ผมเพิ่งได้ดูภาพยนตร์ไทย เรื่อง กอด Handle me with care เมื่อวันที่ 29 กุมภาพันธ์ที่ผ่านมาครับ เป็นวันที่น่าจดจำ เพราะปล่อยชีวิตล่วงผ่านคืนวันมากว่า 10,000 วัน โดยไม่เคยใส่ใจวันเวลา เพราะเห็นว่า มันเป็นไปตามกลไกของกาลเวลา เราแก่ลงและมีเวลาบนโลกนี้น้อยลง ๆ เท่านั้น

แต่จะมีก็เพียง ใครบางคน เท่านั้น ที่ทำให้เราได้จดจำบางอย่างที่อาจเป็นเศษเสี้ยวคุลีแห่งกาลเวลาของจักรภพนี้ วันเกิด วันนัดกันครั้งแรก สัมผัสแรก หมายเลขโทรศัพท์ เลขที่บ้าน ทะเบียนรถ หมายเลขบัตรประชาชน เบอร์รองเท้า อาหารโปรด หรือแม้แต่รหัสผ่านไปสู่ความลับของกันและกัน แน่นอนว่า ใครคนนั้นเป็นข้อยกเว้นของใครบางคนเสมอ และอย่าเผลอลืมเลือนเข้าให้ล่ะ

กอด ว่าด้วย ส่วนเกิน ที่กลายเป็น ส่วนเติมเต็ม ของกันและกัน

ผมชอบหนังเรื่องนี้ พอ ๆ กับ พลอย ที่ตั้งคำถามกับแง่มุมของชีวิตคนตัวเล็กตัวน้อยในสังคมอย่างเข้มข้นและจริงจัง

โดยหนังเรื่อง กอด กำลังชี้ว่า คนเรามีความพิเศษที่แตกต่างกัน แต่คนเราส่วนใหญ่กลับมองความพิเศษ ความต่างเป็นความแปลกปลอมหรือแปลกแยก พระเอกของเรื่องซึ่งมีแขนงอกออกมาอีกหนึ่งแขก กลายเป็นปมเด่นที่เป็นปัญหาของตัวเขาเองและคนที่ผ่านพบก็ไม่อาจเปิดใจรับความพิเศษของเขาได้

ชายผู้มีสามแขนและมีความสามารถพิเศษด้วยแขนพิเศษที่ติดตัวมาแต่ไม่สามารถฝืนทนกระแสส่วนใหญ่ที่โถมซัดจนต้องตะเกียกตะกายเพื่อเปลี่ยนตัวเองให้ลู่ตามกระแสหลัก ยอมสละความ “พิเศษ” เพื่อคืนสู่ความเป็น “คนทั่วไป” นั่นก็หมายความว่า เขากำลังละทิ้งความพิเศษของตัวเอง ทิ้งตัวตนเพื่อเป็นคนอื่น เหมือนเราอยากเปลี่ยนจากกระดำกระด่างเป็นขาว พยายามจะสวย จะหล่อแบบขาวเนียน ขณะที่พวกคนขาวก็ตั้งหน้าอาบแดดแบบเอาเป็นเอาตายเพื่อจะได้กระด่างกระดำแบบเรา ๆ เรียกได้ว่า เราต่างรังเกียจความเป็นตัวเองและพยายามเปลี่ยนตัวเองให้เป็นคนอื่นตามกระแสนิยม

หนังเรื่องกอดไม่มีฉากกอดมากมายนักหรอก เพียงแต่มีคนที่น่าโอบกอดด้วยความห่วงใยอย่างยิ่ง คือ นา ซึ่ง กระแต ศุภักษร ไชยมงคล สวมบทได้อย่างน่ากอดเป็นที่สุด ผู้กำกับเก่งนะครับ สามารถนำเอาดาราเซ็กส์บอมบ์มาแสดงหนังแบบน้อยแต่ได้มากอย่างนี้ แววตา สีหน้าของเธอมีคำถาม เว้าวอนต่อการโอบกอดด้วยความรักและห่วงใยจากใครสักคน  

โธ่เอ๋ยคน 21,900 วันของชีวิตนั้นแสนสั้นนัก การจะแสดงความห่วงหาอาทรต่อกันนั้นมันมีวิธีการไม่มากนักหรอก การกอดกันนั้นไม่เลวร้ายแถมยังแสนดีเป็นไหน ๆ ก็เรามัวแต่เขียม แต่เขินอายที่จะแสดงออก มันก็น่าเศร้า

บ่อยครั้งที่ผมโอบกอดตัวเอง และพบว่า ชีวิตมันช่างเปล่าดาย

หรือว่า เรา เป็นเหมือนสัตว์เปลี่ยวในสังคมที่ทุกคนพร้อมจะโดดเดี่ยวตัวเองจากกันและกัน และไม่มีใครแสดงความห่วงหาอาทรต่อกันและกันอีกแล้ว