...

เมษายนที่ผ่านมา ผมได้หนังสือมาหลายเล่ม ได้งานของ HARUKI MURAKAMI มาสองเล่ม คือ Hard – boiled Wonderland and the End of the World และ Sputnik Sweetheart งานของวันชัย ตันติวิทยาพิทักษ์ เรื่อง คน เขื่อน น้ำ ป่า กาแล็กซี The Sorrow of War ของ Bao Ninh

...
ได้มาหลายเล่ม แต่ยังอ่านไม่จบสักเล่มเลยครับ นี่ไม่นับหนังสือวิชาการเข้ม ๆ อย่าง ดีไซน์ + คัลเจอร์ ของประชา สุวีรานนท์และอีกหลายเล่ม 

...
ชั้นวางหนังสือของผมจึงเต็มไปด้วยหนังสือที่รออ่านอย่างน่าสมเภทเวทนาในความช้าของตัวเอง แล้วยังดันมีความอยากเป็นเจ้าข้าวเจ้าของครอบครองหนังสือรกร้างว่างเปล่าได้ขนาดนั้น 

...
ลืมมันก่อน ผมจะจัดการอ่านมันให้มากขึ้นและเผลอเมื่อไรจะอ่านมันให้จบ 

...
แต่มีหนังสืออยู่สองเล่มที่ผมพยายามอ่านแล้ว แต่อ่านไม่จบ ก็คือ โลกของโซฟี  [Sophie’s World] ของ Jostein Gaarder นับเป็นยานอนหลับขนานวิเศษ หากนอนไม่หลับ จับเล่มนี้ รับรอง ผมมีอันต้องร่วงผล็อยทุกที และความทรงจำเกี่ยวกับเรื่องนี้ก็ไม่หลงเหลือ จะอ่านก็ต้องเริ่มกันใหม่ตั้งแต่หน้าแรกทุกที เลยไม่คืบหน้าถึงไหน

...
อีกเล่มคือ จินตนาการไม่รู้จบ [The Neverending story] ของมิฆาเอล เอนเด แปลโดยรัตนา รัตนดิลกชัย เล่มนี้ อ่านไม่จบ เพราะจินตนาการตามเรื่องไม่ได้ (ต่อมจินตนาการวัยเยาว์ของผมตีบตัน)

...
เพียงแต่เรื่องนี้กลับทำให้ผมจดจำบางส่วนของเนื้อหาข้างต้นที่เป็นบทเริ่มต้นของ “ตำนานไม่รู้จบ” ผมจะลองคัดเอามาให้อ่าน

...

 “ความหลงใหลของมนุษย์เรา ไม่ว่าเด็กหรือผู้ใหญ่ล้วนเป็นเรื่องที่แสนลี้ลับ ผู้ซึ่งถูกมันครอบงำไว้ไม่สามารถอธิบายได้ ส่วนผู้ที่ไม่เคยถูกมันครอบงำ ก็ไม่สามารถเข้าใจผู้ซึ่งถูกครอบงำได้เลย
บางคนเสี่ยงชีวิตทั้งชีวิตเพื่อพิชิตยอดเขาสักลูกโดยไม่มีใครแม้แต่เขาเองบอกได้ชัดเจนว่าทำไม
หลายคนทำลายตัวเองเพื่อจะชนะใจใครสักคนที่ไม่เคยใยดีต่อเขาแม้สักนิด

อีกหลายคนพินาศย่อยยับจากการอุทิศชีวิตให้แก่ความสนุกสนานหน้าโต๊ะพนัน

บางคนมุ่งมั่นที่จะเอาชนะการเสี่ยงโชคให้ได้สักครั้งกระทั่งสิ้นเนื้อประดาตัว

ในขณะที่บางคนสังเวยทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อความฝันที่ไม่มีวันเป็นจริง

หรือบางคนก็คิดว่าความสุขที่ตนปรารถนานั้นอยู่ ณ แห่งหนอื่น จึงใช้ชีวิตทั้งชีวิตออกเที่ยวตระเวนตามหา

และบางคนก็ไม่เคยยอมหยุดพักเลยจนกว่าจะได้เป็นผู้มีอำนาจวาสนา

พูดให้สั้นกระชับเข้าก็คือ—ความหลงใหลนั้นมีหลากหลายชนิดเช่นเดียวกับมนุษย์...”

...
แค่ย่อหน้านี้ ทำผมนิ่งนึกและพยักหน้าตาม แล้วผมก็พยายามได้อีก 3 - 4 หน้าของเล่มนี้ และมันก็ไม่เคยจบเหมือนชื่อเรื่องนั่นหละ 

...
ผมทบทวนอ่านย่อหน้านี้หลายรอบในรอบหลายปี ผมก็รู้สึกว่า ยังจะมีอะไรที่น่าสนใจและสำคัญกว่านี้อีกหรือ ในหนังสือเล่มนี้ ตัวละครแนวแฟนตาซีจะนำไปสู่ข้อสรุปเช่นนี้หรือไม่ ผมก็ไม่สนใจและคิดว่า รอได้และจะอ่านเมื่อไรก็คงได้ แต่ทุกครั้งที่หยิบ the neverending story ผมไม่ลืมที่จะทบทวนอ่านย่อหน้านี้ ที่ว่าด้วยความหลงใหล

...

แน่นอน ผมหลงใหลข้อสรุปความคิดเรื่องความหลงใหลในเรื่องนี้ เพียงแต่ผมยังไม่สามารถอ่านเรื่องนี้ให้ลื่นไหลไปถึงตอนจบได้เลย

...
มีหนังสืออีกมหาศาลที่ผมไม่เคยได้สัมผัส ไม่เคยอ่าน ไม่เคยเห็น

บางเล่มอ่านแล้วไม่วาง บางเล่มอ่านแล้ววาง บางเล่มอ่านไม่เคยจบ

แล้วคุณล่ะ เป็นอย่างไร ?