กลอนชีวิต
 

      เคยถามใจบ้างหรือไม่ให้พักผ่อน        เจ้าเหนื่อยนักทุกข์ทนกันต่อสู้

ทั้งปัญหาหนักเบาโถมพรั่งพรู                  เจ้ามิรู้ร้องอุทธรณ์เพียงอ่อนใจ
 
  ทนตรากตรำลำบากยากในจิต                เพราะความคิดติดตัณหามิผลักใส

คือความอยากเกิดมีอยู่ร่ำไป                   สนองให้ใจเสนอเป็นเกลอกัน

    ทนทรมานผลาญเวลาของชีวิต             เพื่อพิชิตความหวังได้ดั่งฝัน

เมื่อผิดหวังซบเซาเศร้ารำพัน                   โอ้ใจนั้นจะเหนื่อยล้าสักเพียงใด

    หากหยุดยั้งพักคิดสักนิดหนึ่ง              จะซาบซึ้งเหตุผลมิสงสัย

ทุกชีวิตเกิดมาเพื่ออะไร                         ถึงดิ้นรนมากไปก็ป่วยการ

    แค่เพียงมีชีวิตไม่ลำบาก                    ไม่อดอยากยากเข็ญน่าสงสาร

ไม่เจ็บไข้ร่างกายพิกลพิการ                    ไม่ทรมานด้วยโรคร้ายหายห่างไกล

   เพียงแค่นี้ชีวิตก็ล้ำเลิศ                       จงถามเถิดสร้างความดีที่ตรงไหน

อย่าถามว่าตัวเราจะได้อะไร                     สังคมไซร้ยึดอยู่ด้วยช่วยเกื้อกัน

   แม้กอบโกยสะสมทั้งชีวิต                    ใช่จะติดมือไปนรก-สวรรค์

ท้ายที่สุดถึงคราวตายวายชีวัน                 สองมือพลันว่างเปล่าเหมือนคราวมา

  อิสระทางใจนั้นใหญ่ยิ่ง                        เป็นความจริงตัดพันธะละเงื่อนไข  

ไม่ลุ่มหลงติดยึดในสิ่งใด                       จะสดใสเกิดสว่างทางปัญญา