เคยถามตัวเองไหมว่า ความสุขที่แท้จริงของชีวิตคืออะไร

 ผมเคยได้ยินประโยคหนึ่งที่ว่า  การมีชีวิตที่มีความสุข คือ การที่สามารถทนอยู่กับความทุกข์นั้นได้อย่างเข้าใจ

พอลองนำกลับมาคิดดูแล้วก็ทำให้ได้ข้อคิดที่เป็นสัจจธรรมของโลกที่ว่า ไม่มีชีวิตใดบนโลกใบนี้ที่จะไม่เคยพบเจอกับความรู้สึกที่เรียกว่าทุกข์ แม้กระทั่งการได้รับความรักหรือการได้รักใครสักคน สิ่งนั้นก็ได้นำพาความทุกมข์มาสู่ตัวเราโดยไม่รู้ตัว ดังนั้น เมื่อใดก็ตามที่ความทุกข์เกิดขึ้นในความรู้สึกหรือว่าหัวใจ จงมองวและตรึกตรองอย่างเข้าใจว่า เพราะเหตุใดเราต้องทุกข์ เมื่อเราเข้าใจสิ่งนั้นแล้วเราต้องยอมรับกับสิ่งที่เกิดขึ้นให้ได้

เมื่อเรายอมรับมันได้ สิ่งที่ทำให้เราหนักใจก็จะคลายลงไป....

อย่าลืมน่ะครับว่า คนที่มีความสุข คือ คนที่มีความทุกข์น้อยที่สุด...ดังนั้น ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในชีวิตก็ตามจงอย่าท้อและอย่าถอย ตั้งสติแล้วก้าวต่อไป ดั่งเพลงหนึ่งที่ชื่อว่า คืนอันเป็นนิรันดร์ ที่ได้นำสัจธรรมของโลกมานำเสนอในรูแบบของบทเพลงได้อย่างลงตัวว่า

.......เหมือนว่าเราจะมอง ไม่เห็นหนทางใด
ตกอยู่ในความมืดบอด ตกอยู่ในห้วงใจที่อ่อนไหว
เหมือนจะเป็นกลางคืนอันยาวนาน เมื่อฟ้าไม่มีแสงใด
มองไปรอบกาย หัวใจก็พลัน หวาดกลัว

ว่าเหตุใดคืนที่ยาวนาน ไม่ผ่านไปเสียที
จากนี้จะมีหนทางอื่นอีกไหม

แต่อย่างไรก็ตามยังมีตะวันยังที่ฉายในวันต่อไป
แต่ไม่รู้ต้องรอเมื่อไหร่ หรือใจเราคงจะอยู่กับคืนอันเป็นนิรันดร์

ว่าเหตุใดคืนที่ยาวนาน ไม่ผ่านไปเสียที
จากนี้จะมีหนทางอื่นอีกไหม

แต่อย่างไรก็ตามยังมีตะวันยังฉายในวันต่อไป
เมื่อเรามีเช้าวันใหม่ หวังใจว่าจะมีหนทาง
เมื่อทุกข์ในวันเมื่อวานคืนกลับมาหาใจอันอ่อนแอ
เหตุที่ใจแพ้ เพราะเราต่างหากที่แพ้ใจ
ความทุกข์จึงเป็นกลางคืนอันยาวนาน แต่แล้วมันจะผ่านไป

ตราบใดเวลายังหมุนผ่าน ความทุกข์จะผ่าน เพราะไม่มีคืนใดเป็นนิรันดร์
วันคืนต้องผ่าน นั่นคือเวลาอันเป็นนิรันดร์.............