เป็นคำนิยาม ที่เพื่อนผมตั้งให้กับพฤติกรรมการดูหนังของผมในวันนี้

ทำไมเหรอ ?

ก็วันนี้ (๕ เมษายน ๒๕๕๑) ผมตั้งใจไปดูหนังสองเรื่อง คือ Once กับ No Country for Old Men แต่กลายเป็นว่าผมดูไป ๔ เรื่องในวันนี้ เพราะมีเรื่อง There will be blood กับ The Kite Runner พ่วงมาด้วยนะสิ

เพื่อนจากเชียงใหม่บอกว่า ปีนี้ใช้เวลาคุ้มค่าแล้ว เพราะได้รวบยอดดูหนังดีตั้งสี่เรื่องภายในวันเดียว

ผมเห็นด้วยกับเธอ (รู้แล้วใช่ไหมว่า เพื่อนผม เธอเป็นหญิงสาว ? น่ารักสุด ๆ อีกต่างหาก ขอบอก) ผมเห็นด้วยอย่างยิ่ง เพราะปกติ ผมจะมีโอกาสหนังน้อยมากบางทีหนังตั้งแต่ปี ๒๕๔๘ ผมเพิ่งได้ดูเมื่อต้นปีนี้เอง หรือไม่ก็หนังบางเรื่องข้ามทศวรรษก็ยังไม่ได้ดู

ก็เป็นช่วงเทศกาลที่ผมดันมาติดแหง็กอยู่บางกอก แล้วตั๋วรถกลับอุบลราชธานีดันไม่มี (เครื่องบินอย่าได้หวังว่าจะได้ตังค์ผมง่าย ๆ ) ผมเลยตั้งใจว่าจะดูหนังที่อยากดูสักเรื่องสองเรื่อง คือ Once กับNo Country for Old Men

แต่พอไปดูแล้วปรากฏว่า ทั้งสองเรื่องไม่ได้ฉายต่อกัน (ที่ลิโดนะครับ) มีเรื่อง There will be blood มาคั่นกลางไว้ ก็เลยไม่อยากแกร่วอยู่แถวสยาม (เพราะสะดือเราก็ไม่น่าโชว์ แล้วอะไรที่เป็นเกาหลีในตัวเราไม่ปรากฏเค้าลาง มีแต่ลางสังหรณ์ว่า จะถูกมองด้วยสายตาที่เหยียดหยามและประณามทางความรู้สึกอีกต่างหาก) จึงซื้อตั๋วดูว่า อีตา เดเนียล เดย์ ลูอีส แกทำอย่างไรถึงได้รางวัลออสก้าร์ตัวที่สองมาครอบครอง

แน่นอน No country for old Men มันอยู่ในโปรแกรมอยู่แล้ว ย่อมไม่พลาดแน่นอน แต่พอดูจบเท่านั้นหละ ไปจ๊ะเอ๋กับพี่จอบ วันชัย ตันติวิทยาพิทักษ์ บรรณาธิการสารคดี พร้อมมีคำแนะนำว่า ควรจะดูเรื่อง The Kite Runner ด้วย เพราะหนังดีมาก

โหย! สามเรื่องก็จะบ้าอยู่แล้ว เพราะแต่ละเรื่องมีประเด็น มีข้อคิด มีอะไรมากมายที่อยากเล่า อยากเขียนถึง (รอหน่อยนะจ๊ะ รอหน่อยนะจ๊ะ) ผมกำลังจะก้าวลงจากโรงหนังลิโด้แล้วล่ะ หากชายหนุ่มผมเกรียน เสื้อดำ แว่นตาำดำ ไม่เตะตาเข้าให้ละก็ ผมขอแค่แฮทริกก็หรูสุดแล้ว

วรพจน์ พันธุ์พงศ์ ยิ้มให้แล้วถามว่า “ธีร์ หรือเปล่า ?” อยากจะบอกว่า “ไม่ใช่ผมหรอก” แต่ก็เกรงใจนักเขียนใหญ่เขา แถมเขาก็กำลังจะดู เรื่อง The Kite Runner ด้วยสิ และมีสีหน้า (ไม่เห็นแววตา เพราะพี่แกใส่แว่นเรย์แบนดำ หวังว่าตอนดูหนังคงไม่ลืมถอดนะครับ) ชวนว่า ดูหน่อยไหม ?

เอาวะ ตายเป็นตาย เรื่องดูหนังนี่เราก็ไม่เคยเป็นรองใครนี่หว่า และมันไม่ใช่เรื่องเสียหายนี่หว่า ผมทุ่มไม่อั้นละงานนี้

ผมหมดกะค่าตั๋วหนังวันนี้ สามร้อยแปดสิบบาท ค่ากาแฟหน้าบริทิช เคาซิน ห้าสิบบาท ค่าแสตมป์(ตราสัญลักษณ์ประจำจังหวัด – ไม่สวยเลย ออกแบบเห่ยมาก ๆ ขอบอก) สามสิบบาท ค่านมสิบบาท ค่าช็อคโกเลตแก้หิวก่อนหนังเรื่องสุดท้ายอีกยี่สิบบาท ค่าน้ำอีกสิบบาท (รวมให้ที อย่าลืมบวกค่ารถ ขามา สี่สิบเจ็ด ขากลับเท่ากัน) ผมใช้เวลา ตั้งแต่สิบโมงสิบนาทีจนถึงหนึ่งทุ่มครึ่ง (คำนวณมูลค่าด้วยนะ)

ผมออกจากลิโด ด้วยอาการหมดแรง หายใจแผ่ว ที่สำคัญตัวเบาเพราะกระเป๋ามันบางลงไปกว่าเดิมอีกแล้วสิ

แต่เรื่องราวของหนังกลับแจ่มกระจ่างและติดค้างคาในใจ เพราะแต่ละเรื่องมีแง่มุม มีบรรยากาศชวนนำมาเขียนซะมากมาย

งานนี้มีเรื่องเล่ายาว ๆ แน่นอน แล้วจะำพยายามขืนธรรมชาติจากพวกเสร็จช้า มาทำงานเสร็จเร็วดูบ้าง

(อย่าเพิ่งเชื่อ จนกว่า งานชิ้นต่อไปจะตามมานะครับ)

หากต้องตอบคำถามข้างต้น ก็ต้องตอบว่า ตายอด ตายอยากมาจากอุบลราชธานี ครับพี่น้อง เพราะโรงหนังที่นั่น นอกเหนือจากหนังบู๊ หนังผี หนังตลก หนังกะเทยแล้ว เขาก็ไม่ค่อยเอาหนังคุณภาพไปฉายเลย

...

ขออภัย วันชัย ตัน และวรพจน์ พันธุ์พงศ์ ที่ถูกอ้างชื่อ หากผมทำเป็นมองไม่เห็น หรือท่านทั้งสองทำเป็นไม่รู้จักกะผม ชื่อท่านจะไม่ปรากฏในนี้ นี่คือ รายการอาศัยชื่อคนดังมาอ้างอิงชัด ๆ นี่นา