สมัยเรียน มัธยมปลาย ผมได้เรียน แผนกวิทย์ – คณิต ซึ่งแน่นอนครับว่า สายนี้

คงมีแต่พวกเด็กเรียน เป็นส่วนใหญ่ ... คงคิดต่อสิครับ ว่าแล้วผมอยู่ ส่วน ไหน

คำตอบคือ ผมอาจจะอยู่ส่วนกลาง มั้งครับ เพราะด้วยลักษณะของเด็กผอมๆ ใส่

แว่นหนากลมๆ .. ใครๆ ก็มองว่า เป็นเด็กเรียน .. ใครจะรู้ว่า จริงๆ แล้วผมเรียน

ไม่เก่งเลยครับ .. แต่ช่างเถอะ เรื่องนั้นมัน ไม่ได้สำคัญอะไรเลย ใน entry นี้ ..

ตอนเรียน ม.4 ผมย้ายห้องใหม่ จึงได้มีโอกาสเจอเพื่อนใหม่ๆ หลายคน หนึ่งใน

นั้น ก็มีหญิงสาวคนหนึ่ง ใส่แว่นเหมือนกัน ตัวกลมๆ น่ารัก นั่งเรียนแถวหน้าเสมอ

ยิ้มหวานมากๆ ผมสะดุดในความ “ใส” ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้มีโอกาสได้นั่งเรียนใกล้

กัน เธอเรียนเก่ง พูดน้อย ... มันอาจจะตรงกันข้ามกับผมโดยสิ้นเชิง ... เรียนห่วย

คุยเก่ง เมื่อตอนนั้นเปรียบ จะคงนึกถึงเรื่อง ดอกฟ้ากะหมาวัด ... ไม่มีอะไรที่เข้ากัน

ได้เลย แต่ใครจะรู้ว่า หมาตัวนี้ มันก็ช่างดื้อไม่หยอกนะครับ

เมื่อ เธอเป็นเด็กเรียนได้ ทำไมเราจะเรียนแบบเธอไม่ได้ ... ใช่ไหมครับ 555 

เริ่มจากพยายามผลักดันตัวเองไปนั่งเรียนแถวหน้าของชั้นเรียน ทั้งๆ ที่ไม่เคยเลย

เพื่อนจด เราก็จด ... เพื่อนอ่านเราก็อ่าน ... เอาสิ จากนั้นผมจึงเริ่มมี “ปัญหา”

เช่น สมการคณิตศาสตร์ ต่างๆ ก็เข้าไปถามเธอ ... เหมือนตั้งใจเรียน แต่ก็เรียนไม่

รู้เรื่องหรอก พอเธออธิบายก็แอบมองหน้า ... รอยยิ้ม ที่แสนจะใจดี ... อิอิ

ผมเริ่มสนิทกันครับ จนเพื่อนๆ เริ่มแซว อายมั้ย ... อายดิ่ แต่ชอบครับ เหมือนปี่

เหมือนกลองที่เชิดให้ผม กล้า มากขึ้น จากนั้นด้วยความบ้าบิ่น เริ่มยืมหนังสือ

สมุดจดที่เธอจด มานั่งอ่าน เพื่อดู ลายมือ ของเธอก็มีความสุขแล้ว จนวันหนึ่ง

เริ่มรุกไปอีกขั้นนึง ... จดหมายน้อยครับ ... ผมตัดสินใจใช้จดหมายแนบไปในการ

คืนหนังสือ หรือสมุด ... ไม่รู้ว่า เด็กสมัยนี้ยังมีจดหมายรักฉบับน้อยรึเปล่านะครับ

รึว่าจะส่ง sms แทน ... ผมว่าจดหมายน้อยมันน่ารักกว่านะ เพราะได้เห็นลายมือ

ของกันและกัน ... บ่อยๆครั้งนะ ที่เวลาที่เธอปั่นจักรยานกลับบ้านซึ่งต้องผ่านหน้า

บ้านผม ผมจะไปแอบมองอยู่ชั้นบนของบ้าน ... ซึ่งเธอไม่เคยรู้หรอกครับ

หลายๆ คนคงคิดอยู่สิครับ ว่า หลังจากที่ผมส่งจดหมายน้อยแล้ว มีอะไร เกิดขึ้น

ตามมารึเปล่า ครับ เกิดขึ้นแน่นอน ... เมื่อเธอรู้ตัวชัดเจนแล้วว่า ผมตามจีบเธอแน่

สิ่งที่เกิดขึ้น คือ ความห่างเหินครับ ไม่รู้ว่า เพราะเธอเขินอาย รึว่า เธอ “ไม่เคย”

ที่จะคิด หรือว่า มีความคิดว่า จะสนใจผม ... ช่วงเวลานั้น ผมทรมานใจมากๆ ไม่

กล้าสู้หน้าเธอเลยครับ ... เธอไม่ตอบจดหมายเลยแม้แต่ครั้งเดียว ... จริงๆ

จนกระทั่ง เมื่อถึงวันปีใหม่ ... อืม นี่แหล่ะครับ วันนี้แหล่ะ ผมจะสานต่อให้ได้

เหมือนสวรรค์เป็นใจ ที่ห้องเรามีการจัดงานปีใหม่ ... ที่บ้านเพื่อน ในตอนเย็น

ผมเสนอตัวที่จะเป็นคนไปรับเธอที่บ้านเพื่อมางาน เย็นนั้นผมเตรียมตัวอยู่นาน

พร้อมการ์ด ส.ค.ส. ที่บรรจง เขียน และสรรหาคำดีๆ มาอวยพรให้เธอ ... เย็นนั้น

เมื่อผมไปถึงบ้านเธอ ผมบอกเธอว่า ผมมารับ เธอก็ไม่ค่อยสะดวกที่จะมากับผม

หรอกครับ แต่เธอก็มา ระหว่างทางผมให้ ส.ค.ส.เธอครับ สิ่งที่ทำให้หัวใจผมพอง

โต ... เมื่อเธอเอง ก็เตรียม ส.ค.ส.ไว้สำหรับผมเช่นกัน ใครจะคิดว่า ปฏิบัติการเด็ด

ดอกฟ้าจะใกล้ถึงความจริง เมื่อมาถึงบ้านเพื่อน เพื่อนๆ ก็มากันหลายคน บางคน

ก็เริ่มเตรียม วอร์มเครื่องด้วย สุรา ... แต่ผม ไม่ครับ ผมพยายามหาทางเลี่ยงออก

จากกลุ่มเพื่อน เพื่อที่จะแกะ ส.ค.ส.ของเธอมาอ่าน ... ตื่นเต้นจังครับ เริ่มต้นอ่าน

“สวัสดีปีใหม่ .. ขอให้แว่นมีความสุขมากๆ นะ ตั้งใจเรียนเหมือนเดิมนะจ๊ะ และ

ขอให้แว่น เจอคนที่น่ารักๆ นะ สมหวังกับความรักนะ เพื่อน จาก ....”

เศร้า ... ครับ งานปีใหม่ ไม่สนุกซะแล้ว ผมไม่มีกำลังใจจะไปสู้หน้าเธอ ผมจึงเลี่ยง

ออกมาอยู่กับเพื่อนๆ ... และสุรา โถ ... เด็กน้อย

หลังจากนั้น เธอพยายามยิ้มให้หลายครั้ง เพื่อให้ผมรู้มั้งครับ ว่าเธอเป็นเพื่อนผม

เสมอ ... ครับ กว่าผมจะคุยกับเธอได้ ก็อีกนาน ผมย้ายกลับไปนั่งหลังห้อง เริ่มคุย

เหมือนเดิม วันเวลาที่ผ่านไป สามปีใน มัธยมปลาย ผมก็ไม่ชอบใครอีก ยังวนเวียน

ใกล้ๆ เธอ ... เธอมี ส.ค.ส.มาให้ทุกปี ยังอยู่ในกลุ่มเดียวกันเหมือนเดิม จนถึงวัน ..

ที่เราสำเร็จมัธยมปลาย  ต่างก็แยกย้ายไปเอนทรานซ์ หรือสอบเรียนต่อ ผมไปเรียน

สาธารณสุขที่ วิทยาลัยแห่งหนึ่ง เธอก็ไปเรียนพยาบาลที่วิทยาลัยพยาบาลใกล้บ้าน

สวัสดี ... ความรัก ในวัยหวาน

จนมาถึงวันนี้ ผมกับเธอก็เจอกันบ้าง แต่ไม่บ่อย ... ผมมีครอบครัวแล้ว หลังจากเรียน

จบก็หลายปีนะ มีการพบปะสังสรรค์ในรุ่นบ้าง ผมก็ไม่ค่อยได้ไป จนบางที ทำให้ผม

ห่างและ ลืม เพื่อนเก่าๆ ในวันที่ ได้เห็นการ์ด แต่งงานของเค้าคนนั้น ... มันทำให้เรื่อง

ราว ระหว่าง ผม กับ เธอ และหมู่เพื่อน สนิท ออกมาโลดแล่นอีกครั้ง

ไม่ว่า วันเวลาจะผ่านไปมากน้อยแค่ไหน ภาระรับผิดชอบเพิ่มขึ้น มากน้อยแค่ไหน

บางเวลาผมอาจจะลืม เรื่องราวเหล่านี้ไปบ้าง แต่ผมสาบานได้ว่า ผมเก็บรักษาความ

ทรงจำ เหล่านี้ไว้อย่างดี เผื่อสักวันจะนำมันขึ้นมาคิดถึง ความรัก ความสุข ในวัยเด็ก

ตกลง ว่า คุณคิดว่า ผมจะไปงานแต่งงานของ “เธอ” รึเปล่าครับ

แล้วเป็นคุณล่ะ คุณจะไปมั้ยครับ ...