ต้องสู้
         คนที่เป็นโรคไม่มีความสุข บางทีมันเป็นมานานเสียจนจิตใต้สำนึกมันบอกว่าไม่หายๆ จนเกิดเป็นบุคลิกของคนมีทุกข์ขึ้นมา และฝังใจว่ามันแก้ไม่ได้ ไม่สนใจที่จะแก้ ปิดใจตัวเองจากการแสวงหาหรือปฏิบัติเพื่อการแก้ไข บางคนประสบความทุกข์อย่างรุนแรงจากความผิดหวัง สูญเสีย หรือพลัดพราก ทำให้รู้สึกว่าไม่สามารถทนต่อความทุกข์นั้นได้ แต่ความจริงก็คือว่า ไม่มีอะไรที่คนเราทนไม่ได้ และไม่มีทุกข์อะไรที่ไม่มีการเปลี่ยนแปลง เพราะความจริงแท้ของทุกสิ่งทุกอย่าง ล้วนเปลี่ยนแปลงไม่มีอะไรหยุดนิ่งอยู่กับที่ ทุกข์ก็เปลี่ยนเป็นไม่ทุกข์ได้ มีปัญหาก็เปลี่ยนเป็นไม่มีปัญหาได้   คนเราชอบทำลายตัวเองทางใจ  โดยให้ใจเป็นตัวแปรให้เหนือการกระทำ จิตใจที่ทำลายตัวเองนั้นคือ จิตใจที่มีปมด้อย ดูถูกดูหมิ่น ไม่พอใจสภาพของตัวเอง โดยเฉพาะเมื่อเปรียบเทียบกับเพื่อน หรือเพื่อนร่วมงาน และโดยเฉพาะในสังคมที่ชอบซุบซิบ ซึ่งเป็นลักษณะของสังคมไทย ความรู้สึกมีปมด้อย ดูถูกดูหมิ่น ไม่พอใจในสภาวะ หรือภาวะหรือภพของตนเองอย่างนั้นๆ จะเป็นบ่อนทำลายความสุขของตนเองอย่างรุนแรง เกิดความไม่พอใจ คับแค้น หรือแค้นใจ ที่ตนเองอยู่ในภาวะ หรือภพ อย่างนั้นๆ จะทำอะไรไปก็ไม่พออกพอใจตนเอง มีแต่ความรู้สึกไม่พอใจดูถูกตนเองเป็นนิสัย

     จำไว้ และเตือนเราเองเสมอ ว่าจริงแท้แน่นอนเราสามารถจะเปลี่ยนแปลงชีวิตเราจากหน้ามือเป็นหลังมือ ประดุจหงายของที่คว่ำ ประดุจจุดเทียนในที่มืด เปลี่ยนจากชีวิตที่พร่องเป็นชีวิตที่เต็ม เปลี่ยนจากที่ชีวิตที่ไร้ความหมายเป็นชีวิตที่เต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวา มีพลังแห่งการสร้างสรรค์และความสุข  ลบจิตใจที่ทำลายตัวเราเองเสียแล้วลุกขึ้นมายิ้ม ยิ้มกับโลก ยิ้มกับตัวเราเอง เราพร้อมแล้วที่จะต่อสู้ ต่อสู้กับทุกสิ่งทุกอย่าง โดยเฉพาะกับจิตใจที่ทำลายตัวเราเอง เพื่อความหลุดพ้นจากความทุกข์ที่เกิดจากตัวเราเอง.