานี้ยิ่งนัก ที่หมุนผมมาให้เจอกับคุณ คุณเป็นมากกว่าดอกไม้บาน ของฤดีกาลที่แห้งแล้ง แม้เราได้ชิดใกล้กันเพียงฝัน ในค่ำอันเงียบงัน ของคืนอันเงียบเหงา ขณะที่พระจันทร์ซ่อนตัวอย่างเงียบๆในม่านเมฆ ที่ถึงจะที่คิดถึงกันสักเพียงใด “ก็ได้แต่วาดเงาร่างความงดงาม บนทางช้างเผือกขาว ว่าเราได้ส่งผ่านความคำนึงหากันไปร่วม และรวมกัน ณ ที่ห้วงแห่งนั้น” แม้หนึ่งปรารถนาบางอย่างเคยสิ้นแล้ว พลันที่ความเป็นคุณมาปรากฏอยู่ในหนึ่งอนุสติ เหมือนได้วาบแสงอันเคยดับมืด  ที่ถึงแม้ไม่อาจทำอะไรได้มากนัก “ดั่งสายน้ำไหลไปไกล.. ได้แต่ทอดตามอง และลอยปรารถนาดีดีตามไป.. หวังใจ ว่าจะไหลไปร่วมรวมกัน ณ ที่ใดสักแห่งหนึ่ง.. ที่เรา อาจรู้สึกได้ถึงกัน” คุณจะรู้ความรู้สึกผมหรือไม่หนอคนดี ..บานเช้า.. ที่คิดถึง การที่เราจะรักกัน ไม่ใช่เรื่องยากเลย ดูซิ... บัดนี้ ผมรักคุณ มากล้ำ จนไม่กล้าเอาไปเปรียบกับรักไหน ที่เคยมาทอทับอยู่ในเบื้องนั้นของหัวใจ แม้กายธรรมชาติเราไม่อาจสัมผัสกัน แหละแววตาก็ไม่อาจประสาน ได้ดั่งรักอื่นหมื่นพันล้านดวงใจบนโลกแห่งความแตกต่างใบนี้ แต่ผมสุขใจนะคนดี ที่ส่วนสัมผัสเรา ได้โอบกอดกัน อย่างบริสุทธิ และยุติในทุกความยึดมั่น เ ส ม อ  เ ส ม อ ผมไม่ใช่ชายอันวิเศษอะไร จึงไม่อาจล่วงรู้กาลในวันหน้าได้ จึงตอบคุณไม่ได้สักทีว่า ในวันพรุ่ง เราจะยังจะได้โอบกอดความรู้สึกกันไปอีกนานแค่ไหน ตราบเท่าที่คุณ ยิ น ดี ผม ป ร า ร ถ น า แหละวันเวลาไม่ด่วนหมด กำ ห น ด ห ม า ย เราจะยังมีเรา เช่นนั้น.... นิรันดร์... นะคนดี... ตะแบกบาน... ผมเคยบอก จะเก็บให้คุณ... สักวัน คุณว่า จะรอคอย.. ชั่วชีวิต แม้เป็นเพียงสมมุติฝัน ก็อย่าด่วนทอดทิ้งมัน ด้วยการเอ่ยคำลา “ยังไม่อยากให้วันที่ตะแบก แตกดอกบานไร้ความหมาย เพียงเพราะวันนั้น.... ไ ม่ มี คุ ณ” ..บานเช้า.. คุณได้ยินผมรึเปล่า...... ด้วยรักและสัตย์ซื่อ / แทนคุณแทนไท

            ขอบคุณบทเพลงจากคุณปราณรวี