คันนาทอดยาวแหวกทุ่งข้าวสีทอง ลมตะวันออกเฉียงเหนือพัดเอื่อยจนรวงข้าวระบัด

...

เบื้องหน้า น้องชายค่อย ๆ คลายสายด้ายป่านและเดินนำออกไป ส่วนผมยืนตรงนี้จับว่าวลูกแอ้[1]ตัวเขื่องที่เพิ่งทำเสร็จกับมือมาหมาด ๆ ไว้มั่น

ราวสิบเมตรเห็นจะได้ น้องชายเริ่มออกวิ่งพร้อมกระชับสายด้ายป่าน ขณะที่ว่าวในมือของผมถูกปล่อยให้ลอยละลิ่วสู่ลมบน จากนั้นเสียงเพลงแห่งท้องทุ่งก็บรรเลง

ผมได้ฝีมือการทำว่าวจากพ่อ พ่อซึ่งเป็นช่างไม้ ช่างปูน ช่างจักสาน ช่างตัดผม เป็นนักดนตรี แต่ผมเก็บรับซึมซับได้เพียงเศษเสี้ยวความชำนาญของพ่อ แค่เพียงการทำว่าว และนั่นมันทำให้พ่อไม่ต้องมาเหนื่อยกับการทำว่าวให้น้อง ๆ ให้หลาน ๆ อีก เพราะหน้าที่นั้นมันถูกส่งผ่านมายังผมโดยอัตโนมัติ

การเล่นว่าวของผมกับน้อง ๆ และเพื่อน ๆ ไม่ใช่การแข่งขันเพื่อเอาชนะกันด้วยการตัดสายป่านกันให้ว่าวของอีกฝ่ายหลุดลอยไป แต่หากเน้นให้ว่าวขึ้นสูงชันที่สุด เสียงสะนูเพราะที่สุด

บ่อยครั้ง ที่เราแหงนมองดูว่าวจนคอตั้งบ่า บางครั้งก็ยังเผลอสบตากับดวงตะวันเข้าจังหนับ

เช้ายันค่ำคืนของหน้าหนาว เด็กชายแห่งทุ่งกุลาหาความรื่นรมย์กับการเล่นว่าวกลางทุ่งกว้าง หากค่ำคืนที่ลมไม่แรงเกินไป คนทั้งหมู่บ้านจะได้ยินเสียงสะนูจากว่าวที่ผูกไว้ทางเหนือของหมู่บ้าน

...

2526 เสาไฟฟ้าต้นแรกถูกปักลงที่หมู่บ้าน การเล่นว่าวของเด็กถูกตักเตือนว่าจะเป็นอันตรายหากสายป่านไปพาดพันกับสายไฟ ขณะที่ผมในวัยเด็กต้องระเห็จจากหมู่บ้านเพื่อการเรียน นับแต่นั้นมา ภาพเด็กเล่นว่าวในท้องทุ่งก็ค่อย ๆ เลือนหายไป ไม่มีเสียงสะนู ไม่มีว่าวเมื่อยามลมหนาวมาเยือน

...

ระหว่างชม the kite runner หนังเรื่องที่สี่ของวันนั้นของต้นเดือนเมษายน พลันภาพอดีตผุดพรายมาชัดเจน

...

หนังสะท้อนความงดงามของชีวิตในวัยเยาว์ของตัวละครอย่าง Amir Jan โดยมีฉากหลังคือ กรุงคาบูล อัฟกานิสถาน การเล่นว่าวของเด็ก ๆ ที่นั่น เป็นกีฬาที่จะต้องเอาชนะคะคาน และแล้ว งานรื่นเริงของเด็ก ๆ ก็จบเห่ด้วยสงครามของผู้ใหญ่ กรุงคาบูลเปลี่ยนจากสนามประลองเชิงการเล่นว่าวของเด็กเป็นสุสานความทรงจำ สงครามพลัดพรากทุกอย่างอันเป็นที่รักไปจากผู้คน ซัดผู้คนบนผืนดินให้ระหกระเหินเพื่อดำรงชีวิตที่ไม่มีความหวังให้อยู่รอดในวันต่อไป

...

ผมเกลียดมหาอำนาจแห่งโลกสงคราม ไล่เรียงมาตั้งแต่โซเวียต อเมริกา อังกฤษ ฝรั่งเศส เยอรมัน ญี่ปุ่น จีน หรือแม้แต่ไทยในยามที่คุณต้องการสร้างสงครามในนามของความรักชาติอย่างบ้าคลั่ง เพราะสงครามมันทำลายชีวิต ทำลายความฝันอันงดงามของผู้คน

...

ในที่สุด the kite runner ก็เลือกเทิดทูนความดีของอเมริกาในฐานะแหล่งพักพิงของตัวละครเอก และเลือกให้โซเวียตเป็นผู้ร้ายในสายตาชาวโลก อคติเกี่ยวกับสงคราม อคติต่อมหาอำนาจอย่างอเมริกาที่หนังบูชาและยัดเยียด ทำให้ผมไม่ค่อยมีความทรงจำเกี่ยวกับหนังเรื่องนี้มากนัก

...

วันนี้ ฝีมือการทำว่าว แทบเรียกได้ว่า ผมไม่มีฝีมือใด ๆ หลงเหลืออยู่เลย และหลาน ๆ ไม่เคยขอให้ผมทำว่าวให้พวกเขา

...

ในลมหนาวเหนือหมู่บ้านแห่งทุ่งกุลา ไม่มีว่าว ไม่มีเสียงสะนู ไม่มีเด็กแล่นว่าวบนคันนา