วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2550 ผมพาภรรยาไปมอบตัวกับสูตินารีแพทย์ โทษฐาน ขโมยลูกสาวผมไปเก็บไว้ ไม่ยอมเอาออกมาให้ผมเลี้ยงซะที ... ผมให้เวลาภรรยาผมกลับตัวกลับใจ ส่งคืนลูกสาวมาให้ 9 เดือนเต็ม เธอก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะส่งคืนมาให้ง่ายๆ ด้วยความเป็นห่วงตัวประกันที่ถูกภรรยาคุมตัวไว้ ระหว่าง 9 เดือนที่ผ่านมา ผมจึงต้องพาภรรยาไปพบสูตินารีแพทย์ ฝากพิเศษกับหมอท่านนึง เป็นประจำต่อเนื่อง ผมไม่ไว้ใจใครให้ทำหน้าที่แทนได้เนื่องจากกลัวว่า คนที่ทำหน้าที่แทนจะหลงเชื่อภรรยาผม ไม่ดูแลลูกสาวผมอย่างดี ... เท่าที่ควรผมจึงพาไปด้วยตัวเอง

แต่อย่างว่าแหล่ะ พอได้ครบ 6 เดือน ผมจึงขอให้คุณหมอ ultrasound ให้เพื่อตรวจสภาพตัวประกันซึ่งเป็นลูกสาวผมเองว่า เธอแข็งแรงดีมั้ย ... คุณหมอแจ้งว่า ปกติ แข็งแรงดี ผมก็สบายใจ ... ระหว่างตั้งครรภ์ ผมพยายามช่วยเหลือตัวประกันหลายครั้ง โดยการส่งท่อสูญญากาศ เพื่อนำตัวลูกสาวผมออกมาให้ได้แต่ไม่เป็นผล ภรรยาไม่ยอมให้ผมใช้ท่อสูญญากาศเข้าใกล้เลย เนื่องจากขู่ผมว่า ลูกสาวผมอาจจะได้รับอันตรายได้ ... ผมจึงต้องอดทน ... ทนอด (อีกแล้ว)

เรื่องราวไม่สู้ดีนัก เมื่อภรรยาผม มีอายุครรภ์ได้ 36 สัปดาห์ แล้วแต่ยังไม่มีท่าทีว่า ภรรยาผมจะยอมคืนตัวประกันให้ผมซักที ผมจึงพาภรรยาไปตรวจอีกครั้งนึง คุณหมอแจ้งว่า 36 สัปดาห์ขึ้นไป เด็กแข็งแรงดี แต่รอได้ถึง 40 สัปดาห์ให้เด็ก full term ผมก็คลายกังวล แต่เมื่อครบ 40 สัปดาห์ ภรรยาผมก็ไม่มีอาการบ่งชี้เลยว่า จะส่งมอบตัวประกันคนสำคัญ คนนี้คืนมา ... เธอคงตั้งใจจะเก็บลูกสาวไว้เพื่อต่อลองอะไรสักอย่างจากผม ซึ่งนั่นอาจจะ หมายถึงมรดก นับพันล้านที่ผมเก็บไว้ในพินัยกรรม ... เอาละสิ

ชักเริ่มไว้ใจไม่ได้ซะแล้ว คุณหมอตรวจสุขภาพภรรยาผมอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ ... คุณหมอบอกว่า ทั้งภรรยาผม ซึ่งยังถือไพ่เหนือกว่าผมในเวลานั้น กับลูกสาวผม สุขภาพแข็งแรงดีมาก แต่เมื่ออายุครรภ์ครบ 40 สัปดาห์ รกที่ส่งสารอาหารและห่อหุ้มลูกผมจะเริ่มเสื่อมประสิทธิภาพ และทำให้เด็กได้รับสารอาหารน้อยลง .. พร้อมทั้งแนะนำให้ผ่าตัดคลอดดีกว่า ไม่ควรรอเวลาให้นานกว่านี้ ... ครับ ผมจึงตัดสินใจอนุญาตให้คุณหมอผ่าคลอดนำตัวประกันซึ่งเป็นลูกสาวผมออกมา (ก่อนผ่า ได้สอบถามว่าคุณหมอจะผ่าแบบไหน ... คุณหมอตอบว่า ผ่าแบบบีกินี่ ซึ่งจะมีแผลหน้าท้องน้อย และยาวตามแนวชั้นในสตรี)

คืนวันที่ 22 กุมภาพันธ์ ผมพาภรรยาเข้าห้องพิเศษ ผมนอนเฝ้าไม่ห่าง คุณหมอให้ภรรยาผมงดน้ำงดอาหารหลังเที่ยง ... คงจะให้ไม่มีแรงหนีล่ะสิ ... ดีเลย คืนนั้นระหว่างภรรยาผมพักผ่อน แต่ผมกลับนอนไม่หลับ ในหัวมันสับสน คิดไปมากเรื่อยเปื่อย พรุ่งนี้แล้วสินะ ... ที่เราจะได้คลี่คลายปมปัญหาที่สั่งสมมา 9 เดือนกว่า ความคลุมเครือจะได้รับการคลี่คลายสักที

เช้าวันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2550 ภรรยาผมถูกนำตัวไปห้องผ่าตัดประมาณ เวลา 9.00น. ผมตามไปอย่างใกล้ชิดเพราะกลัวเกิดลักพาตัวซ้ำ .. คุณหมอขอให้ผมรออยู่ข้างนอก ผมจึงขอให้แม่ผม พาพ่อตาแม่ยายไปพัก ที่ห้องพักก่อน ผมเฝ้าหน้าห้องผ่าตัดคนเดียว ... ฮึม เรื่องอะไรจะให้พลาดช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดของชีวิต 9.30 น. พยาบาลแจ้งว่าให้ผมเตรียมความพร้อมได้ตอนนี้นำตัวประกันออกมาได้แล้ว ... ปลอดภัยแข็งแรงน่ารัก ... เหมือนพ่อ ฮี่ๆๆๆๆ แต่ยังนำออกมาให้ดูไม่ได้คุณหมอต้องทำความสะอาดลูกสาวก่อน และจะเย็บแผลภรรยาผมซึ่งถูกวางยาสลบให้เรียบร้อย ผมเดินรอบๆ ห้องผ่าตัดอีกครั้งเพื่อดูให้แน่ใจว่า จะมีทางออกทางไหนอีกมั้ย เผื่อมีการเปลี่ยนตัวประกันไปได้ ... ผมไม่ไว้ใจสถานการณ์ครับ ทุกอย่างอาจจะเกิดขึ้นได้ถ้าเราไม่เตรียมความพร้อมให้ดี ... เวลาประมาณ 9.45 น.เป็นเวลาที่สำคัญที่สุด เพราะสูตินารีแพทย์ได้นำ ตัวประกันตัวน้อยๆ มาส่งให้ถึงมือ ห่อหุ้มมาด้วย ... ผ้ารพ. หน้าตายู่ยี่ ตลกจัง ... ผมบรรจงอุ้มเค้าอย่างถนุถนอม ... อยากจะจูบสักครั้งแต่กลัวว่า แก้มจะช้ำ ได้แต่ดมๆ ชื่นใจพ่อเหลือเกินลูกสาว

ผมรีบพามาห้องพัก (ภรรยาไม่รู้สึกตัวอยู่ในการดูแลของแพทย์ครับ) โอบอุ้มประคองตัวน้อยมาอย่างดีที่สุด ปลอดภัยที่สุด มาส่งให้ย่า ตา ยาย เค้าชื่นชม สมกับที่พวกเรา รอคอย ..... น่ารัก ที่สุด สวยที่สุด ... ร้องไห้เสียงดังที่สุด

พ่อรักลูกจ้ะ นางฟ้าของพ่อ

จบแบบห้วนๆ นะ ไม่มีอะไร แค่อยากบันทึกเรื่องราวของลูกสาวเก็บไว้ ในไดอารี่สีชมพู๊ ชมพู ของนายตะวันสีชมพู

หลายๆ ท่านคงสงสารที่ลูกสาว มีพ่อบ้า ... ถึงพ่อจะบ้า พ่อก็รักเจ้ามากมายกว่าตัวพ่อเอง ...

วันแม่เรารู้ว่า แม่เจ็บ แม่ดูแล ประคับประครองเรามา 9 เดือน กับอีกหนึ่งชีวิตที่ดำเนินอยู่ภายนอก แต่ใครจะคิดสักกี่คน เบื้องหลังความรักที่เฝ้ามองเจ้าอยู่นั้น มีหัวใจราชสีห์ที่คอยปกป้องลูกน้อยแม้ยามที่ลูกสุข ทุกข์อีกคนนึง

รักแม่เถอะ รักทุกวัน อย่ารักเฉพาะวันแม่ ... แต่ลูกจ๋าแบ่งปันความรักของเจ้ามาให้พ่อคนบ๊องๆ คนนี้ของเจ้าบ้างนะ

นางฟ้า ... ในดวงใจพ่อ

นายตะวันสีชมพู