เจ้าอยู่ตรงนี้มานาน
เจ้าหยัดยืนยันย้ำเจตนา
ชูธงรบอหิงสา
เคียงข้างประชาชนชั้นยากจน...

เจ้าฝันถึงฟ้าสีทอง
มาเถิดเพื่อนผองพี่น้องคนจน
ปลดแอกที่กดคอคน
เสียงของคนจนจึงกู่ก้องฟ้า...

อุดมการณ์เป็นเจ้าชีวิต
หลอมรวมเป็นจิตวิญญาณหาญกล้า
อุทิศเพื่อมวลประชา
รวมพลคนกล้าท้าทายอธรรม...

เพื่อนพ้องเปลี่ยนกันไปหลาย
กลับขวากลับซ้าย กลับขาวกลับดำ
เจ้ายังเด็ดเดี่ยวชี้นำ
เทิดทูนธงธรรมเหนือดวงชีวี...

เหนื่อยนักเจ้าพักหลับไหล
หลับฝันให้ไกลถึงโลกเสรี
จะจดจำคุณงามความดี (ลูกสาวคนจนคนดี)
ยังอยู่ตรงนี้ กลางใจของเราฯ

(บทกล่อมลูกภาษาอีสาน)

อือ หือ อื่อ หือ อื้อ หือ อือ
นอนสาหล่าหลับตาแม่สิกล่อม
นอนอ้อมล่อมในอู่สายไหม
เจ้าอยู่ใสมีคนยกย่อง
ฟ้าสีทองเป็นของประชา
วนิดา เป็นดาวเจิดแจ้ง
เจ้าเป็นแสงในคืนมืดมน
ประชาชาทุกคนฮักเจ้า
อย่าได้เศร้าได้โศกโศกา
อือ หือ อื่อ หือ อื้อ หือ อือ

อือ หือ อื่อ หือ อื้อ หือ อือ
นอนสาหล่ามวลประชาเพิ่นสิกล่อม
นอนอ้อมล่อมในอู่สายไหม
อือ หือ อื่อ หือ อื้อ หือ อือ ฯ

6 ธันวาคม 2550 พี่มด - วนิดา ตันติวิทยาพิทักษ์ นักสู้ตัวจริงได้จากไปด้วยมะเร็งร้าย
ผมประมาณไม่ได้ว่า มันสร้างความเศร้าสะเทือนใจให้ผมเพียงใด แล้วพี่น้องสมัชชาคนจนหน้าเศร้าเหล่านั้นล่ะ เขาจะเศร้าโศกเพียงใด

นับตั้งแต่รู้จักกันมาราว 12-13 ปี เธอ เป็นหญิงที่เข้มแข็ง เป็นพี่ที่น่ารัก เป็นคนที่เราคารวะได้อย่างไม่ต้องลังเล

วันนั้น ผมกำลังเดินทางไปเชียงใหม่เพื่อร่วมกับชุมชนคนรักป่าท่องสาละวิน และความตายของเธอ ทำให้ผมรู้สึกหมดสนุกเอาดื้อ ๆ

ผมตัดพ้อต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ว่า "ทำไมไม่เคยตอบสนองต่อการอ้อนวอนของกูบ้างวะ ?" ก็แค่ขอให้พี่มดแข็งแรง ๆ และมีความสุขกับการใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ แล้วทำไมสุดท้ายเราต้องมีแค่คำอาลัยให้ "พี่มดไปสู่สุคติ"เท่านั้น

มันไม่ใช่ความผิดของสิ่งศักดิ์สิทธิ์หรือพวก untouchable ทั้งหลายหรอก ผิดที่เราเองที่เสือกไปร้องขอ สิ่งเหล่านั้นไม่เคยให้อะไรกับเราแม้แต่ครั้งเดียว ผมโง่เองที่ไปร้องขอ หลายคนก็เสียรู้และรู้สึกไปเองหรือถูกทำให้รู้สึกไปว่า เป็นหนี้บุญคุณสิ่งที่ไม่อาจเอื้อมสัมผัสได้เหล่านั้นไปด้วย เราจึงมีเจ้านายของชีวิตมากมายทั้งที่เหนือธรรมชาติและเหนือชีวิตทั้งหลาย

ผมกลับจากสาละวิน มุ่งหน้าสู่งานอันเป็นวาระสุดท้ายของเธอ เพื่อนผองที่อุบลราชธานีบอกให้ผมเขียนเพลงให้เธอ ผมเขียนเพลงนี้ระหว่างล่องเรือเดินทางไปสาละวิน ผมตั้งชื่อเพลงว่า "ลูกสาวคนจน" (มีอีกชื่อคือ ลูกสาวหล่าประชาชน) และนำไปเล่นในงานศพของเธอ

ที่นั่น มีพี่น้องมากมายมาแสดงความคารวะต่อเธอทั้งชาวนาอีสาน ชาวเลจากแดนใต้ ชาวปกาเกอญอจากภูดอย นักวิชาการ นักพัฒนา นักเขียน ประชาชน

เราร่วมร้องเพลง แสงดาวแห่งศรัทธา ซึ่งเป็นเพลงโปรดของเธอในระหว่างที่เคลื่อนศพเธอขึ้นสู่เมรุ หลายคนร้องไห้ออกมาดัง ๆ (พี่นิด กรรมาชน บอกว่า เราเก็บความเศร้า ความคับแค้นไว้ข้างในนานเกินไปแล้ว ถึงเวลาที่เราจะต้องร้องไห้ร่วมกันเสียที) ผมไม่สามารถร้องเพลงแสงดาวแห่งศรัทธาได้จบ เพราะก้อนสะอื้นจุกอก และเขื่อนน้ำตาของผมมันพังทลายพ่ายแพ้แก่ความเศร้าเสียใจของตัวเอง

ในงานนั้น สมาชิกวงสะเลเต (ซึ่งเป็นวงดนตรีของเครือข่ายชุมชนอุบลราชธานี) และผม ร่วมกันร้องเพลงที่เราร่วมกันแต่งให้กับเธอ คือเพลง วนิดา และ ลูกสาวคนจน ให้กับเธอด้วย

000

ผมยังไม่มีเวลาเข้าห้องอัดเสียงทำเดโมคร่าว ๆ แต่อยากให้อ่านเพลงนี้ด้วยกัน เมื่อทำเพลงเสร็จแล้วจะเอามาให้ฟังกันถ้วนหน้า

มีความสุขกับการใช้ชีวิตครับ!

***หมายเหตุ ภาพโดย บันสิทธิ์ บุณยะรัตเวช จาก สารคดี