มันเป็นความทรงจำของวันที่ 15 มกราคม 2550 (เอ่อ...มันผ่านมาแล้วหนึ่งปีหนึ่งเดือนกับอีก 14 วันแล้วนี่ นี่ก็เป็นเครื่องยืนยันว่า ผมมีความช้าเป็นของตัวเอง และอย่าเชียวหนา อย่าได้แม้แต่จะคิดหวังว่า ผมจะเสร็จเร็ว ผมไม่ใช่พวกเล็กแต่เร็วละกัน)

นับเป็นครั้งที่สามของชีวิตที่ผมได้ดูคอนเสิร์ตอย่างเป็นทางการ(ครั้งแรก ดู season acoustic ครั้งสุดท้าย ที่ AUA มีวงตาวัน (เล่นได้สุดยอดจริง ๆ คารวะสิบจอกเลย) พงษ์สิทธิ์ คำภีร์ คาราบาว (เปิดอัลบั้ม ช้างไห้ อย่างได้อารมณ์สุด ๆ) นั่นเป็นคอนเสิร์ตที่ดีมาก) ครั้งที่สอง ดูคอนเสิร์ต 20 ปีฅาราวาน ที่หอประชุมใหญ่ธรรมศาสตร์ ซึ่งไม่ได้มีความประทับใจอะไรหลงเหลือทั้งคุณภาพการแสดง แสง เสียง แต่เพลงฅาราวานน่ะ ขลัง! มีพลังเสมอสำหรับผม) และครั้งล่าสุด ค่าตั๋วก็เล่นเอาเราสามารถกินแกลบได้ แต่ผมยอมจ่าย 2,500 บาท เพื่อให้ตัวเองตะเกียกตะกายจากลุ่มน้ำมูนมาเข้าเฝ้า The god แห่งวงการดนตรีโลกอย่าง Eric Clapton

ผมเป็นพวกด้อยโอกาสทางคอนเสิร์ต จึงใช้ความขุกเข็นของตัวเองอย่างไม่สิ้นเปลืองนัก และได้ปวารณากับตัวเองไว้ว่า หากมีวงต่างชาติมาเปิดคอนเสิร์ตในเมืองไทย ก็ลองเช็คกระเป๋าตัวเองดูว่า จะสามารถจ่ายเพื่อไปเข้าเฝ้าใครได้บ้าง ก็มีไม่กี่ราย Eric Clapton นี่เป็นเป้าหมายต้น ๆ เลยครับ และแน่นอนคนนี้เลย หวานใจผม Neil Young (เคยมีข่าวว่าจะมาแต่ไม่เคยมาให้ยลสักที) ถ้ามาต้องเจอแน่ Pink Floyd (กรณี Roger Waters มา ผมกลับไม่ตื่นเต้น แต่ถ้าเป็นวง ผมจะตะเกียกตะกายขายแรงกายแลกเงินมาเพื่อฟัง comfortably numb หรือ wish you were here สด ๆ สักครั้งในชีวิต)

เวทีคอนเสิร์ตของ Eric Clapton ไม่เลิศหรูอลังการงานสร้างแบบคอนเสิร์ตดาด ๆ ที่ค่ายเทปบ้านเราชอบเอามาโชว์ทางทีวีฟรี ๆ (ผมก็ไม่อยากดู) คนก็ทยอยเข้าฮอลล์ อย่าว่าคนไทยไม่ตรงเวลาเลยครับ ไอ้พวกตาน้ำข้าวนั่นหละตัวร้าย เมียฝรั่งก็มากหลาย แต่เราก็อยู่ร่วมกันได้ เพราะเบื้องหน้านั้น (จริง ๆ เบื้องล่างสิเนาะ เพราะเราเกาะกรงเหล็กเห็นพระเจ้าตัวเท่ามดแดงเอง) พระเจ้ากำลังจะสะพายกีตาร์ออกมาโปรดพวกเรา

งานนี้ผมกับเอ่อ...จะเรียกอะไรดีหละ เขาเป็นลูกศิษย์ แต่ตอนที่ผมสอนมัน พวกผู้ปกครองนักศึกษามักจะไหว้เขาก่อนผม ลูกเขาเรียกผมว่า ลุง และบางครั้งผมก็ต้องขอความรู้จากเขาทั้งเรื่องคอมพิวเตอร์ เรื่องการเล่นกีตาร์และงานนี้เขาออกสตางค์จ่ายล่วงหน้าให้ก่อนอีกต่างหาก...เขาชื่อ พร (เขาอยู่ที่นี่ครับ http://www.oknation.net/blog/pornantha) เขาไม่ใช่กิ๊กผมละกัน

ให้ตายเถอะ ทันทีที่ Eric Clapton ปรากฏกายและบรรเลงเพลงกีตาร์ ชายบ้าคนหนึ่งมันก็ได้แต่เอามือป้องปากร้องโห่ฮี้วปี๊ววี๊ด...ยาวนานราวกับว่ามันออกัสซั่มไปแล้ว แต่ไม่ใช่ นี่คือองค์สด ตัวจริงเป็น ๆ ของชายวัย 61 ปีที่มีพลังการเล่นกีตาร์อย่างล้นเหลือ (เอ่อ ผมกรี๊ดไม่เป็นน่ะครับ ครั้นจะกร๊าดก็คงน่าเกลียด)

ผมจำได้เลาๆ ว่า เขาเล่นเพลงชุด Layla (1970) ตอนที่ Clapton ทำวง Derek and the Dominos ที่มีลุงลำดวน [Duanne Allman] มาเล่นกีต้าร์ให้ หลายเพลง เพราะงานนี้มี Derek Trucks อดีตเจ้าหนูวัย 9 ขวบ ที่เคยขึ้นแจมกับ the allman brothers band เมื่อ 30 กว่าปีก่อนมาเล่นกีต้าร์ด้วย (แต่ไม่ยักเล่นเพลง bell bottom blues หรือเพลงเศร้าชวนจมธารน้ำตาตายอย่าง river of tears ก็ไม่เล่นเลยนะท่าน) เพลงของ Clapton ในวันนั้นจึงมีกลิ่นอายแบบงานชุด Layla ซะเป็นส่วนใหญ่

เพลงที่ผมจำได้ และแสร้งขยับปากถั่วงา ๆ ตามได้ก็มีเพลงอย่าง Nobody know you when you down and out - มีเงินเขานับเป็นน้อง มีทองเขานับเป็นพี่ ไม่มีทั้งเงินทั้งทอง ไม่ได้เป็นทั้งน้องทั้งพี่ เหมือนภาษิตอีสาน “ทุกข์ เพิ่นบ่ว่าดี มีเพิ่นจั่งว่าพี่น้อง ลุงป้าจั่งว่า หลาน” เพลง running on faith (ชุด journeyman) เป็นเพลงที่ให้เชื่อในรักและมั่นในศรัทธา แน่นอน เพลงฮิตอย่าง wonderful tonight เรียกเสียงกรี๊ดได้สนั่นฮอลล์ แต่ผมว่า เวอร์ชั่นที่เขาแสดงสดเมื่อเกือบ 20 ปีที่แล้ว (ในชุด 24 hours) น่ะเวิร์คกว่าเยอะ Little wing ก็เอาอยู่ แต่เพลง Layla โอยเศร้า เหงา รัก อกหักก็ปานนั้น (ผมอยากมอบเพลงนี้ให้หญิงสาวที่ผมรักเป็นที่สุด แต่กลัวเธอไม่ซึ้งน่ะสิ) Cocaine ก็สนุกสุดเหวี่ยง ฝรั่งหน้าเวทีเซิ้งกระจาย แต่ไอ้นายสองคนบนอัฒจันทร์ก็มันจนหัวโยกหัวคลอน คิดถึงแล้วอายย้อนหลังยังไงไม่รู้

เสร็จจากคอนเสิร์ต เลยมาแจมกีตาร์แจมเบียร์(อย่างหลังดูจะหนักหนากว่า) กับพรแบบเบลอ ๆ (เพราะไม่เป็นบลูส์สักที) เก็บกากตั๋วเป็นที่ระลึก และตั้งใจจะเขียนบันทึกความทรงจำ ผมก็ดันปล่อยเวลาให้ล่วงผ่านไปขวบปีจนได้

Eric Clapton ตำนานที่ยังมีลมหายใจ วัย 61 ปี ผ่านมาแล้วทุกอย่าง ยาเสพติด ชีวิตรักสามเศร้า ความเจ็บปวดปางตายจากความตายของลูกชายวัยเยาว์ (ที่มาของเพลง tears in Heaven) เป็นนักดนตรีที่คนดนตรีค้อมคารวะ

เขามาเปิดคอนเสิร์ตครั้งที่สองในเมืองไทยที่เมืองทองธานี ทิ้งช่วงจากครั้งแรกราว 27 ปี และเร็ววันนี้ เขาไปเปิดคอนเสิร์ตที่เปียงยาง เกาหลีเหนือ เป็นคอนเสิร์ตจากคนขาวครั้งแรกนับแต่สงครามคาบสมุทรเกาหลียาวนานหลายทศวรรษ ดนตรีดีกว่าสงครามเป็นไหน ๆ ใช่ไหมครับ?
.......................................................................................................

ขออนุญาตเฉือนเอาท่อนจบของ Layla มาให้ฟังพอเป็นกระไส อยากฟังเต็ม ๆ ก็หาซื้อต้นฉบับฟังเอง

มีความสุขกับการใช้ชีวิตครับ