วันจันทร์ ที่ 7 กรกฎาคม 2551
อาจารย์มหาวิทยาลัยชื่อดัง!
Posted by
ธีร์
,
ผู้อ่าน : 780
, 19:01:56 น.
| หมวดหมู่ :
คันไม้คันมือ
พิมพ์หน้านี้
|
 - ช่วงนี้ ผมได้รับโทรศัพท์เสียงแปลก ๆ เบอร์แปลก ๆ บ่อยมาก
... - เพื่อนบางคนหายหน้าไปสิบกว่าปีก็ติดต่อมา บางคนแทบไม่เคยคุยกันเขากลับมีเรื่องมาคุยกับผมยืดยาว เป็นตุเป็นตะซะอย่างนั้น
... - เหตุเพราะ ผมดันเป็น อาจารย์แห่ง มหาวิทยาลัยชื่อดัง ที่กำลังเป็นข่าวในรอบสัปดาห์ที่ผ่านมาและแต่ละคนที่โทรมาถามก็ด้วยความห่วงใยว่า คนในข่าวจะกลายเป็นผมซะเอง (โถ! ขอบใจนะ)
... - แค่เพียงเป็นอาจารย์ เพื่อน ๆ ก็จินตนาการไม่ออกว่า คนอย่างผม จะเป็นอาจารย์ได้อย่างไรกัน ก็สารรูปของผมออกจะดูล่ำสันบึกบึนอย่างนั้น ที่ผ่านมาก็ดูเหมือนว่า ผมไม่ได้มีวี่แววว่าจะเป็นนักวิชาการ ยิ่งดูหน้าตาซึ่งมันก็ยิ่งบอกถิ่นฐานบ้านเกิดและชนชั้นอย่างชัดเจน แล้วเด็กเขาจะเชื่อเหรอว่า มึงน่ะมีความรู้พอที่จะมอบให้พวกเขา (เอากันเข้าไป เอ๊ย!ว่ากันเข้าไป)
... - แต่ไม่รู้ล่ะ มันเป็นไปแล้วนี่นา
... - พอเป็นอาจารย์ ผมก็มีประสบการณ์แปลก ๆ อยู่หลายอย่างไม่รู้จะเล่าดีไหม ?
... - คือ มีอยู่วันหนึ่ง ด้วยความที่ผมเป็นพวกชอบใสกางเกงยีนส์ เสื้อเชิ้ตลายสก็อต (หรือไม่ก็เสื้อสีพื้น สีขาว สีฟ้า สีดำ) ไปทำงาน และตอนไปทำงานก็ชอบเดินลัดสนาม เดินตัดป่าละเมาะ ลัดเลาะไปตึกเรียนต่าง ๆ
... - วันนั้น ผมต้องเดินผ่าน site งานก่อสร้างเพื่อไปสอนหนังสือ เสียงคนงานตะโกนกันโหวกเหวกว่า ปูนมาหรือยังครับหัวหน้า แว่ว ๆ มาจากข้างใน ผมก็เดินผ่านไปเฉย ๆ แล้วเสียงเดิมก็ดังขึ้นกว่าเดิม พร้อมกับคำถามเดิม แล้วเจ้าของเสียงก็มองตรงมาที่ผมด้วยสิ
- เดี๋ยวคงมากระมัง! ผมตะโกนตอบกลับไป จากนั้นเขาก็ขอบคุณและหันไปง่วนกับกองงานที่ค้างอยู่ ส่วนผมเดินงงสงสัยว่า แล้วกูเป็นอะไรในงานก่อสร้างนี้หว่า?
... - ยังมีอีก ด้วยสารรูปแบบนี้ นักศึกษามักคิดว่า ผมเป็นพวกพี่(ซุ)เปอร์คณะเกษตรศาสตร์ เวลาชั่วโมงแรกของเทอมที่ผมจะเข้าสอน ผมจะเข้าไปนั่งหลังห้องก่อนเวลาเรียน รอลุ้นว่า นักศึกษาที่จะมาเรียนกับเราหน้าตาเป็นอย่างไร ใครจะมาเรียนก่อนเพื่อน รอสักสิบนาทีค่อยปรากฏกายหน้าชั้นเรียน
- แต่พวกนักศึกษาที่มาก่อน ก็จะมักมาถามผมว่า พี่คะ พี่เรียนคณะเกษตรใช่ไหม ? เมื่อไรอาจารย์จะมาซะที
... - คงไม่ต้องบอกว่า เมื่อผมไปยืนหน้าชั้นแล้วแนะนำตัว นักศึกษาคนนั้นเขาจะเป็นอย่างไร ก็ได้แต่บอกว่า ไม่เป็นไร เพราะหลายครั้งที่ผมเดินผ่านห้องเรียน นักศึกษาวิชาอื่นจะวิ่งมาหาผมแล้วบอกว่า พี่ครับ คอมพิวเตอร์ห้องนั้นพัง เครื่องฉายโปรเจคเตอร์ใช้งานไม่ได้ แอร์ไม่เย็น พัดลมไม่หมุน ไฟไม่ติด พี่ไปดูให้หน่อยได้ไหมครับ เอ่อ บางครั้งผมก็กลายสภาพเป็นช่างซ่อมอิเลคทรอนิกส์ไปด้วยนา (ทำให้คิดถึงตอนเรียน มช. เวลาไปกินข้าวโรงอาหาร อมช. มักจะมีคนเรียกว่า พี่คะ ช่วยเก็บจานโต๊ะนี้ด้วยค่ะ ทั้ง ๆ ที่ที่นั่นมีกฎว่า ทุกคนกิน ทุกคนเก็บเองนี่หว่า!)
... - ในวันที่ผมเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยแรก ๆ เพื่อน ๆ สมัยเรียนที่เชียงใหม่ด้วยกัน ก็จะเรียกผมว่า อาจารย์มหาวิทยาลัย (แล้วมีเสียงโห่ ยาว ๆ แล้วก็ฮาตามมาทุกที) แต่ตอนนี้ ผมไม่ได้เป็นแค่อาจารย์มหาวิทยาลัยเท่านั้นนะ
... - พี่จอบ - วันชัย ตัน บรรณาธิการสารคดี (แอบอ้างซะเลย!) แซวผมว่า นี่เป็นแผนประชาสัมพันธ์มหาวิทยาลัยที่ได้ผลที่สุด (แม้ว่า ผลมันจะน่าเศร้า) เพราะตั้งแต่ตั้งมหาวิทยาลัยมา แทบไม่มีคนรู้จัก พอมีข่าวอื้อฉาว คนก็รู้จักกันทั่วว่า มหาวิทยาลัยชื่อดัง มันหมายถึงที่ไหน และที่สำคัญ ผมเองก็พลอยฟ้าพลอยฝนเป็น อาจารย์มหาวิทยาลัยชื่อดัง ไปด้วย
... - หากว่าตามหลักการความสนใจของมนุษย์แล้วละก็ หลายคนคงเคยได้ยินคำว่า หมากัดคนไม่เป็นข่าว แต่คนกัดหมาจะเป็นข่าว
... - (เอ่อ แย้งหน่อยนะครับ - ไม่แน่นะ หมากัดสมัคร/กัดเฉลิม กัดน้องอั้ม (ทั้งพัชราภา และอธิชาติ)ก็อาจจะเป็นข่าว หรือไม่ ก็สมัครกัดหมาก็ยิ่งเป็นข่าวดีสำหรับพวกเราใช่ไหม ? นั่นก็หมายความว่า หมากัดใคร มากกว่าใช่ไหม? หากเป็นคนดัง คนมีชื่อเสียงแล้ว ไม่สนใจว่า หมาจะกัด หรือ จะกัดหมา ใช่หรือไม่?)
- มหาวิทยาลัยที่ผมสังกัดกำลังมีชื่อดังอย่างนี้ ก็คงอธิบายด้วยหลักการเดียวกันกับ คนกัดหมา คือ อะไรที่มันปกติธรรมดา มักจะไม่เป็นข่าว ลองดูนะครับ หากนักศึกษาไปปรึกษาอาจารย์แล้วได้คำปรึกษาดี ๆ กลับมา จะไม่เป็นข่าว แต่หากไปแล้วดันมีข้อต่อรองแบบที่เป็นข่าวก็จะเป็นข่าว (ต่อรองอะไรหาข่าวอ่านเองละกัน)
- เป็นเพราะคนเราสนใจ เรื่องแปลก เรื่องผิดปกติ เรื่องความขัดแย้ง เรื่องมีเงื่อนงำ เรื่องเร้าอารมณ์ความรู้สึก เรื่องใกล้ตัว เรื่องหายนะของคนอื่น และที่สำคัญคือเรื่องเกี่ยวกับ sex มากกว่าเรื่องที่มีความสำคัญ
... - เราจึงได้อ่านข่าวหน้าหนึ่งประเภท ตะลึง!ไข่พระยานาค โจรกระชากสร้อย ทารกน้อยถูกทิ้งขยะ พระมั่วกาม ควายสามหัว งัวแปดขา หมาเลี้ยงไก่ ไอ้หื่นข่มขืนศพ
... - เพราะคนสนใจเรื่องเหล่านี้ เรื่องแบบนี้จึงเป็นข่าว เพราะคุณสมบัติของข่าวทีดี มักจะมีแต่ส่วนประกอบที่เลว ๆ เป็นหลักอยู่แล้ว ไม่เช่นนั้นก็ไม่สามารถขายได้
- (แต่เรื่องเหล่านี้จะไม่เป็นข่าว หากมันไม่ได้ถูกทำให้ปรากฏ หรือ ถูกรายงานต่อสาธารณชน ดังนั้น บางเรื่อง บางข่าวมันจึงถูกใส่สีตีไข่ เพื่อความฉูดฉาดหวาดเสียว นั้นล้วนแต่ตอบสนองความสนใจใคร่รู้ของปุถุชนคนเดินดินอย่างเราทั้งสิ้น)
... - เมื่อเรื่องฉาว เป็นข่าว ก็ยังผลให้มหาวิทยาลัยที่เงียบเชียบเจียมตนต้องพลอย มีชื่อ และผมก็พลอยฟ้า พลอยฝนได้เป็น อาจารย์มหาวิทยาลัยชื่อดัง กับเขาไปด้วย ซวยจริง ๆ
|
