พิมพ์หน้านี้
|
อีแอ่นออกโผผิน เที่ยวโฉบกินแมงเคราะห์ร้าย หยิบยื่นซึ่งความตาย เพื่อจะต่อชีวิตตน มนุษย์ก็เช่นนก งานงกงกต้องดิ้นรน แต่ต่างกันที่คน นั้นเกินกว่าเพื่อปากท้อง อีแอ่นกินพออิ่ม มิได้ชิมจนตัวพอง แต่คนเพื่อสนอง ซึ่งกิเลสในใจตน ทำได้แทบทุกสิ่ง แม้ต้องทิ้งความเป็นคน ไม่เคยจะเตือนตน ว่าควรอยู่อย่างพอเพียง อีแอ่นบินกลับถ้ำ รังที่ทำโดนเก็บเกลี้ยง หลงเหลือไว้แค่เพียง ภาพสะท้อนกิเลสคน |