เมื่อหมอ(อนามัย) ....... เกือบจมน้ำตาย

ค่ำคืน ... ฝนตกหนัก ต่อเนื่องมาหลายต่อหลายคืน

ขนาดที่ผมกำลังหลับใหล .... เสียงเรียก แคะประตูบ้าน

“หมอ หมอ” ช่วยด้วยคนจมน้ำ ..... ด้วยสัญชาตญาณวิชาชีพ

ผมรีบกระโดดลงจากเตียงนอน วิ่งลงไปหน้าสอ . (อนามัย)

มีเรือเล็กลำนึง รออยู่พร้อมกับ ชาวบ้านสามคนรออยู่ในเรือ

ในเรือมีคนนอนหมดสติในเรือสองคน เป็นแม่ลูกกัน

สอบถามอาการเบื้องต้น ได้ความว่า เค้าถือเรือข้ามคลอง

ช่วงนั้นมีพายุ ... ฝนหนัก เรือพลัดคนจมน้ำสองคน .....

อากาศหนาวเหน็บ ผมกระโจนหาคนลูกก่อน จับตัวพลิกคว่ำ

ลง มีเบาะหนุน เพื่อสำลักน้ำออกมา ได้ผลครับ คนไข้ สำลัก

น้ำออกมา .... ผมรู้สึก โล่งใจว่า คนไข้คลายน้ำออกมาแล้วน่าจะ

เคลียร์ระบบทางเดินหายใจไม่ยาก พอปั๊ม สักพักคนไข้ฟื้น

จึงหันมาที่คนแม่ซึ่งผมให้ชาวบ้านช่วยกัน คว่ำหน้าเช่นกัน แต่ ...

ไม่ได้ผลครับ ไม่สำลักน้ำออกมา จึงปั๊มช่วยการหายใจเบื้องต้น

มันแน่นครับ ปั๊มไม่ขึ้น ให้ชาวบ้านเป่าปาก ก็เงียบจึงหันมาบอกให้

เตรียมคนไข้ ไปรพ.อำเภอ อากาศหนาวเหน็บตอนนั้นไม่มีผล

อะไรกับผมเลยคิดแต่ว่า ทำไงให้เค้าฟื้น แต่โอกาสช่างน้อยเต็มที

หาเรือส่งคนไข้ไม่ได้ เราจึงพยายามกันอีกให้อุ้มพาดบ่า ก็ไม่สำลัก

จึงปั๊มอีกครั้งก็ ไม่มีสัญญาณชีพ เกิดขึ้น โอกาสริบหรี่เต็มที่

ในที่สุด จับสัญญาณชีพ คนไข้ไม่ได้ ...... คนไข้หมดลมครับ

ผมหนาวเหน็บเพราะต้องอยู่กลางสายฝนร่วมชั่วโมง เมื่อคนไข้ไม่ฟื้น

ผมจึงแจ้งญาติคนไข้ให้ทราบ ...... สิ่งที่ผมพยายามต่อสู้ช่วยเหลือ

คนไข้มาร่วมชั่วโมงไม่เกิดผลอะไรเลย ในทางกลับกัน ....

เช้าวันรุ่งขึ้น ผมกลับถูกโจทย์ไปทั่วหมู่บ้านว่า “หมอทำคนตาย”

แทบหมดแรง ท้อแท้ ผมพยายามแล้วนะ เสียใจที่เราช่วยชีวิตใคร

...... ไม่ได้ .... ตราบาปที่ติดตัว ผมทำคนตาย อยากจะหนีไปไหน

ให้ไกลจากเหตุการณ์ข้างหน้า แต่มันทำไม่ได้ กว่า ที่ข่าวจะเบาบาง

ผมต้องใช้ความอดทน อย่างมาก ...... นอกจากจะให้ให้คนเสียชีวิตแล้ว

ตัวผมเองแทบจะจมน้ำตายไปกับน้ำคำที่ ชาวบ้านช่วยกัน กด

ผมให้จมตายตามไป ......

วันนี้ผ่านมาหลายปีแล้วแต่เหตุการณ์ ครั้งนั้น ผมคิดว่า

ผมเองต่างหากที่จมน้ำ แทบตาย ด้วยคำพิพากษาของชาวบ้าน

คำชม นั้น ไม่พบ

ที่ประสบคือคำ กล่าว

เกือบตายแล้วสิเรา

กว่าจะ เบา เราแทบตาย

ขอบคุณ ภาพจากวารสาร หมออนามัย

ขอบคุณ เพลงแสงจันทร์ ของคนด่านเกวียน