...ได้ยินเสียงโทรศัพท์ตั้งแต่เช้ามืด  ปกติตัวเองก็เป็นคนนอนดึกตื่นสายอยู่แล้ว  ซึ่งมันก็ไม่น่าจะเหมาะสมกับอาชีพสื่อที่เป็นอยู่   แต่ด้วยว่ามีพี่ ๆ ที่ใจดี  ค่อยโทร.ตาม โทร.ปลุก  และโทร.มาจิกหัว ( ล้อเล่น ) ตั้งแต่เช้านี้  บอกว่าเกิดเหตุการณ์ในพื้นที่ อ.บันนังสตา  จ.ยะลา  เจ้าหน้าที่ยิงปะทะกับกลุ่มคนร้าย  เจ้าหน้าที่ปลอดภัย  แต่คนร้าย สิเหม่ง ( ภาษาใต้ แปลว่า ตาย )  ผมจึงพาร่างอันผอมกะหร่องลุกขึ้นจากที่นอน  เข้าห้องน้ำเพื่อจัดการกับศรัตรูส่วนตัวที่มักจะเข้ามาคุกคามเป็นประจำในช่วงเช้าของทุกวัน...

....จากนั้นจึงได้โทร.ไปปลุกคนโน่น  ปลุกคนนี้  นัดแนะเพื่อเตรีนมเข้าที่เกิดเหตุ  ทำหน้าที่ของตนเองอีกครั้งหนึ่ง  ผมไม่ขอเล่าถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นน่ะครับ  เพราะเชื่อว่า  ท่านพี่ ๆ ในบล๊อก  คงจะได้ชมจากสื่ออยู่แล้ว

...แต่ที่สดุดใจ  สดุดตา ผมมาก  คือ  หมา ( สุนัข ) สงคราม ครับ  ตอนจะกลับแล้ว  ผมเห็นมันอยู่บนรถ เลยแอบถ่ายภาพมา 1 ช็อต อิอิ

....ถ้าเราเป็นตัวมัน ( หมา ) คงจะต้องนึกรำคาญใจแน่ ๆ เลย  ว่าอะไรกันนักหนาน่ะไอ้คนเหล่าเนี้ย  ทั้งชุดเขียว  ชุดดำ  ชุดสีกากี  เดินกันให้ขวักไขว่ไปหมด  แล้วกูเกี่ยวอะไรด้วย  เป็นหมาแท้ ๆ เอาเรื่องคนมาเกี่ยวกันได้  

....แต่ถ้าไม่มีมัน  คนก็คงลำบาก  เพราะจะดมกลิ่นยังไง  ติดตามคนร้ายยังไง  หมาสงคราม  จึงเข้ามามีความสำคัญในการติดตามกลุ่มคนร้าย  โดยเฉพาะในพื้นที่ภาคใต้  หลายต่อหลายครั้งที่เห็นมันทำงานด้วยความเหน็ดเหนื่อย  หอบจลิ้นห้อย  น้ำลายยื้ดซะ  น่าสงสารจริง ๆ  ถ้ามันเข้าใจคำพูด  อยากให้มันรู้ไว้ว่า "ขอบคุณ"  เราก็รักแผ่นดินนี้เหมือนกันน่ะ....