สมัยตอนประถมนั้นผมชอบกลอนแต่ละบทเพราะไพเราะดีครับ เช่น

****ผลิตผลจากไร่กำไรมาก            ลุงจึงอยากให้บำเหน็จกันทั่วหน้า   

จึงจัดสรรแบ่งกำไรในอัตรา               ต่างยินดีปรีดากันทุกคน

เงินยังเหลือลุงว่าพาหลานเที่ยว          ดูทะเลน้ำเขียวเล่นสักหน

คมนาคมดีมีรถยนต์                          ทุกแห่งหนไปได้สบายกะไร

วีระว่าอยากพาเพื่อนไปเที่ยวด้วย        ลุงก็ช่วยรับรองดูแลให้

เพชร  มานะ  มานี  และชูใจ               ปิติก็ได้ไปเที่ยวด้วยกัน

ป้าหาของฝากน้องให้พร้อมสรรพ         รถมารับเช้าวันเสาร์ไม่แปรผัน

       
***** ถึงฤกษ์งามยามปลอดคลอดง่าย ๆ   ลูกนั้นเป็นชายร้องแว้ๆ

พี่ป้าน้าอามาดูแล                                  ล้างแช่แล้วก็ส่งให้แม่นม   

ทาขมิ้นแล้วใส่กระด้งร่อน                        ใส่เบาะให้นอนเอาผ้าห่ม  

ปู่ย่าตายายสบายชม                               เรื่อนผมน่ารักดังฝักบัว

เอาขึ้นใส่อูแล้วแกว่งไกว                         แม่เข้านอนไฟให้ร้อนทั่ว 

เดือนหนึ่งออกไฟไม่หมองมัว                   ขมิ้นแป้งแต่งตัวน่าเอ็นดู 

พ่อแม่ปรึกษากับย่ายาย                          จะให้ชื่อหลานชายอย่างไรปู่

ฝ่ายตาตะแกเป็นหมอดู                           คิดคูรเลขอยู่ให้หลานชาย 

ปีขานวันอังคารเดือนหน้า                       ตกฝากเวลาสามชั้นสาย 

กรุงจีนเอาแก้วอันแพรวพราย                   มาถวายพระเจ้ากรุงอยุธยา

ให้ใส่ปลายยอดพระเจดีย์ใหญ่                  สร้างไว้แต่เมื่อครั้งเมืองหงษา 

สร้างไว้แต่ไรมา                                     ให้ชื่อว่าพรายแก้วผู้แววไว

      
****วันหนึ่งนกรุ้ง  บินมุ่งหมู่บ้าน 

โผผินบินผ่าน  มาถึงถิ่นที่  

เห็นฝูงลูกไก่   แลไปมากมี   

สุดแสนยินดี   โฉบเฉี่ยวอาหาร  

      เจ้าของไก่เล็ง  ตรงเผงจอมขโมย 

นกรุ้งโอดโอย  กระสุนถูกทวาร   

เจ็บแทบอาสัญ     เหหันซมซาน 

ฝืนบินกลับบ้าน  เกือบสิ้นชีวา

      พอการู้เหตุ  สังเวสเต็มทน 

ยิ่งคิดแยบยล  เพื่อช่วยเหลือเพื่อน  

เห็นแสงแดดจ้า   ไม่ช้ารีบเตื่อน 

เจ้าอย่าแชเชือน  ชูบั้นท้ายพลัน

     ให้แดดแผดเผา  ส่องเข้าลูกกระสุน 

จักแตกเป็นจุน  หลุดออกจากกัน                   

นกรุ้งรู้ความ    ทำตามทันควัน 

ชูอยู่ทั้งวัน    ก็ไม่เป็นผล 

      นกรุ้งเจ็บปวด  ร้าวรวดร้องคราง 

นกกาหมดทาง  ช่วยเหลือเพื่อนตน 

กาเหว่าคงรู้   ลองดูอีกหน 

..........