Honda City กลายสภาพเป็น Honda Country ทุกครั้งที่มีผมนั่งหลังพวงมาลัย จากอุบลราชธานีถึงใจกลางทุ่งกุลา ใช้เวลาแค่เพียงสามชั่วโมงเท่านั้น แต่น้องชาย น้องสะใภ้ของผมต้องใช้เวลาบนรถตั้งสิบสามชั่วโมงกว่าจะฝ่าคลื่นการจราจรจากกรุงเทพฯ มาถึงบ้านเกิดได้

ใจจริงแล้ว ผมไม่อยากกลับบ้านตอนสงกรานต์ น้องผมก็คงไม่อยากกลับบ้านตอนวันสงกรานต์ และแม่ผมก็คงไม่อยากให้ลูกกลับบ้านตอนวันสงกรานต์หรือช่วงเทศกาลใด ๆ ทั้งสิ้น

ใจของแม่อยากให้ลูก ๆ อยู่ที่นี่ ที่บ้านเกิดของเรา ไม่ต้องให้ความจำเป็นทางเศรษฐกิจ ข้ออ้างทางการศึกษา หรือ ความจำเป็นใด ๆ มาพรากเราไปจากบ้านเกิดของตัวเอง

ทุกสงกรานต์ที่ผมกลับบ้าน จะพบว่า ผู้คนสนุกสนาน กิน ดื่ม เมาและกิน ดื่ม เมา กันแทบทุกวัน ราวกับว่า สงกรานต์เป็นห้วงเวลาแห่งการปลดเปลื้องพันธนาการทุกอย่างที่คับข้องอยู่ในใจ

ผมกิน ดื่ม เมา นอน อยู่ที่บ้านได้ไม่นานนัก และชักสงสัยในตัวเราว่า วงจรชีวิตแบบนี้มันเข้ามากลืนวิถีปกติของเราตั้งแต่เมื่อไร ? (ใช่สิ ตั้งแต่จำความได้ ผมซดสาโทขันเขื่องจนเกลี้ยง ตอนเรียนจบประถมหก เพื่อจะประกาศศักดาว่า ข้าฯเป็นผู้ใหญ่แล้วว้อย.. จากนั้นก็นอนเมาพับในวันสงกรานต์อับร้อนเร่าที่บ้านเกิดของตัวเอง)

กลับมาที่อุบลราชธานี

ผมเล่นสงกรานต์ครั้งแรกหลังจากร้างลามาสิบห้าปี

ผมจำได้ หญิงสาวที่น่ารักที่สุดของผมเธอไปเชียงใหม่เพื่อเล่นสงกรานต์ โดยมีผมเป็นคนขี่รถเครื่องให้เธอซ้อนท้าย ความทรงจำและความเบิกบานครั้งนั้นประกอบกับวัยมัน  มันทำให้การโบกมือลาสงกรานต์ที่เชียงใหม่มีชีวิตชีวา และการจากลามันน่าประทับใจ แต่ถ้าหากไม่มีเธอไปด้วย ผมคงเลือกอยู่เงียบ ๆ กับตัวเอง (ผมไม่ชอบมหกรรมผู้คนมากมายและทำอะไรแบบบ้าคลั่งเช่นนั้น ทั้งสงกรานต์ ทั้งลอยกระทง (จำเสียงปะทัดได้ไหม ?) หลีกเลี่ยงได้ ผมคงอยู่ห่างๆ  ไว้ดีกว่า ผมเกลียดพิธีกรรม มหกรรมทุกอย่างที่ไม่มีเหตุผล (รวมทั้งบางครั้งก็เกลียดตัวเองที่ไม่มีเหตุผลในบางเรื่องเหมือนกัน)

กลับมาสงกรานต์ที่อุบล ฯ ปีนี้ ถนนทุกสาย ยันทะนานไปด้วยผู้คนและรถรา เจิ่งนองด้วยน้ำท่า อึกทึกด้วยสรรพเสียง รถกระบะของเพื่อน พาผมและน้อง ๆ ออกไปตระเวนตามถนนหลาย ๆ สาย และกลับมาด้วยสภาพสะบักสะบอมกันถ้วนหน้า

นี่คือ มหกรรมปลดปล่อยพลังงานสารพัดที่ถูกกดทับเอาไว้

หญิงสาวบางคนแต่งกายรัดรูป บางเฉียบ สะบัดกายร่ายรำตามทำนองเพลงราวกับเธอกำลังโชว์การเต้นแบบไคโยตี ชายหนุ่มไม่ทราบชื่อ ไม่คุ้นหน้า มาพร้อมแป้งที่ไม่มีในมือสามารถลวนลามหญิงสาวที่ไม่รู้จักกลางถนน หญิงสาวบางคนสะดีดสะดิ้งหลังได้หอมแก้มชายหนุ่มนิรนามที่ขี่รถเครื่องผ่านมาทางด่านของเธอ กะเทยหลายคนในหลายที่เต้นท่าเดียวกัน บางคนปลดเปลื้องด้วยการสาดน้ำเย็นที่มีน้ำแข็งเป็นก้อนใส่คนที่ผ่านมา บางคนเลือกสาดเต็มแรงโดยไม่สนใจว่าจะทำให้ใครบาดเจ็บ นี่คือ สงกรานต์ คุณไม่อาจปฏิเสธมันได้

“นี่มัน ออกัสซั่ม เฟสติวัลหรือไงวะ ?” เพื่อนผมคนหนึ่งสบถ เมื่อเห็นทุกคนปลดปล่อยพลังงานทางเพศกันกลางถนน กลางสายน้ำ ภายในอาภรณ์ที่แนบชิดสนิทเนื้อ

หรือว่า พื้นที่ทางเพศ พื้นที่แห่งการแสดงความรัก มันถูกปิดกั้นไว้ให้อัดอั้นรอวันมาระเบิด ระบายกันกลางถนนในวันสงกรานต์นี่หละ ใครมีของก็เอามาปล่อย ใครมีดีเอามาโชว์ ใครไม่อยากปล่อยไม่อยากโชว์ก็อย่าได้ย่างกรายผ่านเข้ามา นี่มันวันสงกรานต์ วันที่เราจะถึงจุดสุดยอดกันกลางถนน

พลบค่ำ ผมเปลี่ยนเสื้อผ้าขับรถคันเดิมเพื่อไปหาซื้อสำรับกับข้าว

ถนนทุกสายยังเอ่อนอง รถรายังขวักไขว่ ริมถนนออไปด้วยผู้คน เสียงเพลงยังอึกทึก หญิงสาวยังดีดดิ้น กะเทยยังส่ายตูดท่าเดิม ชายหนุ่มยังรอทาแป้งเหมือนเดิม

ผมล็อคประตูรถและค่อย ๆ เคลื่อนผ่านขบวนคนและถนนเปียกแฉะ

ทุกคนเสพสุขราวกับว่าจะไม่ได้เสพอีกแล้ว บางคนเสพสุขเหมือนต้องการจะลืมทุกข์ให้หมดสิ้นไปในวันสงกรานต์

ปีหน้าผมจะหาหนังสือ หาเปลไปนอนอ่านให้หนำใจในวันสงกรานต์