|

[1]
คนตาขวางย่อมคือคนตาขวาง มีที่ทางงำทุกข์จุกเจ่าหน หลากที่มาที่ไป....ที่เปื้อนปน เร่กมลบนทางคนขวางตา ยังมุมอับคับแคบทั้งคับแค้น ท่ามกระแสแห่แหนที่แน่นหนา ทุกจังหวะชีวิตพรั่นเวลา เพริดดินฟ้าแล้งฝันพลัดครรลอง เขาซ่อนโลกโศกเศร้าทั้งเผาไหม้ ลมหายใจร้อนรุ่มสุมเพลิงผอง หวาดระแวงแสงสีเสียงปี่กลอง ขุ่นตาจ้องจู่โจมโถมกายา ระวังคนตาขวางบนทางแพร่ง คอยจ้วงแทงทุกอย่างที่ขวางหน้า ระวังคนเคว้งคว้างที่ขวางตา จะย้อนมาตาขวางอย่างลนลาน [2] มีแต่คนตาขวางบนทางเท้า ย่ำไปเผาอารมณ์ที่ตรมซ่าน ทุกการพบสบตาไม่ช้านาน ก็พบพานเพื่อนใหม่อีกไม่น้อย ล้วนแต่คนตาขวาง ณ ทางย่ำ ที่กลบเกลื่อนเงื่อนงำอันต่ำต้อย ท่ามเมืองบ้านพล่านพลุกทุกรูปรอย ทุกบาทคล้อยตามกัน....อันตราย! 
[3] โอ้สังคมบ่มเพาะบริโภค หมู่บ้านโลกลุกลามความฉิบหาย คนขยะปฏิกูลมุ่งแทรกกาย จำแลงขายสินค้าสารพัน สินค้าแห่งแร้งโหยโดยผูกขาด โดยอำนาจตลาดทุนกรุ่นไฟฝัน โดยเสรีเร่งโหมรุดโรมรัน โดยชนชั้นปกครองผยองตน โดยเงื่อนปมฝังปลูกพวกลูกไล่ โดยขวักไขว่ในทรวงที่สับสน โดยวิถีตัวแทนแสนล้านกล โดยเปรอปรนลมปราณให้นานเนา [4] ล้วนแต่คนตาขวาง ณ ทางเถื่อน ที่คล้อยเคลื่อนคืนวันอันโง่เขลา ในนามเหยื่อทุนนิยมราคาเยา คนตาขวางคว้างเมากับเงาตน!! วัฒนา ธรรมกูร กวีนิพนธ์ ๑ ใน ๓๙ ผลงานรอบสุดท้าย (ฮา) นายอินทร์อะวอร์ด ครั้งที่ ๙ ประจำปี ๒๕๕๑
ขอบคุณภาพประกอบระดับอินเตอร์ (capitalism)
|